Αντιστράτηγος ε.α. Δημόκριτος Ζερβάκης,
π’ αρχίξανε οι Γερμανοί να πέφτουνε στην Κρήτη…
Στο Μάλεμε, στον Πλατανιά, στ’ Αλικιανού αρμενίζουν,
χιλιάδες αλεξίπτωτα τον ουρανό γεμίζουν…
Στον Ταυρωνίτη, Γαλατά, Αγυιά και Κυρτωμάδες,
όσοι παθιούσανε στη γη, εφιάχνανε ομάδες…
Τασε κάθε ρέμα ρίχνουνε κάθε βουνό και ράχη…
Στον κάμπο το Χανιώτικο πέφτουνε λυσσασμένοι,
κι οι Κρητικοί που τσι θωρούν δε μένουν σαστισμένοι…
Κι αντίς για καλωσόρισμα τσι μπαλωτές τσ’ αρχίζουν,
σαν τα λιοντάρια μάχουνται, πώς να τσιΕκειά να δεις τσι Κρητικούς να πολεμούνε ούλοι,
άντρες γυναίκες και παιδιά η φαμελιά ντων ούλη…
Αναβρουχάται η θάλασσα, η Σούδα, τ’ Ακρωτήρι,
λες κι ο Θεός μας έκοψε σήμερα το χατήρι…
Βάνει η Μαδάρα μια φωνή βρουχάται ο Ψηλορείτης,
και δάκρυσ’ ο Κουλούκωνας για το χαμό τση Κρήτης…
Μα Θε μου είντα γίνεται κι ο ουρανός αδειάζει,
συνέχεια αλεξίπτωτα δε λέει να βραδιάζει…
Αναστενάζει ο Καρτερός βρουχούνται οι Μαδάρες,
Κουλούκουνας και Βρύσινας φωνάζουν ούλουςΞύπνησε Γιαμπουδοκωστή κι Ηγούμενε Γαβρίλη,
κι ανασηκώσου Διγενή στην άνοιξη τ’ Απρίλη…»και ο δρυγιάς δεν άντεξε στη δύναμη τ’ ανέμου!…
Η Κρήτη πέφτει άψυχη χωρίς να ξαποστάσει,
Και στο βαρύ της πέσιμο ετράνταξε η πλάση!!
Αντρειωμένα πάλαιψε να στέσει την πλημμύρα,
Κι αντρειωμένο θάνατο τση φύλαξε η μοίρα!»ξαρμάτωτη την ηύρηκες κι έλειπαν τα παιδιά τση,στα ξένα πολεμούσανε πάνω στην Αλβανία,μα πάλι πολεμήσανε.»για την αξιοπρέπεια.για την αυταπάρνηση.για την ενότητα ενός λαού μπροστά στον κίνδυνο.Στους στρατιώτες που πολέμησαν μέχρι τέλους.Στους αμάχους που όρθωσαν το ανάστημά τους απέναντι στη βαρβαρότητα.Στις γυναίκες που κράτησαν ζωντανή την ελπίδα.Στους νέους που θυσίασαν τη ζωή τους για την πατρίδα και την ελευθερία.Ανήκει σε ολόκληρο τον Ελληνισμό.Ανήκει στην παγκόσμια ιστορία της ελευθερίας.Ζήτω η Κρήτη.Ζήτω η Ελλάδα.
Αθάνατοι.