Ἑξήντα πέντε χρόνια Ἑλλάδα ΕΟΚ – Ἕνας ἀπολογισμός . Στὰ χρόνια ποὺ πέρασαν ὑπῆρξαν πολλὲς ἐξελίξεις στὴ δομή, στὶς χῶρες μέλη, στὴν πολιτικὴ τῶν ὀργάνων της, στοὺς σκοποὺς τῆς γραφειοκρατίας, στὸν ρόλο τῶν ἰσχυροτέρων χωρῶν μελῶν της. Γιὰ ἕναν ἀπολογισμὸ αὐτῶν τῶν ἑξήντα πέντε ἐτῶν καταγράφουμε ἀπόψεις, ποὺ διατυπώθηκαν στὴν Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων ἐν ὄψει τῆς ὑπογραφῆς τῆς συμφωνίας, κατὰ τὴ συνεδρία τῆς 19ης Ἰουνίου 1961. Κατὰ τὴν πολύωρη συνεδρία ἡ συζήτηση περιεστράφη στὴν ἐπίπτωση ποὺ θὰ εἶχε στὴν ἑλληνικὴ βιομηχανία καὶ γενικότερα στὴν ἑλληνικὴ οἰκονομία ἡ σύνδεση καὶ στὴ συνέχεια ἡ ἔνταξη τῆς χώρας στὴν τότε ΕΟΚ. Μεταξὺ τῶν ἄλλων διατυπώθηκαν ἀνησυχίες γιὰ τὴν ἐξέλιξη τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐντὸς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητας. Νὰ σημειωθεῖ ὅτι οἱ βουλευτὲς ὅλων τῶν Κομμάτων καὶ ἀνεξαρτήτως τῶν ἰδεολογικῶν τους ἀντιλήψεων μίλησαν σὲ θαυμάσια ἑλληνικά, μὲ ἐπιχειρήματα καὶ μὲ σεβασμὸ στὴν ἀντίθετη ἄποψη.
. Στὴν ὁμιλία του, ὁ καὶ πρωθυπουργὸς διατελέσας (κυβέρνηση ἀποστατῶν), Στέφανος Στεφανόπουλος ἀναφέρθηκε στὴν ἀνησυχία ποὺ διατύπωσε ὁ διανοούμενος Εὐάγγελος Παπανοῦτσος, μήπως ἡ Ἕνωση τῆς Εὐρώπης καταστεῖ ἕνωση ὑπὸ τὴν κυριαρχία τῶν ἰσχυρῶν χωρῶν καὶ καταλήξει στὴν ἐξαφάνιση τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὄχι ἁπλῶς ὡς πολιτικῆς ἢ οἰκονομικῆς ὀντότητος, ἀλλὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὡς ἐκπολιτιστικῆς μονάδος, ὡς συγκεκριμένης συνειδήσεως, ὡς ἤθους καὶ ὕφους, ὡς ἱστορικοῦ μεγέθους. Καὶ ἀνατρέχοντας (ὁ Παπανοῦτσος) στὴν ἱστορία καὶ στὸ παράδειγμα τῆς Ἀθηναϊκῆς συμμαχίας κατέληξε στὴν ὑποψία, ὅτι τέτοιες ἑνώσεις θὰ ἠμποροῦσαν νὰ ὁδηγήσουν σὲ μία νέας μορφῆς ἀποικιοκρατία.
. Στὴν ὑποψία τοῦ Εὐάγ. Παπανούτσου ὁ Στέφανος Στεφανόπουλος ἀπάντησε: «Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καταστεῖ ἀποικιοκρατική, διότι ἀντίκειται πρὸς τὰς σημερινὰς ἀντικειμενικὰς συνθήκας. Ἐὰν τοῦτο πράξη, δὲν ἠμπορεῖ παρὰ νὰ καταρρεύση». Στὴ συνέχεια συμμερίστηκε ἐν μέρει τὴν ἄποψη Παπανούτσου, ἀναφέροντας ἄλλο κίνδυνο, τὴν εἰσβολὴ τῆς τεχνικῆς: «Κύριοι βουλευταί,… ὁ Ἑλληνικὸς πολιτισμὸς δὲν κινδυνεύει ἀπὸ τὴν ΕΟΚ, κινδυνεύει ὅμως ἀναμφιβόλως ὅλος ὁ Εὐρωπαϊκὸς πολιτισμός, ποὺ ἔχει τὰς ρίζας του στὸν Ἑλληνικό. Κινδυνεύει ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τῆς τεχνικῆς. Αἱ ἠθικαὶ ἀξίαι, αἱ πνευματικαὶ ἀξίαι, ἡ μακροτάτη ἀνθρωπιστική του παράδοσις, κινδυνεύουν ἀπὸ τὴν ἐπικράτησιν τῆς τεχνοκρατίας, ἀπὸ τὴν ἐξάπλωσιν τοῦ ὑλιστικοῦ πνεύματος».
. Ὁ Στ. Στεφανόπουλος ἐξέφρασε τὸ 1961 τὴν αἰσιοδοξία τοῦ ὅτι ἡ Ἑλλάδα θὰ ἀποκρούσει κάθε εἰσβολὴ καὶ ἀπόπειρα ἐξαφανίσεώς της: «Ἡ Ἑλλὰς μὲ τὰς ἐνδογενεῖς ἠθικὰς καὶ πνευματικὰς αὐτῆς ἀξίας, μὲ τὴν μακραίωνα αὐτῆς ἀνθρωπιστικὴν παράδοσιν, μὲ τὴν ὀρθόδοξόν της πίστιν, ὄχι μόνον δὲν πρόκειται νὰ ἐξαφανισθῇ καὶ νὰ καταποντισθῇ μέσα εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν, ἀλλὰ ἀντιθέτως θὰ εἶναι πλουσιωτέρα ἡ εἰς αὐτὴν πνευματική της εἰσφορά, ἀρκεῖ νὰ προσέξη τὴν Παιδείαν της, τὴν Παιδείαν διὰ τὴν ὁποίαν δὲν ἐγένετο ἐπαρκὴς λόγος…». (Σημ. Ἀντιγραφὴ ἀπὸ τὰ Πρακτικὰ τῆς Βουλῆς, περ/κὸ “Ἐποπτεία”, τεῦχος 167, Μάϊος 1991, σχόλια Παν. Δρακόπουλου).
. Σὲ αὐτὸ τὸ τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Ἐποπτεία», τὸ 1991, τριάντα χρόνια μετὰ τὴν συμφωνία συνδέσεως καὶ δέκα ἀπὸ τὴν ἔνταξη τῆς Ἑλλάδος στὴν ΕΟΚ, ὁ τότε Μητροπολίτης Δημητριάδος καὶ μετὰ Ἀρχιεπίσκοπος ἀείμνηστος Χριστόδουλος βλέπει ἔκπτωση ἀξιῶν καὶ γράφει: «Ἦλθε ἡ ὥρα νὰ βάλουμε μυαλό, ἐγκαταλείποντας λαθεμένες ἐπιλογὲς ποὺ μᾶς ἔφεραν στὸ σημερινὸ ἀδιέξοδο. Παιδεία, οἰκογένεια, κοινωνία, δημόσιος βίος, ἰδιωτικὴ ζωή, ὅλες οἱ ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς μας πρέπει νὰ διαποτισθοῦν ἀπὸ τὸ ζείδωρο καὶ ἀνανεωτικὸ πνεῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ ὑπάρχει ἀνέπαφο, ἐκεῖ, στὸ ἱστορικὸ ντουλάπι μας καὶ δὲν ἀξιοποιεῖται. Ἡ ἀξιοποίηση τοῦ εἶναι θέμα ἐπιλογῆς μας. Ἀρκεῖ καὶ ἡ ἐκκλησιαστική μας ἡγεσία νὰ ἀναλάβει τὶς εὐθύνες της, νὰ περάσει στὴν αὐτοκριτικὴ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴ δυναμικὴ προβολὴ τοῦ νέου τρόπου ζωῆς, ποὺ ἐκφράζεται μέσα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ καὶ παράδοση. Θὰ εἶναι ἀνεξόφλητο τὸ χρέος μας πρὸς τὴ νέα γενιὰ ἂν δὲν ἀρθοῦμε οἱ ἐκκλησιαστικοὶ λειτουργοὶ ὅλων τῶν βαθμῶν στὸ ἁρμόζον ὕψος τῶν περιστάσεων καὶ ἀπογοητεύσουμε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὸ λαό μας, ποὺ τώρα ἀναμένει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία του στήριξη καὶ κυρίως λόγο ζωῆς».
. Τὸν Ἰούνιο τοῦ 2009, σαράντα ὀκτὼ χρόνια μετὰ τὴ συμφωνία σύνδεσης ὁ ἀείμνηστος Κώστας Τσιρόπουλος ἔγραψε στὸ περιοδικὸ «Εὐθύνη», ποὺ διηύθυνε: « Ἔχοντας ἀνατριχιαστικὰ ἀπομακρυνθεῖ τὰ εὐρωπαϊκὰ κράτη ἀπὸ τὸ συστατήριο ἐκεῖνο εὐγενὲς ὅραμα τῶν “πατέρων” τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης εἶχαν ἀδίσταχτα ριχτεῖ στὴν κατανάλωση… Ὅλα τὰ ἄλλα δὲν εἶναι παρὰ καρυκεύματα τῆς καταναλωτικῆς, τῆς ὑλόφρονης βουλιμίας μιᾶς δέσμης κρατῶν, ποὺ εἶχαν λακτίσει τὴν Ταυτότητά τους, τὴν Γλῶσσα τους, τὴν Θρησκεία τους, τὸν πνευματικό τους πολιτισμό. Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν ὀργιαστικὴ καταναλωτικὴ λάσπη ἔχει πέσει καὶ ἡ Ἑλλάδα – ἡ πνευματική, πολιτισμικὴ μητέρα τῆς Εὐρώπης. Στὴ δική της καθημερινὴ ἐπίσημη καὶ ἀνεπίσημη ζωή, φανερώθηκε μὲ τὸν πιὸ ἀναιδῆ, συχνὰ χυδαῖο τρόπο, ἡ καταναλωτικὴ μανία, ὁ ὑλιστικὸς πυρετός, ποὺ ἐσάρωσε – καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ σαρώνει τὴν προσωπικότητά της, τὴν ταυτότητά της, αὐτὴ ποὺ ἐσμίλευσαν οἱ αἰῶνες τοῦ περιπετειώδους βίου της. Ἔτσι ἡ Ἑλλάδα, μὲ βῆμα γοργό, προχώρησε στὸν βαθμιαῖο ἀφελληνισμό της». (Τεῦχος 450, σελ. 294)
. Ἑξήντα πέντε χρόνια σύνδεσης καὶ ἔνταξης στὴν Ε.Ε. περάσαμε – καὶ περνᾶμε – ὡς Ἕλληνες διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου: Ἀπὸ τὴν χούντα καὶ τὴν ἀναστολὴ τῆς σύνδεσης, στὸν λαϊκισμὸ καὶ στὴν πατριδοκαπηλία τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ τοῦ ΚΚΕ (ΕΟΚ καὶ ΝΑΤΟ τὸ ἴδιο συνδικᾶτο κ.λ.π.), στὸν λαϊκισμὸ τοῦ Ἀλ. Τσίπρα, ποὺ θὰ ἔκανε τὴν Εὐρώπη νὰ χορεύει στοὺς ρυθμούς του (…), ποὺ ἔκανε τὴ γνωστὴ κωλοτούμπα στὸ δημοψήφισμα τοῦ (…) καὶ ποὺ κατέληξε νὰ τοῦ ἀπονείμει εὔσημα ἡ κα Μέρκελ (!), στὸ σήμερα, ποὺ ἡ κρατικὴ παρακμὴ φαίνεται ἀπὸ τὸ σκάνδαλο τοῦ ΟΠΕΚΕΠΕ καὶ τὴν παγκόσμια ἐλεεινολόγησή μας.
. Οἱ διάφορες προπαγάνδες ἰσχυρῶν «προοδευτικῶν» δυνάμεων ἀπὸ χρόνια ἐπιχειροῦν νὰ μᾶς κάνουν καὶ ἐμᾶς «προοδευτικοὺς» Γραικύλους, ὅπως τοὺς περιγράφει ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης στὸν «Λαμπριάτικο Ψάλτη»: « Ἄγγλος ἢ Γερμανός, ἢ Γάλλος δύναται νὰ εἶναι κοσμοπολίτης ἢ ἀναρχικὸς ἢ ἄθεος ἢ ὁ,τιδήποτε. Ἔκαμε τὸ πατριωτικὸν χρέος του, ἔκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπαγγέλλεται χάριν πολυτελείας τὴν ἀπιστίαν καὶ τὴν ἀπαισιοδοξίαν. Ἀλλὰ ὁ Γραικύλος τῆς σήμερον, ὅστις θέλει νὰ κάμη δημοσίᾳ τὸν ἄθεον ἢ τὸν κοσμοπολίτην, ὁμοιάζει μὲ νᾶνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον νὰ φθάσῃ εἰς ὕψος καὶ νὰ φανῇ καὶ αὐτὸς γίγας. Τὸ Ἑλληνικὸν ἔθνος, τὸ δοῦλον, ἀλλ’ οὐδὲν ἧττον καὶ τὸ ἐλεύθερον ἔχει καὶ θὰ ἔχῃ διὰ παντὸς ἀνάγκην τῆς θρησκείας του».-
Αὐτὴ ἡ καταχώριση ἀναργήθηκε στὶς 19 Μάϊος 2026, 10:14 π.μ. καὶ ἀρχειοθετήθηκε ὡς ΕΘΝΙΚΑ. Μπορεῖτε νὰ παρακολουθήσετε τὶς ἀπαντήσεις μέσῳ τοῦ RSS 2.0.
Μπορεῖτε νὰ ἀφήσετε μιὰν ἀπάντηση ἢ μιὰ εἰδοποίηση σύνδεσης ἀπ’ τὸν δικό σας ἱστοχῶρο.
