Λαϊκός, πολιτικός: Μάσκες ποὺ κρύβουν τὴν ἀλήθεια
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
. Πρὸ ἡμερῶν ἔγινε «πολιτικὴ» κηδεία γιὰ τὴν ὑπεραιωνόβια δευτέρα ἐπίσημη σύζυγο τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου, Μαργαρίτα. Τί σημαίνει «πολιτικὴ» κηδεία; Πρόκειται γιὰ νεολογισμό, ποὺ εἶναι μιὰ μάσκα, ποὺ κρύβει τὴν ἀλήθεια. Πολιτικός – πολιτική, σύμφωνα μὲ ὅλα τὰ λεξικά, εἶναι ὅρος γιὰ ὅ, τι ἔχει σχέση μὲ τὴν πολιτική, τοὺς πολιτικοὺς ἤ/καὶ τοὺς πολῖτες. Δηλαδὴ πρόκειται γιὰ τὸ σύνολο τῶν πολιτῶν, ἀνεξαρτήτως τοῦ τί πιστεύουν, προσωπικά. Ἑπομένως κάθε κηδεία πολίτη εἶναι πολιτική. Σύμφωνα ὅμως μὲ τὸν νεολογισμὸ καὶ τὸν αὐθαίρετο ὁρισμὸ ποὺ δίδεται, «πολιτικὴ κηδεία» εἶναι τοῦ ἀθέου, ποὺ ἀρνεῖται τὴν θρησκευτική, τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία τῆς Ἐκκλησίας. Κανονικὰ θὰ ἔπρεπε δηλαδὴ νὰ λέγεται ἀθεϊστικὴ κηδεία, ἀλλὰ ἐπικρατεῖ ὁ προπαγανδιστικὸς εὐφημισμός, δηλαδὴ μιὰ μάσκα ποὺ κρύβει καὶ ὡραιοποιεῖ τὴν ἀλήθεια.
. Τὰ ἴδια καὶ χειρότερα συμβαίνουν μὲ τὸ ἐπίθετο – ὅρο «λαϊκός». Πάλι σύμφωνα μὲ ὅλα τὰ λεξικὰ «λαϊκὸ» εἶναι ὅ, τι σχετίζεται μὲ τὸν λαό, μὲ ὅλο τὸν λαό, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ πιστεύω, τὴν ἰδεολογία, καὶ τὴ θέση στὴν κοινωνία τοῦ κάθε μέλους του. Οἱ ἄθεοι Γάλλοι σοσιαλιστές, οἱ Ρῶσοι καὶ λοιποὶ κομμουνιστὲς καὶ οἱ μασόνοι τῆς Μεγάλης Ἀνατολῆς πῆραν τὸν γενικὸ ἑλληνικὸ ὅρο καὶ τὸν τοποθέτησαν ὡς μάσκα στὴ δική τους ἀντιχριστιανικὴ ἰδεολογία. Ἔτσι προέκυψαν τὰ κομμουνιστικά – ὁλοκληρωτικὰ «λαϊκὰ» καθεστῶτα, ποὺ τυραννοῦσαν τὸν λαὸ καὶ ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα στὴ σοσιαλιστικὴ καὶ φανατικὰ ἄθεη Γαλλία – τῆς ὁποίας θιασῶτες εἶναι ἀρκετοὶ Ἕλληνες καθηγητὲς καὶ μέλη τῆς ἀριστερῆς ἰντελιγκέντσιας καὶ ὄχι μόνο – προχώρησε ὅλα νὰ τὰ ὀνομάζει «λαϊκά»: Λαϊκὸ σχολεῖο, λαϊκὴ ἐκπαίδευση, λαϊκοὶ νόμοι, λαϊκὲς τελετὲς καὶ τελικὰ λαϊκὸ κράτος. Ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ ὅρου «λαϊκὸς» καὶ τῶν «λαϊκίζω», «λαϊκοποίηση» εἰσήχθη ἐπισήμως ἀπὸ τὴν Γαλλικὴ Ἀκαδημία στὸ Λεξικό της, μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1932 καὶ 1935. Γράφτηκε τότε σὲ αὐτὸ ὅτι ἀποδέχεται τὸν γενικὸ ὅρο «λαϊκός», ὅπως ἐννοεῖται στὸ πρωτότυπο ἑλληνικὸ λεξιλόγιο, ἀλλὰ στὸ ἑξῆς θὰ ὑπάρχει στὴ Γαλλία καὶ ὁ πιὸ περιορισμένος ὅρος, ποὺ θὰ σημαίνει «κάτι ξένο σὲ κάθε ὁμολογία καὶ σὲ κάθε θρησκευτικὸ δόγμα». Ἔτσι εἰσάγεται καὶ ἐπισήμως ἡ ἑρμηνεία του «λαϊκὸς» στὴ Γαλλία γιὰ τὸ ἐκεῖ ἄθεο καὶ ἀντιχριστιανικὸ κράτος.
. Πρὶν ἑρμηνεύσουν καὶ προβάλουν ὡς κάτι ποὺ τοὺς ἀφορᾶ τὸν ὅρο «λαϊκὸς» οἱ κομμουνιστές, οἱ σοσιαλιστὲς καὶ οἱ τέκτονες, στὴν Ἑλλάδα τὸ συντηρητικὸ Κόμμα ἐλέγετο «λαϊκό». Ἐπίσης τὸ σύνολο τοῦ πληθυσμοῦ λεγόταν «κλῆρος καὶ λαός», ὡς κάτι ἑνιαῖο, ποὺ περιλάμβανε ὅλους τοὺς Ἕλληνες. Ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς σχέσης κλήρου καὶ λαοῦ στὴ Γαλλία καὶ στὸν Ἑλληνισμὸ εἶναι χαώδης. Στὴ Γαλλία τὸ μῖσος τῶν ἀθέων κατὰ τοῦ κλήρου, τῶν μοναχῶν, τῶν μοναζουσῶν καὶ τῶν λαϊκῶν χριστιανῶν ἦταν – καὶ εἶναι – ἀβυσσαλέο. Πολλοὶ χριστιανοί, ἀξιωματοῦχοι κυρίως, μὲ τὴν συμπεριφορά τους εἶχαν δώσει δικαιώματα, ἀλλὰ αὐτὰ διογκώθηκαν καὶ ἔδωσαν ἀφορμὴ νὰ ὑπάρξει ὁλομέτωπη ἐπίθεση κατὰ τοῦ συνόλου τῶν χριστιανῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν ναῶν, τῶν μονῶν, τῶν ἱδρυμάτων. Ἡ στάση αὐτὴ ἀδιαλείπτως συνεχίζεται ἕως σήμερα. Ὁ ἀντικληρικαλισμὸς ἦταν στὴν οὐσία ἀντιχριστιανισμός. Ἀπὸ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἕως σήμερα ἡ προπαγάνδα εἶναι πὼς ὁ λαὸς ἀγωνίζεται κατὰ τοῦ κλήρου ποὺ τὸν καταπιέζει. Εἶναι δηλαδὴ δύο στοιχεῖα ἐχθρικὰ μεταξύ τους, ὁ «ἐκμεταλλευτὴς κλῆρος» καὶ ὁ λαὸς ποὺ τὸν ἐκμεταλλεύεται καὶ ἡ ἄθεη ἐξουσία ἐπιβάλλει τὴν ἀπελευθέρωσή του λαοῦ ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ κλήρου καί, κατ’ ἐπέκταση, ἀπὸ τὸν Χριστό, ποὺ ἐκπροσωπεῖ.
. Στὸν Ἑλληνισμὸ εἶναι τελείως διαφορετικὰ τὰ πράγματα. Ὑπῆρχε μιὰ ἀδιάσπαστη ἑνότητα κλήρου καὶ λαοῦ. Ὁ μεγαλοφυὴς ἱστορικὸς Σπυρίδων Ζαμπέλιος γράφει γιὰ τὴ σχέση κλήρου καὶ λαοῦ μετὰ τὴν Ἅλωση (μεταφορὰ πρωτοτύπου στὴν καθομιλουμένη) : «Διάδοχος τῆς βασιλείας (τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου) ἐπίδοξος ὑπὸ τὴν ἐξαγνιστικὴ τοῦ Τούρκου κηδεμονία, κληρονόμος τῆς Ρωμαϊκῆς ἑνότητας ἀπομένει ὁ νεοφανὴς Λαός, στὸν ὁποῖο ἀναποσπάστως συμμαχοῦν καὶ ὑπὲρ ἐθνεγερσίας ἀγωνίζονται οἱ λογάδες τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ Γραμματικοί. Εἰς ποῖον τὸ 1821, πρῶτο Εὐρωπαϊκοελληνικῆς πολιτείας δοκίμιον, ὀφείλεται; Μὲ τὴ σύμφωνη σύμπραξη τοῦ Λαοῦ, τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Λογίων. Δεξιὰ τοῦ Λαοῦ ὁ λόγιος Ρήγας καὶ ἀριστερὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός».
. Οἱ καιροὶ εἶναι δύσκολοι. Οἱ ἐπιθέσεις κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῆς διδασκαλίας του δὲν σταματοῦν. Οἱ ἀντίθεοι ἐνεργοῦν ὅπως τὰ ἄγρια θηρία. Ἐπιτίθενται, πληγώνουν τὸ θήραμα, αὐτὸ ἀντιστέκεται, αὐτὰ ὑποχωροῦν, ἐπιτίθενται πάλι, πάλι τὸ πληγώνουν, πάλι ὑποχωροῦν καὶ συνεχίζουν ἔτσι ἕως ὅτου εἶναι ἀδύναμο πλέον νὰ ἀμυνθεῖ. Παράδειγμα πάντα ἡ Γαλλία. Γιὰ νὰ φτάσει στὸ 1905 καὶ στὴν πλήρη περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας, ἐπὶ εἴκοσι πέντε χρόνια γίνονταν ἐπιθέσεις χωρὶς σταματημό. Τὸ 1880 ἀποκλείστηκαν οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ἀπὸ τὰ ἀκαδημαϊκὰ συμβούλια καὶ καταργήθηκαν οἱ ἐλευθερίες τους γιὰ διδασκαλία στὰ ἀνώτατα ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα – τὰ περισσότερα ἐκκλησιαστικά. Τὸ 1883 καταργήθηκαν οἱ ὑπηρεσίες τῶν μοναχῶν καὶ τῶν καλογραιῶν στὰ νοσοκομεῖα καὶ αὐτοὶ ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ κρατικοὺς ὑπαλλήλους. Καταργήθηκαν ἐπίσης οἱ στρατιωτικὲς μπάντες καὶ τὰ ἀγήματα σὲ ἐκκλησιαστικὲς ἑορτές. Τὸ 1884 καθιερώθηκε τὸ διαζύγιο καὶ ἐξαλείφθηκαν οἱ δημόσιες ἐκκλησιαστικὲς τελετὲς καὶ προσευχές. Τὸ 1885 ὁ Ναὸς τῆς προστάτιδας τοῦ Παρισιοῦ Ἁγίας Γενεβιέβης μετετράπη σὲ Κρατικὸ Μαυσωλεῖο καὶ Πάνθεον τῆς Δημοκρατίας. Τὸ 1887 καθιερώθηκαν οἱ μὴ ἐκκλησιαστικὲς τελετὲς γιὰ τὶς κηδεῖες καὶ ἀκυρώθηκαν οἱ διαθῆκες μὲ τὶς τελευταῖες ἐπιθυμίες του θανόντος, ἂν αὐτὲς ἦσαν χριστιανικές. Τὸ 1889 καθιερώθηκε ἡ ὑποχρέωση κληρικῶν καὶ μοναχῶν γιὰ στρατιωτικὴ ὑπηρεσία ἑνὸς ἔτους. Τὸ 1900 καταργήθηκε ἡ ἐκκλησιαστικὴ τελετὴ στὰ σχολεῖα ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τοῦ σχολικοῦ ἔτους καὶ στὰ δικαστήρια γιὰ τὴ νέα περίοδο. Τὸ 1901 τὰ ἔσοδα ἀπὸ ἐκκλησίες, μονὲς καὶ ἱδρύματα περάσανε σὲ νομικὰ πρόσωπα τῆς αὐτοδιοίκησης. Τὸ 1903 καταργήθηκαν οἱ μοναχὲς ἀδελφὲς νοσοκόμες στὸ Πολεμικὸ Ναυτικό. Τὸ 1904 ἦταν ἔτος ἰσχυρότερων κτυπημάτων τοῦ Γαλλικοῦ κράτους σὲ βάρος τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὁ τότε πρωθυπουργὸς Ἐμὶλ Κόμπ, πολιτικός, μασόνος καὶ φανατικὸς ἀντικληρικαλιστὴς εἶχε χαρακτηριστικὰ δηλώσει: «Δὲν ἐπιτιθέμεθα στὴ θρησκεία (!) ἀλλὰ στοὺς ἐκπροσώπους της, ποὺ θέλουν νὰ τὴν χρησιμοποιήσουν ὡς ὄργανο κυριαρχίας. Τὸ μόνο ποὺ ζητᾶμε ἀπὸ τὴ θρησκεία εἶναι νὰ κλειστεῖ στοὺς ναούς της καὶ νὰ περιοριστεῖ στὴν καθοδήγηση τῶν πιστῶν της». Τὸ ἔτος αὐτὸ ἐπεκτάθηκε ἡ κατάργηση τῆς συνδρομῆς τῶν μοναζουσῶν νοσοκόμων στοὺς ἀσθενεῖς ὅλου τοῦ στρατεύματος καὶ ἀπαγορεύθηκε στοὺς στρατιωτικοὺς νὰ θρησκεύουν. Τὸ ἴδιο ἔτος καταργήθηκε ὁ Ἐσταυρωμένος Ἰησοῦς στὰ Σχολεῖα καὶ στὰ Δικαστήρια καὶ ἀπαγορεύθηκε νὰ διδάσκουν οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ μοναχοὶ στὰ σχολεῖα. Τὸ 1904 ξέσπασε καὶ «τὸ σκάνδαλο τῶν ἀρχείων». Κατ΄ αὐτὸ ἡ Κυβέρνηση Κόμπ, ἡ νομαρχιακὴ διοίκηση, ἐν ἐνεργείᾳ ἀξιωματικοὶ καὶ οἱ τεκτονικὲς στοὲς τῆς Μεγάλης Ἀνατολῆς συνέταξαν ἀρχεῖα φακελώνοντας τοὺς ἀξιωματικούς, γιὰ νὰ ἀποκλεισθοῦν ἀπὸ προαγωγὲς οἱ χριστιανοὶ καὶ οἱ ἑβραῖοι ἀξιωματικοὶ καὶ νὰ προάγονται οἱ «δημοκράτες», οἱ τέκτονες καὶ οἱ ἄθεοι ἀξιωματικοί. Γνωστὴ ἀπὸ αὐτὸ τὸ σκάνδαλο εἶναι ἡ ὑπόθεση τοῦ ἑβραίου ἀξιωματικοῦ Ντρέϊφους. Τὸ 1905 καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν ψήφιση τοῦ Νόμου γιὰ τὸν χωρισμὸ Κράτους καὶ Ἐκκλησίας ἐπεκτάθηκε ἡ ὑποχρεωτικὴ θητεία γιὰ τοὺς κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς στὰ δύο χρόνια. Πάντως ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὴ Γαλλία δείχνει πὼς 237 χρόνια μετὰ τὴν ἐκεῖ ἐπανάσταση ἕνα σημαντικὸ μέρος τοῦ λαοῦ ἐξακολουθεῖ νὰ ἀντιστέκεται στὴν ἐπιβολὴ τῆς ἀθεΐας στὴ χώρα.
. Τὰ ὅσα ἔχουν συμβεῖ στὴ Γαλλία, ἂν μεταφερθοῦν στὴ χώρα μας γιὰ τὸ τί ἔχει γίνει ἢ τί ἔχει ζητηθεῖ ἀπὸ τοὺς ἀντίθεους νὰ γίνει, θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχει καταστήσει σὲ διαρκῆ ἐγρήγορση τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Δὲν ξεχνιέται ἡ νομοθετικὴ ἐξίσωση τοῦ κανονικοῦ καὶ φυσικοῦ γάμου μὲ τὴ συμβίωση δύο ὁμοφύλων, καθὼς καὶ ἡ μυστικὴ συμφωνία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου μὲ τὸν τότε πρωθυπουργὸ Ἀλ. Τσίπρα γιὰ τὴν ἀρχὴ χωρισμοῦ Κράτους – Ἐκκλησίας.
. Σημαντικὸ ρόλο στὴν ὑπεράσπιση τῆς ἑνότητας κλήρου καὶ λαοῦ καὶ τῆς διατηρήσεως τῆς ἰδιοπροσωπίας μας δὲν θὰ παίξουν τόσο οἱ ὀγδόντα Ἀρχιερεῖς τῆς Ἱεραρχίας, ὅσο ὁ ἁπλὸς κλῆρος καὶ κυρίως ὁ πιστὸς λαός, ὁ ὁποῖος, ἕως σήμερα, δὲν ἀξιοποιεῖται ἀλλὰ κρατιέται στὸ περιθώριο, ἀδρανής. Προσπάθεια γιὰ τὴν ἀξιοποίηση τοῦ λαοῦ στὴν ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας ἔκαμαν ὁ λόγιος μακαριστὸς Μητροπολίτης Κοζάνης Διονύσιος καὶ οἱ ἀείμνηστοι καθηγητὲς τῆς Θεολογίας Παναγιώτης Τρεμπέλας καὶ Ἰωάννης Καρμίρης. Μάλιστα ὁ δεύτερος εἶχε θέσει σὲ προπαρασκευαστικὴ ἐπιτροπὴ γιὰ τὴν Πανορθόδοξη Σύνοδο πρὸς ἔγκριση προσχέδιο περὶ τῆς «πληρέστερης συμμετοχῆς τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου στὴν λατρευτικὴ καὶ ἄλλη ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας». Ἡ ἐπιτροπὴ ὅμως τὸ ἀπέρριψε, κρίνοντας ὅτι «τὸ θέμα αὐτὸ δὲν ἀπασχολεῖ ἰδιαιτέρως τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, δὲν εἶναι ἑπομένως φλέγον καὶ δὲν συνιστᾶ πρόβλημα γιὰ Αὐτήν». Σήμερα ὅμως εἶναι πρόβλημα καὶ μάλιστα σοβαρὸ γιὰ τὴν παρουσία τῆς Ἐκκλησίας στὸν σύγχρονο κόσμο. Αὐτὸ τὸ εἶχε διαπιστώσει ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ὁ ὁποῖος στὴν τελευταία, πρὸ τῆς ἀσθενείας του, συνεδρίαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου ἔθεσε τὸ θέμα τῆς οὐσιαστικῆς συμμετοχῆς τῶν λαϊκῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας στὸ ἔργο Της καὶ ἔκαμε συγκεκριμένες προτάσεις. Αὐτὲς ἔγιναν ὁμοφώνως δεκτὲς καὶ ἐστάλησαν γιὰ ἐπεξεργασία στὴ σχετικὴ Συνοδικὴ Ἐπιτροπή. Ἕως σήμερα αὐτὲς κρατιοῦνται ξεχασμένες σὲ κάποιο ντουλάπι της.-
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία .