«Ἤμουν τριαντατρία χρόνια ἱερεὺς στὸν Ἅγιο Γεράσιμο τῆς Πολυκλινικῆς, κοντὰ στὴν Ὁμόνοια. Κανένας δὲν μοῦ ἔδινε σημασία.
Τὰ μεσημέρια ποὺ καθόμουνα ἐκεῖ γιὰ νὰ ξεκουρασθῶ λίγο, ἔβαζα τὶς καρέκλες τὴν μία κοντὰ στὴν ἄλλη, κοντὰ στὸ ψαλτήρι καὶ ξάπλωνα ἐπάνω. Ἤξερα ὅτι ὑπῆρχαν κρεβάτια ἄδεια, ἀλλὰ κανένας δὲν εἶπε νὰ ἐπιτρέψουν νὰ ξαπλώνω σ’ ἕνα κρεβάτι. Κι ἐγὼ δὲν τὸ ζήτησα, δὲν μιλοῦσα.
Μιὰ φορὰ ὁ Διευθυντὴς εἶχε διάλεξη καὶ πῆγα κι ἐγὼ πίσω-πίσω γιὰ ν’ ἀκούσω. Ὅταν μὲ εἶδε, ἔστειλε κάποιον νὰ μὲ βγάλει ἔξω. Βγῆκα χωρὶς νὰ μιλήσω.
Ἄκου τώρα, μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια τί ἔγινε: Ἦρθε ἐδῶ κάποια μέρα ἕνα παλληκάρι εἰκοσιδύο ἐτῶν. Μιλήσαμε, εὐχαριστήθηκε καὶ πῆγε καὶ τὸ εἶπε στὴν μάνα του. Ἦρθε καὶ ἡ μάνα του κι εὐχαριστήθηκε κι ἐκείνη καὶ τὸ εἶπε στὸν ἄνδρα της.
Ὁ ἄνδρας της ξεκίνησε κι ἦρθε κι αὐτός. Αὐτὸς ἦταν ὁ διευθυντὴς ποὺ μ’ ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὴν διάλεξη. Τοῦ τὸ εἶπα.
Δὲν τὸ θυμόταν, ἀλλὰ μοῦ εἶπε: Ὁπωσδήποτε θὰ τὸ ἔκανα γιατί δὲν τὰ εἶχα καθόλου καλὰ μὲ τοὺς παπᾶδες. Πῶ, πῶ, νὰ ἔχουμε τόσα χρόνια τέτοιον ἄνθρωπο κοντά μας καὶ νὰ μὴν τὸ ξέρουμε! Βλέπεις, τὰ’ φερε ὁ Θεός, μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr