Του Μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ. ΕιρηναίουΥπάρχουν πρόσωπα τα οποία η θεία Πρόνοια τοποθετεί σε συγκεκριμένες χρονικές και πνευματικές περιόδους ως σημεία και στυλοβάτες της Εκκλησίας και του Έθνους. Μία τέτοια προσωπικότητα υπήρξε ο Γέροντάς μου κυρός Άνθιμος. Ο κατά κόσμον Διονύσιος Ρούσσας γεννήθηκε στη Σαλμωνή Πύργου Ηλείας το 1934. Αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών το 1957 και από τη Θεολογική Σχολή του ίδιου Πανεπιστημίου το 1963. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1964 από τον Μητροπολίτη Θήρας Γαβριήλ και Πρεσβύτερος το 1965. Διετέλεσε συντάκτης του εβδομαδιαίου φυλλαδίου «Φωνή Κυρίου» από το 1965 μέχρι το 1972.Αμέσως μετά την Ενθρόνιση διακρίθηκαν οι ποιμαντικές και διοικητικές του ικανότητες. Με διάθεση, σχεδιασμό και τακτική, προχώρησε πρώτον στην ανασυγκρότηση των δομών, δεύτερον στην ενίσχυση του πνευματικού έργου και τρίτον στη στήριξη της κοινωνικής συνοχής. Τα προβλήματα αναρίθμητα στον Έβρο.Ιδιαίτερη ευλογία υπήρξε, το ότι στην Ιερά Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως τον διαδέχθηκε στον Επισκοπικό θρόνο ο στενός συνεργάτης του και τότε Πρωτοσύγκελλος Αρχιμανδρίτης Άνθιμος Κουκουρίδης.Στη Θεσσαλονίκη, ανέπτυξε σημαντική ποιμαντική μέριμνα για τη νεότητα μέσω πνευματικών και νεανικών κέντρων, ενώ φρόντισε ιδιαίτερα και τη λειτουργία ξενώνα για φοιτητές, που λειτούργησε δίπλα στον Ιερό Ναό της Παναγίας Δεξιάς. Δεν έβλεπε τη νεολαία ως πρόβλημα αλλά ως πρόσωπα με ποικίλα χαρίσματα. Ο λόγος του προς τους νέους υπήρξε πάντα σαφής να μένουν στην Εκκλησία, όχι ως υποχρέωση αλλά ως ελευθερία.Κατά την ποιμαντορία του στην πόλη του Αγίου Δημητρίου, χειροτόνησε πλήθος νέων κληρικών, τους οποίους καθοδήγησε πνευματικά με αγάπη, διάκριση και αληθινό πατρικό ενδιαφέρον. Πάντα ενδιαφερόταν για την πνευματική τους πρόοδο. Την ιερατική οικογένεια την εκτιμούσε και την είχε πολύ ψηλά.
Γνώρισμα του χαρακτήρα του, υπήρξε ο σεβασμός του στο ράσο. Πάντοτε μιλούσε με θαυμασμό για τους παλαιότερους Ιεράρχες. Δεν θεώρησε ποτέ την αρχιερωσύνη ως προσωπικό προνόμιο, αλλά ως διακονία και συνέχεια ζωής της Εκκλησίας. Τιμούσε πάντα τους προκατόχους του για την προσφορά τους.
Ήταν άνθρωπος της προσευχής. Η διορατικότητά του για πρόσωπα και καταστάσεις στηριζόταν στην πνευματική του ζωή. Η δράση του δεν χωριζόταν από το Άγιο Θυσιαστήριο. Εξομολογούσε, λειτουργούσε και προσευχόταν ως το τέλος. Όχι πρόχειρα αλλά με έντονη πίστη ότι ο Θεός ακούει τις προσευχές των ανθρώπων. Οι αποφάσεις του ήταν καρπός εκκλησιαστικής εμπειρίας και όχι αποτέλεσμα μιας στιγμής.Η εκδημία του στις 13 Μαρτίου 2025, δεν σήμανε το τέλος ενός απλού κύκλου ζωής αλλά την ολοκλήρωση μίας θεοφιλούς πορείας και ποιμαντορίας. Το πρόσωπό του έμεινε στη μνήμη των ανθρώπων από όπου και αν πέρασε, ως παράδειγμα ευθύνης, συνέπειας και θυσιαστικής αγάπης.Αξιώθηκε να δει, τα πνευματικά του παιδιά που γαλουχήθηκαν κοντά του να γίνονται Επίσκοποι της Εκκλησίας. Δεν υπήρχε μεγαλύτερη χαρά και τιμή για εκείνον, από το να βλέπει τους κόπους της πνευματικής του πατρότητας να καρποφορούν. Η Εκκλησία, μας έλεγε πάντα δεν είναι έργο ενός ανθρώπου, είναι συνέχεια ζωής και παρακαταθήκης. Αυτό το έζησε βαθιά ο Γέροντάς μου και το προσέφερε ως ευλογία σε όλους εμάς τους νεώτερους.Αυτά ήταν τα λόγια του. Χωρίς φανατισμούς, χωρίς διχόνοιες και πάντοτε με πνεύμα ενότητας. Αυτή η φράση του, έμεινε χαραγμένη μέσα μου ως μάθημα εκκλησιαστικού ήθους και αληθινής ταπείνωσης.Σήμερα, ως πνευματικό παιδί του, τον οποίο γνώρισα από την παιδική μου ηλικία και ο οποίος με χειροτόνησε διάκονο και πρεσβύτερο, προσεύχομαι να σταθώ αντάξιος της πνευματικής του παρακαταθήκης. Να πορεύομαι με πίστη, αφοσίωση και συνέπεια ως καλός Ποιμένας και να έχω διαρκώς μπροστά μου τη μορφή του. Όχι ως είδωλο αλλά ως πυξίδα. Όχι ως σκιά αλλά ως φως. Γιατί τελικά αυτό είναι Εκκλησία.—————————————————
Παραπομπές:
¹ Παροιμίαι 10,7
² Α Κορινθίους 4,15
³ Ρωμαίους 8,31
⁴ Α Κορινθίους 13,5
⁵ Μάρκος 10,43
⁶ Ματθαίος 25,35
⁷ Εκκλησιαστής 12,1
⁸ Ψαλμός 118,126
⁹ Ιωάννης 10,11
¹⁰ Ψαλμός 15,11
Λιγότερο από 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Orthodox Times .