-
ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΔΙΩΓΜΩΝ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΩΝ ΤΟΥ ΕΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (1914-1918)
Να πω εξ αρχής ότι σκοπός της μνήμης των δεκάδων χιλιάδων θυμάτων μιας ανήκουστης και μηδέποτε παραγραφόμενης Γενοκτονίας δεν είναι, για τον γράφοντα τουλάχιστον, η εκδίκηση, ούτε θα έπρεπε να αποτελεί δικαιολογία νέων πολέμων, άρα αναπόδραστα νέων Γενοκτονιών (δες την εργαλειοποίηση του εβραϊκού Ολοκαυτώματος προς δικαιολόγηση νέας Γενοκτονίας στη Γάζα, την Παλαιστίνη γενικότερα και τον Λίβανο). Η μνήμη, αντίθετα, φρονώ, οδηγεί στη συναίσθηση του εγκλήματος και δεν πρέπει να έχει άλλο σκοπό πάρεξ τη μετάνοια, τουτέστιν την αποτροπή παρόμοιων εγκλημάτων στο μέλλον.
Επιπλέον, τα όσα θα διαβάσετε πιο κάτω ξεκαθαρίζουν το θολό τοπίο που εσκεμμένα δημιουργείται σχετικά με την εμπλοκή της Ελλάδας στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Μάλιστα που η πολλά υποσχόμενη, αν και με δρακόντειους «συμμαχικούς» περιορισμούς, απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη έγινε πάλι Μάη, στις 15, του 1919. Ας πάψει επιτέλους η παραπληροφόρηση και οι, τάχα ιστορικές, ακριτομυθίες, που άλλο δεν κάνουν παρά να δικαιολογούν εκ των υστέρων την ντροπιαστική παράταξη του «Οίκαδε», κύριο πολιτικό και ψυχικό αίτιο της Μικρασιατικής Τραγωδίας, της μεγαλύτερης καταστροφής –ίσως ακόμα μεγαλύτερης– του Ελληνισμού μετά την Άλωση της Πόλης. Ο ελληνικός στρατός στη Σμύρνη δεν ήταν κατοχικός στρατός, ούτε βέβαια «ιμπεριαλιστικός». Η Γενοκτονία των μη μουσουλμανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, όπως θα διαβάσετε ακριβώς παρακάτω, ήδη είχε κατά το μεγαλύτερο μέρος της συντελεστεί και απειλούσε να αποτελειώσει το μακάβριο έργο της.
Ο ελληνικός στρατός, λοιπόν, στη Μικρασία ήταν μια ασπίδα, ειλικρινής ασπίδα, από μια χώρα που δεν ήταν αποικιοκρατική δύναμη. Ασπίδα όχι μόνο για τους Έλληνες αλλά γενικότερα για τους μη τουρκικούς πληθυσμούς, που τα χρόνια εκείνα κρατούσαν μια ικανή ακόμα σχεδόν πλειοψηφία στα χώματα της αγίας Μικρασίας, της Καππαδοκίας, του Πόντου, της Ιωνίας, της Κιλικίας κ.λπ. Οι Αρμένιοι, οι Συριάνοι μαζί με δεκάδες ακόμα ζωντανές εθνότητες της περιοχής, ανάμεσα σε αυτές και μουσουλμανικές μη τουρκικές μειονότητες, σφάζονταν ήδη ή ετοιμάζονταν να πέσουν στο τουρκικό σπαθί. Αυτά είναι πλέον Ιστορία. Καλό είναι να την ξέρουμε. Έπειτα, η ελληνική διοίκηση του νομού της Σμύρνης, μόνο για μεροληπτική πολιτική υπέρ των Ελλήνων δεν μπορεί να κατηγορηθεί, μάλλον το αντίθετο. Θυμάστε τον μοιραίο Στεργιάδη; Στο τέλος τέλος, το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν υπερασπίστηκε, τουλάχιστον στη συγκεκριμένη περιοχή, τους Έλληνες, όταν το μέτωπο κατέρρευσε, αλλ’ αντίθετα τους παρέδωσε στην εκδικητική διάθεση του Κεμάλ.
Λοιπόν, παρακάτω παρουσιάζουμε μερικές μόνο αράδες από την εισαγωγή της εμπεριστατωμένης έκθεσης που συνέταξε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με στοιχεία από τις ορθόδοξες κοινότητες στην ευρύτερη Θράκη (η οποία ερημώθηκε ομοίως από τις εκτοπίσεις και τις σφαγές), στον Πόντο και στη Μικρασία. Η Ελλάδα, συνεπώς, είχε τότε υποχρέωση να επέμβει. Υποχρέωση που θα ήταν επιτακτική και χωρίς την, ολέθρια όπως αποδείχτηκε, συνεπικουρία των Μεγάλων Δυνάμεων, που μόνο την έγνοια των χριστιανικών πληθυσμών δεν είχαν, όπως επίσης αποδείχτηκε. Η έκθεση τυπώθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1919 με τον εύγλωττο τίτλο «Μαύρη βίβλος διωγμών και μαρτυρίων». Οι παρατηρήσεις της, ερειδόμενες σε πλήθος στοιχείων, χαρακτηρίζονται από πολιτική διαύγεια, η οποία, δυστυχώς, δεν αντιστοιχούσε στην αορασία τού τότε (και του τωρινού, φευ) μικροπολιτικού σύμπαντος του «κράτους των Αθηνών», όπως εύστοχα το χαρακτήριζε ο αείμνηστος Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Ας είναι οι παρακάτω γραμμές ένα λιανό κερί οφειλόμενης μνήμης στους χιλιάδες που χάθηκαν άδικα σ’ εκείνα τα άγια χώματα. Και υπενθύμιση ότι η αυτή ιστορία επαναλαμβάνεται σήμερα που μιλάμε, στη Συρία, τον Λίβανο, την Παλαιστίνη και στην ίδια την Τουρκία με τα πάθη των Κούρδων.
»Ολόκληρος ούτος ο ψυχολογικός βίος δεν είναι δυνατόν να μεταβληθή και μάλιστα τόσον αποτόμως όσον εφαντάσθησαν τινες, και εντός ελαχίστου χρονικού διαστήματος, διότι αποτελεί την ψυχήν του τουρκικού έθνους και επομένως μένει αμετάβλητος. Αποδεικνύεται τούτο εναργέστατα εκ των κατά καιρούς γενομένων εγκεντρίσεων και εμβολιασμών –υπό το όνομα «μεταρρυθμίσεις» εν τη τουρκική ιστορία αναφερομένων–, τους οποίους υπό το κράτος της βίας και την πίεσιν των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων εξηναγκάζετο η Τουρκία να αποδεχθή υπισχνούμενη εκάστοτε την εισαγωγήν μεταρρυθμίσεων και την πρόσκλησιν ξένων διοργανωτών. […]
»Η τελευταία μάλιστα απόπειρα εις τοιαύτας μεταρρυθμίσεις, η γενομένη διά της υπό των Νεοτούρκων αναστηλώσεως του Συντάγματος (1908), απέδειξεν ότι δεν είναι εύκολον πράγμα να μεταβάλη τις ωρισμένην ψυχολογίαν και νοοτροπίαν λαού, τας οποίας και θρησκεία και παραδόσεις και αγώνες βαρείς και πολλάκις αιματηροί και χρόνος και τα πάντα εσφυρηλάτησαν, εστερέωσαν και καθιέρωσαν. Οι Νεότουρκοι, ευθαρσείς και γνήσιοι αντιπρόσωποι της τουρκικής ψυχολογίας και νοοτροπίας και εμπεποτισμένοι τας αρχάς του Νιτζεϊσμού, ευθύς εξ αρχής απεκάλυψαν τι εννοούσιν υπό το αναστηλωθέν σύνταγμα και τι υποκρύπτουσιν υπό τας κατά κόρον και όλως αναξίως κηρυσσομένας υπ’ αυτών ευγενείς αρχάς της ισότητος, της δικαιοσύνης και της αδελφοποιήσεως. Ρίψαντες κάτω την προσωπίδα ωμολόγησαν παρρησία ότι το πρόγραμμα αυτών απέβλεπεν εις την βαθμιαίαν εξόντωσιν των μη μουσουλμανικών στοιχείων και εις την ίδρυσιν έπειτα και στερέωσιν καθαρώς τουρκικού κράτους. […]
»Εν τω μεταξύ όμως υπήρξαν μεγάλα τα μαρτύρια, όσα υπέστησαν τα υπό τον τουρκικόν ζυγόν επί αιώνας ολοκλήρους ζήσαντα μη μουσουλμανικά στοιχεία και απέβησαν φοβεραί δι’ αυτά αι πιέσεις μιάς τοιαύτης νοοτροπίας και ψυχολογίας του τουρκισμού. Ιδιαζόντως δε το μαρτυρολόγιον του ελληνικού έθνους, αρξάμενον από της πτώσεως της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και εξακολουθήσαν αδιακόπως μέχρι των ημερών ημών, υπήρξεν όλως αφάνταστον. Αι φρικαλέαι σκηναί, αι οποίαι διεδραματίσθησαν κατά τας τρεις πρώτας ημέρας της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως, ήσαν το σκληρόν προοίμιον της μαύρης και τραγικής ιστορίας τού εν Τουρκία Ελληνισμού. Το ελληνικόν αίμα έρρευσε πλειστάκις ποταμηδόν, η τιμή της Ελληνίδος παρεβιάσθη ασυστόλως, η θρησκεία του Έλληνος περιεφρονήθη, η εθνική και ατομική αυτού περιουσία εδηώθη και εληστεύθη. Και η κατάστασις αύτη διήρκεσε μέχρι της αναστηλώσεως του συντάγματος, οπότε οι Νεότουρκοι, γνωρίζοντες ότι οι εν Τουρκία Έλληνες αποτελούσι την μάλλον προηγμένην και εκπολιτιστικήν εθνότητα, προς ην δυσκόλως ηδύναντο να συναγωνισθώσι και φοβούμενοι επομένως την μεγάλην αυτής επιρροήν και επίδρασιν, ήρξαντο και αυτοί ευθύς εξ αρχής στρεφόμενοι εναντίον αυτής. Εδημιουργήθη εν πρώτοις καθ’ όλην την αυτοκρατορίαν ατμόσφαιρα μίσους και περιφρονήσεως προς το ελληνικόν στοιχείον, συνέπεια του οποίου υπήρξεν η παραβίασις του εκπαιδευτικού και δη του εκκλησιαστικού καθεστώτος του Οικουμ. Πατριαρχείου, η καταστρατήγησις και η αυθαίρετος ερμηνεία και εφαρμογή τού περί βουλευτικών εκλογών νόμου, η επιβολή καταναγκαστικών φόρων και εισφορών, ο αφοπλισμός των Ελλήνων και ο εξοπλισμός των Τούρκων, ο καταρτισμός τουρκικών συμμοριών, ο θρησκευτικός προσηλυτισμός προς παραπλάνησιν και εξισλάμισιν των απλουστέρων, η αμείλικτος εφαρμογή εμπορικού αποκλεισμού και η επίσημος διακήρυξις σεισαχθείας, δηλ. η απαγόρευσις όπως οι Τούρκοι πληρώνωσιν οιανδήποτε προς τους χριστιανούς οφειλήν αυτών.
»Ο επισυμβάς βαλκανικός πόλεμος παρέσχεν εις τους Νεοτούρκους και καθόλου εις το τουρκικόν έθνος την επιζητουμένην ευκαιρίαν όπως επεκτείνωσι τον κατά των Ελλήνων διωγμόν. Τα εκ Λαζών, Κιρκασίων και Αράβων εθελοντικά τάγματα ηρήμωσαν την Α. Θράκην ιδίως, και αι χρηματικαί αφαιμάξεις αφήρεσαν και την τελευταίαν οικονομικήν ικμάδα των Ελλήνων της αυτοκρατορίας και, ωσεί μη ήρκουν ταύτα πάντα, επηκολούθησε το 1914 καταναγκαστικός διωγμός. Και εφηρμόσθη τότε σατανικώτατον σχέδιον αγρίου διωγμού και εξετοπίσθησαν ηβηδόν (απο έφηβοι και πάνω) ολόκληροι ελληνικοί πληθυσμοί της Θράκης και των παραλίων της Μ. Ασίας ανερχόμενοι εις 284172 ψυχών. Πλείστοι των κατοίκων εφονεύθησαν, πολλαί γυναίκες και νεάνιδες παρεβιάσθησαν, οικίαι και κτήματα επυρπολήθησαν ή κατεσχέθησαν υπό Τούρκων μεταναστών, ολόκληροι κινηταί περιουσίαι διηρπάγησαν.
»Το κακόν εκορυφώθη κατά τον παγκόσμιον πόλεμον, ότε πλείσται ελληνικαί επαρχίαι της αυτοκρατορίας εκλονίσθησαν εκ θεμελίων ή και εντελώς κατεστράφησαν. Είναι ανεκδιήγητα τα δεινοπαθήματα, τα οποία υπέστησαν οι εκδιωχθέντες εκ των εστιών αυτών Έλληνες. Διεσκορπίζοντο οι δυστυχείς ούτοι εις χωρία καθαρώς τουρκικά· ημποδίζετο εις αυτούς η εκ μέρους των Πατριαρχείων διανομή βοηθημάτων, εστερούντο εκκλησιών και ιερέων και πάσης καθόλου από της θρησκείας απορρεούσης παραμυθίας και εξηναγκάζοντο διά τοιούτων και άλλων μέσων εις εξισλάμισιν. Τοιουτοτρόπως δε πληθυσμός ομογενής εκ 490063 ψυχών, διασπαρείς ανά τα όρη, τας χαράδρας και τα τουρκικά χωρία, υπέστη εν τοις πλήστοις τον εξ ασιτίας, του ψύχους και των στερήσεων εν γένει θάνατον.
»Τοιαύτη υπήρξεν η φρικώδης τραγωδία τού εν Τουρκία Ελληνισμού από του βαλκανικού κυρίως πολέμου και εφεξής…».
Για την αντιγραφή και το σχόλιο: Κωνσταντίνος Μπλάθρας Χριστιανική 21 Μαΐου 2026 Προβολές 24Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο χριστιανική .
Λιγότερο από 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά