15 Μαΐου 2026 Μιά μέρα ἄφησε τήν πατρίδα του καί πῆγε στά Ἱεροσόλυμα ὅπου προσκύνησε τούς Ἅγιους Τόπους. Ἀπό ἐκεῖ πῆγε στή Ρώμη νά προσκυνήσει τούς Ἔτσι μέ ζωή γεμάτη ἀγῶνα γιά τή δόξα τοῦ Χριστοῦ ἔφτασε τέλος καί στή Θεσσαλία, ὅπου ἡ Ἐκκλησία τόν τοποθέτησε στόν ἔνδοξο θρόνο τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Λαρίσης, στήν ὁποία ὑπάγονταν πολλές ἐπισκοπές. Οἱ κάτοικοι φοβούμενοι νά μήν καταστραφοῦν τά σπαρτά τους, ἔτρεξαν νά συμβουλευτοῦν τόν Ἅγιο Ἀχίλλιο τί νά κάνουν. Τότε ἐκεῖνος προσευχήθηκε στό Χριστό νά βρέξει. Καί ὦ τοῦ Θαύματος! Μέ τήν προσευχή του κατόρθωσε νά πέσει Πῆρε μέρος στήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, πού συνεκάλεσε ο Μέγας Κωνσταντῖνος στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας (325μ.Χ.). Ὑπῆρξε ἀπό τά πιό μαχητικά στελέχη τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὄχι μόνο γιά τή Σοφία του, ἀλλά καί γιά τά θαύματά του, μέ τά ὁποῖα ντρόπιασε τόν αἱρετικό Ἄρειο. Ὁ Ἅγιος Ἀχίλλιος ἔκανε τήν ἑξῆς ἐρώτηση στόν Ἄρειο: «Ἐάν πράγματι ὁ Χριστός δέν εἶναι ὁμοούσιος μέ τόν Τότε ὁ Ἅγιος Ἀχίλλιος, ἀφοῦ προσευχήθηκε, εἶπε: «Ἄν ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁμοούσιος τῷ Πατρί, ὡς πιστεύομεν καί Κατόπιν ἐπέστρεψε στή Λάρισα συνεχίζοντας τό ποιμαντικό του ἔργο. Ποίμανε τή μητρόπολη Λαρίσης γιά τριάντα χρόνια. Ὁ Ἅγιος Ἀχίλλιος Ἀργότερα γιά πολύ καιρό, ἔμεινε ὁ τάφος ἄγνωστος. Πέρασαν 300 χρόνια καί οἱ ἄνθρωποι δέν γνώριζαν τίποτα γιά τό λείψανο τοῦ Ἁγίου. Ὁ Θεός ὅμως δέν θέλησε νά κρύπτεται τέτοιος θησαυρός, ἀλλά φανέρωσε τό ἅγιο λείψανο μέ θαῦμα. Οἱ κάτοικοι τῆς Λάρισας ἔκτισαν μεγαλοπρεπῆ ναό καί τοποθέτησαν τό λείψανό του μέσα στήν ἐκκλησία. Ἐκεῖ καθημερινῶς θαυματουργοῦσε μέχρι τό ἔτος 978 μ.Χ., ὅταν ὁ ἄρχοντας τῶν Βουλγάρων Σαμουήλ κατέλαβε τήν Θεσσαλία καί τή Λάρισα, αἰχμαλώτισε τούς κατοίκους καί πῆρε τό λείψανο τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου καί τό μετέφερε στή Λίμνη τῆς Πρέσπας. Χίλια χρόνια ἀργότερα ἀπό τότε ὁ Θεός εὐδόκησε νά φανερωθοῦν τά ὀστᾶ του μέσα στά ἐρείπια μεγαλοπρεποῦς μητροπολιτικῆς Βασιλικῆς. Τό 1965 ἀνεσκάφη ὁ δασώδης χῶρος πάνω ἀπό τό ναό ἀπό τόν καθηγητή τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Νικ. Μουτσόπουλο. Στό διακονικό (τμῆμα ἱεροῦ βήματος), σέ συνηθισμένο γιά ἱερά λείψανα χῶρο, βρέθηκε τάφος ὁ ὁποῖος ὅπως καί ὁ ναός, κατασκευάστηκε ἀπό Ἕλληνες τεχνίτες, ἴσως τούς Λαρισαίους αἰχμαλώτους. Τά λείψανα κατεῖχαν ὁρισμένη θέση στό ἐσωτερικό του τάφου. Ἄρα ὁ Ἅγιος δέν ἐτάφη ἐκεῖ νεκρός, ἀλλά τοποθετήθηκε λάρνακα ὀστῶν. Ὁ ναός καί ὁ τάφος, κατά τούς ἱστορικούς κοσμοῦνταν ἀπό πλῆθος ἀφιερωμάτων, μέ χρυσό καί πολύτιμους λίθους. Ἦταν ἡ Μητρόπολη τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀχρίδος, γεγονός τό ὁποῖο δικαιώνει τήν ταύτιση τοῦ εὑρεθέντος ναοῦ μέ τόν παρασκευασθέντα ἀπό τόν Σαμουήλ τό 986 -990, ἀποκλειστικά γιά τό ἱερό λείψανο. Στόν ἴδιο ναό βρέθηκαν καί ὁ σκελετός τοῦ τσάρου Σαμουήλ, νομίσματα, ἀφιερώματα, ἕνα σφαιρικό κομβίο ἀπό τά ἄμφια τοῦ Ἁγίου καί πολύτιμοι λίθοι, προφανῶς ἀπό τό ἐγκόλπιο. Ο Ν. Μουτσόπουλος παρέλαβε τά ἱερά λείψανα καί τά μετέφερε στή Θεσσαλονίκη, παραδίδοντάς τα γιά φύλαξη στήν Ἱ. Μονή Βλατάδων. Ἐπίσης, ἔστειλε σέ 45 Ἰνστιτοῦτα τοῦ ἐξωτερικοῦ μικρό τεμάχιο τοῦ λειψάνου καί Ἀργότερα γιά περισσότερη ἀσφάλεια μεταφέρθηκαν στήν Ἱ.Μονή Ὀρμύλιας Χαλκιδικῆς. Ἐκεῖ παρέμειναν γιά ἀρκετά χρόνια. Στή συνέχεια, μέ ἐνέργειες τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτη Λαρίσης κυρίου Σεραφείμ (1974–1989) τά ἱερά λείψανα τά παρέλαβε ὁ Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Παντελεήμων ὁ Β΄, ὁ ὁποῖος τέλεσε πανηγυρική Θεία Λειτουργία στόν ἱερό ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Ἀξίζει νά μεταφερθεῖ ὅτι τό συναξάρι τῶν δύο (Ἁγίου Ἀχιλλίου καί Ἁγίου Δημητρίου) ἀναφέρει ὅτι εἶχαν συναντηθεῖ στά Τέμπη ἔφιπποι καί παραπονέθηκαν γιά τήν ἔκλυση τῶν ἠθῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Τό ἀπόγευμα τῆς 14 Μαΐου τοῦ 1981, μέ ἑλικόπτερο τοῦ Στρατοῦ Ἀπό τότε τά λείψανα τοῦ Θαυματουργοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου βρίσκονται στόν ὁμώνυμο Μητροπολιτικό Ναό τῆς πόλης μας καί ἡ μνήμη του γιορτάζεται μέ τή μεγαλύτερη ἐπισημότητα κάθε χρόνο στίς 15 Μαίου Χαίρει ἔχουσα, ἡ Θεσσαλία, σὲ ἀκοίμητον, φρουρῶν προστάτην, καὶ τῆς Λαρίσης ἡ πόλις ἀδάμαντα, ἡ Ἐκκλησία τὴν εὔηχον σάλπιγγα, τὸ τοῦ Υἱοῦ ὁμοούσιον κηρύξασαν, Πάτερ Ἅγιε Ἱεράρχα Ἀχίλλιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι εἰρήνην ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν. Τῆς οἰκουμένης τὸν ἀστέρα τὸν ἀνέσπερον Καὶ Λαρισαίων τὸν ποιμένα τὸν ἀκοίμητον Τὸν ἀχίλλιον ὑμνήσωμεν ἐκβοῶντες· Παρρησίαν κεκτημένος πρὸς τὸν Κύριον Ἐκ παντοίας τρικυμίας ἡμᾶς λύτρωσαι Τοὺς βοῶντάς σοι, χαίροις Πάτερ Ἀχίλλιε. Χαίροις τῆς Ἑῴας ἀστὴρ λαμπρός, καὶ τῶν Λαρισαίων, λαμπαδοῦχος καὶ ὁδηγός, χαίροις εὐσεβείας, λειμὼν ὁ ἀνθηφόρος, Ἀχίλλιε παμμάκαρ, Τριάδος πρόμαχε.
ΡΩΜΝΙΟΣ ΛΑΡΙΣΑ
