Ο ΘΕΟΣ εἶναι πῦρ καταναλίσκον ῞Οταν ἕνα ἀντικείμενο ἀγγίζη τὸ πῦρ, ἀλλοιοῦται: ἤ καίγεται, ἤ θερμαίνεται. ῎Ετσι ἐπίσης καὶ ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἀγγίζη τὸν Θεὸ ἤ καταστρέφεται ἤ σώζεται.
Πῦρ – πάντοτε πῦρ! ᾿Απὸ τὴν ἐπαφὴ μὲ αὐτὸ προκύπτει ἤ στάκτη ἤ ἀτσάλι, ἀνάλογα μὲ τὸ τὶ ἀγγίζεται. ῎Ετσι συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο, καὶ τὸ πᾶν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ τὶ φέρνει στὸ θεῖον Πῦρ – σὲ τὶ κατάστασι εὑρισκόμενος ἀγγίζει τὸν Θεό.
῎Αν διατηρῆ τὸν ἑαυτό του σὰν τὸν σίδηρο, ἡ δύναμις τοῦ σιδήρου γίνεται ἀτσάλι. ῎Αν ἀφήνη τὸν ἑαυτό του νὰ περιέλθη στὴν ἀδυναμία τοῦ ἀχύρου – τότε θὰ κατακαῆ. Κάθε ἄνθρωπος, ἀργὰ ἤ γρήγορα, θὰ ἀγγίξη ἀναπόφευκτα τὸν Θεό, καὶ ἀλλοίμονο στὸν ἄνθρωπο ἄν δὲν προετοιμάζεται γιὰ τὴν συνάντησι αὐτή.
῾Ο Τολστόϋ ἀφρόντιστα, μὲ αὐτοπεποίθησι καὶ χωρὶς φόβο Θεοῦ, πλησίασε τὸν Θεό, κοινώνησε ἀνάξια καὶ ἔγινε ἕνας ἀποστάτης. ῾Η ὥρα πλησιάζει, εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε ὄχι, ποὺ ἡ ἐπαφὴ μὲ τὴν δύναμι τοῦ Θεοῦ θὰ ἔλθη. Τὸ πτῦον (φτυάρι) τοῦ λικμίσματος εἶναι στὴν χεῖρα τοῦ Κυρίου.
῾Ο σῖτος καὶ τὸ ἄχυρο λικμίζονται, καὶ ὁ ἄνεμος παίρνει τὸ ἄχυρο, ἐνῶ ὁ σῖτος πίπτει στοὺς πόδας τοῦ γεωργοῦ καὶ φυλάσσεται στὴν σιταποθήκη· τὸ ἄχυρο ἀφήνεται ἤ κατακαίεται. ῾Η συνάντησις…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr