Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητοῦ Τὸ παλαίφατο καὶ σεβάσμιο Πατριαρχεῖο τῆς Ρώμης, πρὶν καταληφτεὶ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Φράγκους (1009) καὶ ἀποσχιστεῖ ἀπὸ τὴν Μία καὶ ἀδιαίρετη Ἐκκλησία (1054), ἔχει νὰ ἐπιδείξει μιὰ πλειάδα ἁγίων παπῶν, ὁμολογητῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.
Ὑπῆρξε γιὰ αἰῶνες ὁ θεματοφύλακας τῆς σώζουσας ἀλήθειας. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἁγίους πᾶπες ὑπῆρξε καὶ ὁ ἅγιος Μαρτίνος Ἐπίσκοπος Ρώμης ὁ θαυματουργός, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὴ ζωή του γιὰ τὴν σώζουσα ὀρθόδοξη πίστη. Γεννήθηκε στὶς ἀρχὲς τοῦ 7ου αἰῶνα, στὴν πόλη Τόδι Ὀμβρικής, τῆς κεντρικῆς Ἰταλίας καὶ ἔζησε στὴν ἐποχὴ ποὺ βασίλευε ὁ αὐτοκράτορας Ἡράκλειος (610-641), ὁ ὁποῖος, ὅπως εἶναι γνωστὸ ὑποστήριζε τὴν αἵρεση τοῦ Μονοθελητισμοῦ.
Ἔζησε ἐπίσης στὰ χρόνια τοῦ Κώνστα Β’ (641-668), ὁ ὁποῖος ἀκολούθησε τὴν ἐκκλησιαστικὴ πολιτικὴ τῶν προκατόχων του καὶ μάλιστα ἔγειρε διωγμὸ κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων. Ὁ Κώνστας μάλιστα, μετὰ τὸ θάνατο τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχη Σεργίου, εὐνοούμενο τοῦ Ἡράκλειου, ἀνέβασε στὸν θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὸν αἱρετικὸ Πατριάρχη Παῦλο Β’ (641-653), θερμὸ ὑπέρμαχο τοῦ Μονοθελητισμοῦ. Ἡ αἵρεση αὐτὴ ἦταν ἡ φυσικὴ μετεξέλιξη τῆς φοβερῆς αἱρέσεως τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, ἡ ὁποία δὲν δεχόταν τὶς δύο θελήσεις τοῦ Χριστοῦ, διδάσκοντας ὅτι εἶχε μόνο μία θέληση, τὴν θεία.
Ταυτόχρονα ὑπῆρχε καὶ ἄλλη αἵρεση ὁ Μονοενεργητισμός, ὁ ὁποῖος δίδασκε πὼς…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr