Διότι η αληθινή φιλανθρωπία δεν συνοδεύεται από φωτογράφους και δελτία τύπου.
Βεβαίως, όπως σε κάθε χώρο, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Υπάρχουν και πρόσωπα που ίσως να μην ανταποκρίνονται στο ύψος της αποστολής τους. Όμως δεν μπορεί η εξαίρεση να μετατρέπεται σε κανόνα ούτε να χρησιμοποιείται για τη συλλογική απαξίωση ενός ολόκληρου θεσμού.
Η κοινωνία οφείλει να ασκεί κριτική. Η κριτική όμως πρέπει να στηρίζεται στην αλήθεια και όχι στον φθόνο. Στα πραγματικά δεδομένα και όχι στα στερεότυπα.
Οι Αρχιερείς δεν έχουν ανάγκη να εξαγοραστούν. Η Εκκλησία δεν χρειάζεται οικονομικά ανταλλάγματα για να επιτελέσει την αποστολή της. Αυτό που έγινε δεν είναι εξαγορά. Είναι η καθυστερημένη εφαρμογή μιας θεσμικής υποχρέωσης της Πολιτείας.Και πρέπει να χαιρόμαστε γιαυτό.
Και ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούμε όχι γιατί διορθώθηκε σήμερα μια αδικία, αλλά γιατί χρειάστηκαν τριάντα και πλέον χρόνια για να διορθωθεί.
Γιατί η δικαιοσύνη, όταν καθυστερεί δεκαετίες, παύει να είναι χάρη. Γίνεται απλώς η αποκατάσταση του αυτονόητου.Και για να θυμηθούμε μια παλιά πολιτική ρήση: ήταν δίκαιο και έγινε πράξη!