Τὸν καιρὸ τῆς ὀθωμανικῆς τυραννίας οἱ Χριστιανοὶ ἦταν κατ’ ἀρχὴν ἀνεκτοί, ἀλλὰ ὡς πολίτες δεύτερης κατηγορίας, στὸ ἔλεος τῆς αὐθαιρεσίας τῆς κάθε τοπικῆς διοίκησης. Ὁ βασικὸς λόγος ποὺ ἄνθισαν πληθυσμιακὰ μὲ δεκάδες χιλιάδες κατοίκων μέρη ἀπόμερα καὶ δυσπρόσιτα, σὲ βουνὰ καὶ ἐρημονήσια, ἦταν ὅτι ἐκεῖ μποροῦσαν οἱ Χριστιανοὶ νὰ ζοῦν χωρὶς νὰ συναναστρέφονται τοὺς κατακτητές, οἱ ὁποῖοι προτιμοῦσαν τὰ γόνιμα ἐδάφη. Παραδόξως, ἡ ἀπελευθέρωση σήμανε καὶ τὴν ἀρχὴ τῆς παρακμῆς τους, ἀφοῦ οἱ κάτοικοι κατέβηκαν ἀπὸ τὰ βουνὰ στὸν κάμπο καὶ ἀπὸ τὰ νησιὰ στὰ νέα ἀστικὰ κέντρα, ὅπως ὁ Πειραιᾶς, ποὺ ἐποικίστηκε πρῶτα ἀπὸ Ὑδραίους καὶ Μανιάτες. Ὅπως καὶ Χιῶτες ποὺ γλίτωσαν ἀπὸ τὴν καταστροφή. Προβολές 301
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο χριστιανική .