Όχι, δεν ξεχάσαμε την 21η επέτειο της εκδημίας του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιακώβου, η οποία φέτος συνέπεσε την Μεγάλη Παρασκευή στις 10 Απριλίου. Απλώς λόγω των ημερών μεταθέσαμε τούτο το σχόλιο-θύμησης μεταπασχαλίως για να συμπέσει και με τον αναστάσιμο ύμνο «Χριστός Ανέστη» τον οποίον τόσο πολύ αγαπούσε ο Ιάκωβος.Είχαν ήδη υπογράψει όλοι οι ιεράρχες την ιδρυτική διακήρυξη γι’ αυτή τη μία «ενιαία Ορθόδοξη Εκκλησιαστική Οντότητα» όπως την είχαν χαρακτηρίσει, τους οποίους επέβαλλε το Πατριαρχείο και ανακάλεσαν την υπογραφή τους. Κι έτσι σταμάτησε η Αυτοκεφαλία. Ναι ο «Εθνικός Κήρυκας» την σταμάτησε κι αυτό το γνωρίζει κάλλιο παντός άλλου ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, αλλά και ο ενταύθα διορισμένος πνευματικός του υιός. Να υπενθυμίσω σε αμφοτέρους πως ο αείμνηστος Χαλκηδόνος Ιωακείμ ήταν ο πρώτος που πληροφορήθηκε τα μαντάτα κι έτρεξε να ενημερώσει τον πνευματικό του αυτάδελφο, Βαρθολομαίο, τα ξημερώματα. Ο σημερινός Άγιος Αμερικής Ελπιδοφόρος ήταν απλά ένας κολαούζος τότε ονόματι Γιάννης Λαμπρυνιάδης. Σταματώ εδώ. Αν δεν ήταν ο «Εθνικός Κήρυκας» ο Αγιος Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος θα έβλεπε την Αρχιεπισκοπή Αμερικής μόνο στις φωτογραφίες και ο Αγιος Αμερικής Ελπιδοφόρος θα συνέχιζε τον βίο και την πολιτεία του στην Προύσα και ιδιαίτερα στη Χάλκη…
Το έχω γράψει και στο παρελθόν πως τα τελευταία δέκα χρόνια του βίου του Ιακώβου έχοντας περιέλθει σε εφησυχασμό τον είχαμε γνωρίσει από πολύ κοντά και μας μιλούσε συχνά και ανοικτά για πολλά και πολλούς. Γνώριζε ο Ιάκωβος τα άδηλα και τα κρύφια του Φαναρίου και των Φαναριωτών συμπεριλαμβανομένων και των σημερινών ηγητόρων του και δεν δίσταζε να τα πει και επί μαγνητοφώνω…με την ηθική δέσμευση να μην αποκαλυφθεί το παραμικρό όσο «είμαι επί γης» συνήθιζε να μας λέγει, πράγμα φυσικά που τηρείται απαράβατα, διότι σεβόμαστε τον θεσμό αφού τα πρόσωπα παρέρχονται και θα παρέλθουν…
Συναντιόμαστε μία φορά τον μήνα οι σύντρεις μας, ο Ιάκωβος, ο Αντώνης Διαματάρης και ο γράφων και δειπνούσαμε πότε στην οικία του και πότε στο εστιατόριο «Emilio’s» στη γειτονιά του. Πολλές φορές στη συντροφιά μας ήταν και η βοηθός του, η Πωλέτ Πούλου. Τότε ήταν πια ένας «άλλος Ιάκωβος». Είχε μετανιώσει για πολλά και πιο ειδικά για την Ελληνικότητα και την Ελληνική Γλώσσα, αλλά ήταν πλέον αργά.
Είναι τοις πάσι γνωστό πως είχαμε γράψει πολλάκις κριτικές παρεμβάσεις για θέματα της Αρχιεπισκοπής, της Σχολής και της Ομογένειας. Ο Ιάκωβος όμως ήταν μεγάλος κατά πάντα, δεν μνησικακούσε ποτέ. Είχε αγάπη και κατανόηση στην καρδιά του, την οποία εξέφραζε πολλές φορές σαν έλεγε πως «αυτό το συμπόσιο που κάνουμε τώρα, έπρεπε να το είχαμε κάνει πολλά χρόνια πριν» και πρόσθετε «…θα ήμουν ακόμα Αρχιεπίσκοπος».
Εχουν περάσει 32 χρόνια από το Λιγκονίερ κι έχουν μεσολαβήσει τόσα πολλά κι έχομε βρεθεί σήμερα ενταύθα σε παραλυτική κατάσταση παρά την ακριβοπληρωμένη προπαγάνδα ωραιοποίησης της κατάστασης από τους αδρά αμειβόμενους αυλόδουλους του κ. Ελπιδοφόρου εδώ και στην Ελλάδα, οι οποίοι αντί καλό τον παραχώνουν ακόμα πιο βαθιά.
Σήμερα η Ομογένειάς μας έχει μεταποιηθεί σε «κουμπαρά» από τον οποίον πακτωλός εκατομμυρίων δολαρίων -74 μόνο από το Αρχοντικό Τάγμα – όπως γράψαμε πρόσφατα, διοχετεύονται στην οικονομία της Τουρκιάς ουσιαστικά μέσω του Φαναρίου «δια τας πολλαπλάς πνευματικάς, φιλανθρωπικάς και ιεραποστολικάς ανάγκας της Μητρός Εκκλησίας, άνευ του παραμικρού απολογισμού πώς, πού, προς ποίους και για ποίους σκοπούς διατίθενται, τη στιγμή που η πλειάδα των κοινοτήτων μας αγκομαχεί, τα σχολεία κλείνουν ή κινδυνεύουν με κλείσιμο, άσχετα με τα πρόσφατα φαιδρολογήματα του Ελπιδοφόρου από τον άμβωνα της Αγίας Αικατερίνης Αστόριας για τον «καπετάνιο» Ναζιανζού Αθηναγόρα και την «καπετάνισσα» Ελέιν Αλλεν. «Θου Κύριε φυλακήν το στόματί μου», γιατί αλλιώς…
Να μη ξεχάσουμε και το συνεχιζόμενο δράμα της Θεολογικής Σχολής και άλλα πολλά «ών ουκ έστι αριθμός». Και με δεδομένη αυτή τη ζοφερή και παραλυτική πραγματικότητα με κύριο υπεύθυνο τον Βαρθολομαίο, διότι ο εδώ είναι απλά εντολοδόχος, όχι λίγες φορές πολλοί έχοντες γνώση και γνώμη των εκκλησιαστικών και ομογενειακών πραγμάτων, ανάμεσα τους και ιερείς και διάφοροι επιφανείς επιχειρηματίες, αλλά και απλοί έντιμοι και ένθεοι ομογενείς μας, μας μέμφονται που παρεμποδίσαμε τον Ιάκωβο από το να «ελευθερώσει» την Εκκλησία και την Ομογένειά μας από το άρμα του Φαναρίου όπως χαρακτηριστικά λένε.
Σεβαστικά στη μνήμη του Ιακώβου ας μου επιτραπεί να πω και τούτο πως κι αν ακόμα είχε προβλέψει το μέλλον και είχε συμβάλλει ώστε να γεννήσει η Εκκλησία και η Ομογένεια της Αμερικής έναν δικό τους άνθρωπο που να ξέρει τους παλμούς της καρδιάς και τα χνώτα τους, το σημερινό Φανάρι δεν θα τον διόριζε διότι υπήρχε η μακροχρόνια σκέψη και λαχτάρα του για την ολοσχερή «άλωση» της Εκκλησίας και της Ομογένειας της Αμερικής. Και ιδού τώρα. Το μόνο που απασχολεί είναι «το πράσινο» τουτέστι το δολάριο. Ακόμα και ανήμερα του Πάσχα ο Μέγας Ακτουάριος του Τάγματος ανακοίνωσε άλλους πέντε που θα καταβάλλουν από εκατό χιλιάδες δολάρια στο Κληροδότημα «Πατριάρχης Βαρθολομαίος» δια την οικουμενική του αποστολή. Οσον αφορά την κοινότητα και το σχολείο του Αγίου Δημητρίου Αστόριας, τσιμέντο να γίνουν. Αλλωστε τα μαγαζιά και τα διαμερίσματα είναι πιο προσοδοφόρα από τα σχολεία. Αντιλαβού; Κι έτσι έχομε μπει ως Εκκλησία και ως Ομογένεια σε περιπέτειες σήμερα. Εύχομαι να μην μπει και η Ελλάδα…Νομίζω πως γίνομαι κατανοητός. Κι έτσι φτάνομε στο σημείο να αναφωνούμε πού είσαι Ιάκωβε!