Zούσε κάποτε στή Βασιλεύουσα μιά πλούσια νέα, ἡ ᾿Αννα, πού ἔτυχε ν’ ἀρρωστήσει βαριά και να πλησιάσει στο θάνατο. Ὅσοι τήν παράστεκαν, νόμισαν κάποια στιγμή πώς πέθανε.
Γιά μιά μέρα ἡ μητέρα καί ἡ ἀδελφή της τήν ἔκλαιγαν σάν νεκρή. Τό ἀπόγευμα ὅμως ἡ ῎Αννα ἅπλωσε τα χέρια της καί φώναξε: – Δόξα σοι, Παναγία μου Θεοτόκε! Ὕστερα σηκώθηκε καί ἀσπάστηκε τούς δικούς της.
Ἐκεῖνοι τότε κάλεσαν τόν πνευματικό της. Ὅταν ἦρθε, ἡ ῎Αννα τοῦ διηγήθηκε: – Ἔνιωθα βουβή καί νεκρωμένη, ὁπότε βλέπω μπροστά μου δυό φοβερούς ἄνδρες. Μοῦ φάνηκε πώς ἦταν οἱ ἀρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ.
Εἶχαν τόση λαμπρότητα, πού εἶναι ἀδύνατο νά τήν περιγράψω. Με πῆραν λοιπόν καί μ’ ἀνέβασαν στον οὐρανό. Δέν θά ξεχάσω τὸ πλῆθος τῶν ἀγγέλων, πού ἔψαλλε μεγαλόφωνα: «Άγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου».
Γονάτισα, κι ἐνῶ προσκυνοῦσα, ἄκουσα μιά φωνή δυνατή να λέει: “Πάρτε την καί πηγαίνετέ την στά καταχθόνια”. Μέ πῆραν ἀμέσως οἱ ἀρχάγγελοι, με κατέβασαν στόν σκοτεινό ἅδη καί μ’ ἄφησαν μόνη. Τριγύρω ἀκουγόταν θρῆνος καί κλαυθμός.
“᾿Αλλοίμονό μου”, μονολογοῦσα. “Τί θά γίνω; Παναγιά μου, λύτρωσέ με ἀπ’ αὐτόν τόν φοβερό τόπο, κι ἄν ζήσω, θα μετανοήσω μ’ ὅλη μου τήν καρδιά”, παρακαλοῦσα…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr