Ἡ θεία χάρη, ποὺ ἀναβλύζει ἀπὸ τὴν ἀναίμακτη θυσία, προσφέρεται ὄχι μόνο στοὺς ζωντανούς, ἀλλὰ καὶ στοὺς νεκρούς. Γι’ αὐτὸ οἱ λειτουργοὶ δὲν παύουν νὰ δέονται ὄχι μόνο “ὑπὲρ ὑγείας”, ἀλλὰ καὶ “ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν κεκοιμημένων δούλων τοῦ Θεοῦ”.
Ὅσο περισσότερη εἶναι ἡ πίστη καὶ ἡ ἀγάπη τῶν ἱερέων, τόσο μεγαλύτερος εἶναι καὶ ὁ κατάλογος τῶν ὀνομάτων, ποὺ μνημονεύουν στὴν προσκομιδή. Ὁ παπα-Σάββας ὁ πνευματικός, μιὰ ὁσιακὴ ἀθωνίτικη μορφὴ (1821-1908), φαινόταν, μὲ τὸ μικροσκοπικό του σῶμα, ἕνας ἄσημος καλόγερος. Ὅταν ὅμως λειτουργοῦσε, φαινόταν μεγαλοπρεπής, καὶ τὸ πρόσωπό του ἔλαμπε σὰν πρόσωπο ἀγγέλου.
Στὴν προσκομιδή, μνημόνευε ὀνόματα “ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός”. Χρησιμοποιοῦσε ἕνα πολὺ μεγάλο δισκάριο, καὶ γιὰ δυό-τρεῖς ὧρες ἔβγαζε μερίδες καὶ μνημόνευε ἀκατάπαυστα. –Ἅγιε πνευματικέ, πολὺ κουράζεσαι μὲ τόσα ὀνόματα, τοῦ ἔλεγαν ἀπὸ ἀγάπη μερικοὶ πατέρες.
–Δὲν κουράζομαι, ἀπαντοῦσε ἐκεῖνος. Ἀντίθετα, αἰσθάνομαι μεγάλη χαρά. Ὠφελοῦνται πολὺ οἱ μνημονευόμενοι.
Ἡ ὠφέλειά τους εἶναι χαρά μου. Νέος ἀκόμα ἱερέας ὁ παπα-Σάββας δέχτηκε κάποια ἀποκάλυψη, μὲ τὴν ὁποία ὁ Θεός του φανέρωσε τὴ μεγάλη ὠφέλεια ποὺ ἀποκομίζουν οἱ ψυχὲς ἀπὸ τὴ μνημόνευση. Τὴν κατέγραψε, λίγο πρὶν τὴν κοίμησή του, σὰν ἀπάντηση σ’ ἐκείνους ποὺ τὸν ρωτοῦσαν γιὰ ποιό λόγο μνημόνευε καθημερινὰ τόσα ὀνόματα.
Τὸ 1843, ἔγραφε, μοῦ ἔδωσαν ἀρκετὰ ὀνόματα,…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr