Του Σωτήρη Μ. Τζούμα
Η ιστορική Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη, το μοναστήρι που επί δεκαετίες αποτελούσε πνευματικό σημείο αναφοράς για την Εκκλησία της Ελλάδος και καταφύγιο γαλήνης στο κέντρο της Αθήνας, παρουσιάζει σήμερα μια εικόνα εσωτερικής διάλυσης και διοικητικής παρακμής που προκαλεί σοβαρό προβληματισμό.
Πίσω από τους ιστορικούς τοίχους της Μονής, εκεί όπου άλλοτε κυριαρχούσαν η προσευχή, η τάξη και η μοναστική ηρεμία, περιγράφεται πλέον ένα περιβάλλον έντασης, απογοήτευσης και διοικητικής ασφυξίας. Μοναχοί που εγκαταβιούν στο μοναστήρι μιλούν για ένα κλίμα «τοξικό», για μια καθημερινότητα που απέχει δραματικά από το πνεύμα της μοναχικής ζωής και για μια διοίκηση που, αντί να λειτουργεί ποιμαντικά και ενωτικά, έχει μετατραπεί – όπως καταγγέλλεται – σε κλειστή «ηγεμονία».
Οι μαρτυρίες που καταγράφονται μόνο ανησυχία μπορούν να προκαλέσουν.
«Δεν υπάρχει διοίκηση, δεν υπάρχει αρμονία, δεν έχουμε ηρεμία. Κάθε μέρα δεν ξέρουμε τι θα ξημερώσει», φέρονται να δηλώνουν μοναχοί που πλέον εξετάζουν ακόμη και την αποχώρησή τους από τη Μονή. Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο: όταν οι ίδιοι οι μοναχοί εγκαταλείπουν έναν χώρο αφιερωμένο στη διακονία και την πνευματικότητα, τότε το πρόβλημα έχει πάψει προ πολλού να είναι εσωτερικό.
Το φαινόμενο, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, δεν είναι πρόσφατο. Εδώ και χρόνια υπάρχουν εντάσεις, διαμαρτυρίες και συγκρούσεις που σε αρκετές περιπτώσεις έφτασαν μέχρι και σε εκρηκτικές αντιδράσεις κατά τη διάρκεια ιερών συνάξεων.
Παλαιότερα δημοσιεύματα είχαν αναφερθεί ακόμη και σε ζητήματα λειτουργίας και παραβλέψεων αλλά και καταστρατήγησης του καταστατικού της Μονής, χωρίς όμως – όπως φαίνεται – να υπάρξει ουσιαστική παρέμβαση από την Αρχιεπισκοπή που θα αποκαθιστούσε την ομαλότητα.Άφησαν, δυστυχώς, την αντικαταστατική παρανομία να κυριαρχήσει εν ονόματι προσωπικών σχέσεων και συμπαθειών!
Η εικόνα αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα αν αναλογιστεί κανείς τη σημασία της Μονής Πετράκη. Δεν πρόκειται για ένα απομονωμένο μοναστήρι της επαρχίας, αλλά για την πλέον κεντρική μονή της Εκκλησίας της Ελλάδος, σε άμεση γειτνίαση με τον Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών Ευαγγελισμός και το 417 ΝΙΜΤΣ. Χιλιάδες άνθρωποι – ασθενείς, συνοδοί, συγγενείς και πιστοί – περνούν καθημερινά από τον χώρο αναζητώντας λίγες στιγμές παρηγοριάς και πνευματικής ανάπαυσης. Αντί όμως για έναν ζωντανό πνευματικό πνεύμονα, η Μονή φαίνεται να οδηγείται σταδιακά σε εσωτερική συρρίκνωση και απαξίωση.
Και ας μην ξεχνάμε ότι η Μόνη Πετράκη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την κεντρική διοίκηση της Εκκλησίας αφού στο Καθολικό της Μονής δίνονται όλα τα Μεγάλα Μηνύματα εκλογής κάθε νέου Ιεράρχη.
Το κρίσιμο ερώτημα πλέον είναι αν η Αρχιεπισκοπή Αθηνών αντιλαμβάνεται το μέγεθος του προβλήματος και αν υπάρχει πραγματική βούληση παρέμβασης πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη. Η σιωπή, όταν η παρακμή διογκώνεται χρόνο με τον χρόνο, δεν μπορεί να θεωρείται λύση.
Οι πληροφορίες που φτάνουν από τη Μονή δείχνουν πως «το ποτήρι έχει ξεχειλίσει». Οι φωνές των μοναχών που αισθάνονται αδικημένοι ή εγκλωβισμένοι δεν μπορούν να συνεχίσουν να αγνοούνται. Η ευθύνη πλέον περνά ξεκάθαρα στη διοίκηση της Αρχιεπισκοπής.
Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Β΄ και οι άμεσοι συνεργατεσ Του στην Ι. Αρχιεπισκοπή και εν προκειμένω ο αποτελεσματικός Γεν. Αρχιερατικός Επίτροπος π. Εμμανουήλ Παπαμικρούλης καλείται να δώσει απαντήσεις και – κυρίως – λύσεις για μια κατάσταση που προσβάλλει όχι μόνο τη λειτουργία της Μονής αλλά και το κύρος της ίδιας της Εκκλησίας.
Η παρέμβαση πρέπει να είναι άμεση, ουσιαστική και χωρίς εκκλησιαστικές υπεκφυγές. Διότι όταν ένας ιστορικός πυλώνας της Ορθοδοξίας εκπέμπει εικόνα εγκατάλειψης και εσωτερικής διάλυσης, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τους μοναχούς· αφορά ολόκληρο το εκκλησιαστικό σώμα.Και ως γνωστόν τα κακά νέα μαθαίνονται γρήγορα.