Ὁ ἡγούμενος τῆς μονῆς Βισοκογκὸρσκ Ἀντώνιος καὶ ἕνας ἔμπορος ἐπισκέφθηκαν τὸν ὅσιο Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ (1759-1833). Ὁ στάρετς εἶπε στὸν ἡγούμενο νὰ περιμένει καὶ ἄρχισε νὰ συζητᾶ μὲ τὸν ἔμπορο.
Ἀφοῦ τὸν ἐπιτίμησε γιὰ τὶς ἁμαρτίες του, τὸν συμβούλευσε: –Ὅλες οἱ θλίψεις καὶ οἱ συμφορές σου εἶναι συνέπειες τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς σου. Ἄφησε τὴν καὶ φρόντισε νὰ διορθωθείς. Μιλοῦσε μὲ τόση θέρμη, ποὺ καὶ ὁ ἔμπορος καὶ ὁ ἡγούμενος συγκινήθηκαν μέχρι δακρύων.
Τελειώνοντας εἶπε στὸν ἔμπορο: –Νὰ νηστέψεις ἐδῶ στὸ μοναστήρι καὶ νὰ κοινωνήσεις. Ἂν μετανοήσεις εἰλικρινά, ὁ Κύριος δὲν θὰ σοῦ ἀρνηθεῖ τὸ ἔλεος του. Ὁ ἔμπορος ἔβαλε μετάνοια στὸν ὅσιο, τὸν εὐχαρίστησε γιὰ τὶς συμβουλές του, ὑποσχέθηκε νὰ τὶς τηρήσει, ζήτησε τὶς προσευχές του καὶ βγῆκε ἀπὸ τὸ κελλὶ δακρυσμένος.
–Γέροντα, εἶπε τότε ὁ ἡγούμενος, ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀνοικτὴ μπροστά σας, ὅπως ἕνα πρόσωπο μπροστὰ στὸν καθρέπτη. Παρατήρησα ὅτι χωρὶς ν’ ἀκούσετε τὶς συμφορὲς καὶ τὰ προβλήματα αὐτοῦ τοῦ προσκυνητῆ, τοῦ τὰ εἴπατε ὅλα. Καὶ ἐνῷ ὁ ὅσιος σιωποῦσε, ὁ ἡγούμενος συνέχισε: –Βλέπω ὅτι ὁ νοῦς σας εἶναι τόσο καθαρός, ποὺ τίποτε δὲν μένει κρυφὸ στὴν καρδιά του πλησίον.
–Μὴ μιλᾶς ἔτσι, χαρά μου, εἶπε ὁ στάρετς, φέρνοντας τὸ δεξί του χέρι στὰ χείλη τοῦ συνομιλητῆ.…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr