Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητοῦ «Τῷ Ἁγίῳ καὶ Μεγάλω Σαββάτω, τὴν θεόσωμον Ταφήν καὶ τὴν εἰς Ἅδου κάθοδον τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἑορτάζομεν, δι’ ὧν τῆς φθορᾶς τὸ ἡμέτερον γένος ἀνακληθὲν πρὸς αἰωνίαν ζωήν μεταβέβηκε».
Σύμφωνα μὲ τὸ ἱερὸ συναξάρι αὐτὴν τὴν ἅγια ἡμέρα τιμᾶμε καὶ προσκυνᾶμε τὴν Ταφὴ τοῦ Κυρίου μας καὶ τὴν εἰς Ἅδου Κάθοδόν Του. Ἀπόγευμα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Ἡ φρικτὴ ἡμέρα ἔβαινε πρὸς τὸ τέλος της.
Τὸ φυσικὸ σκοτάδι ἐρχόταν νὰ διαδεχθεῖ τὸ ὑπερφυσικὸ σκοτάδι τῆς σταυρώσεως, ποὺ εἶχε καλύψει ὁλάκερη τὴ γῆ. Ὁ Κύριος εἶχε ἐκπνεύσει ἐπὶ τοῦ σταυροῦ. Τὸ ἄχραντο σῶμα Του κρέμονταν ἄπνουν ἐπὶ τοῦ ξύλου, ἀνάμεσα στοὺς συσταυρωμένους ληστές, οἱ ὁποῖοι σπάραζαν ἀκόμη ἀπὸ τοὺς ἐπιθανάτιους σπασμούς.
Ἀλλά, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής, τὰ σώματα τῶν ἐσταυρωμένων ἔπρεπε νὰ ταφοῦν καὶ μάλιστα βιαστικά, πρὶν πέσει τὸ σκοτάδι καὶ μπεῖ ἡ ἑπόμενη ἡμέρα, σύμφωνα μὲ τὸν ἰουδαϊκὸ ὑπολογισμὸ τοῦ ἡμερονυκτίου. Ἔτσι οἱ Ἰουδαῖοι «ἵνα μὴ μείνη ἐπὶ τοῦ σταυροῦ τὰ σώματα ἐν τῷ σαββάτῳ, ἐπεὶ Παρασκευὴ ἢν γὰρ μεγάλη ἡ ἡμέρα ἐκείνη τοῦ σαββάτου΄ηρώτησαν τονΠιλάτον ἵνα κατεαγώσιν αὐτῶν τὰ σκέλη, καὶ ἀρθῶσιν» (Ἰωάν.19,31). Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα οἱ Ἰουδαῖοι ἑόρταζαν το Πάσχα τους.
Δὲ μποροῦσαν τὴ λαμπρὴ αὐτὴ μέρα νὰ ἀτενίζουν…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr