Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου ἹεροθέουἈναφερόμαστε σέ αὐτόν πού εὐλογήθηκε ἐκ κοιλίας τῆς μητρός του ἀπό μακάριο ἄνδρα, τόν ὅσιο πατέρα μας Ἀρσένιο, τόν Καππαδόκη, καί πού προσφέρθηκε μέ τά τίμια καί ἅγια χέρια του στόν Θεό ἀπό τήν βρεφική ἡλικία, καί ἐπί πλέον ἔλαβε τό ὄνομα καί τήν χάρη του καί ὁ ὁποῖος ἀπό τήν νεότητά του (ἔστρεψε) ὅλον τόν πόθο του πρός τόν Θεό καί ἔτσι ἔζησε μέ ἁγιότητα, καί μέ ἁγιότητα, ἀλλά καί μέ μαρτύριο ἐκοιμήθη, (ἀναφερόμαστε) στόν πατέρα Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη, πού ἀσκήτεψε στήν Κόνιτσα, στό ἁγιώνυμο Ὄρος, στό θεοβάδιστο ὄρος Σινᾶ καί πάλιν στό Ἅγιον Ὄρος. Αὐτός ἔζησε κοινοβιακή, ἰδιόρρυθμη, ἡσυχαστική, ἐρημική καί σκητιώτικη ζωή σ’ ὅλο τό πλάτος καί τό βάθος αὐτῶν τῶν τρόπων ζωῆς καί ἀνῆλθε σέ ὕψος θεοπτίας καί ἔτσι ἔλαβε μεγάλη πείρα, καθοδηγώντας μέ διακριτικό καί ἀπλανῆ τρόπο ὅλους, καί τούς ἐγγάμους καί τούς ἀγάμους, καί τούς νέους καί τούς μεσήλικες καί τούς γέροντες καί τούς ἀναρχικούς καί τούς εὐλαβεῖς στήν μοναχική πολιτεία καί στήν ζωή, σύμφωνα μέ τις ἐντολές τοῦ Χριστοῦ.
Αὐτός, ὅπως ὅλοι διαβεβαιώνουν μέ γραπτές καί προφορικές μαρτυρίες, ἦταν φίλος τοῦ Χριστοῦ, τέκνον τοῦ Θεοῦ, κατοικητήριο ἱερό καί τίμιο τοῦ Παντάνακτος Βασιλέως τῆς δόξης, φίλος καί θεατής τῶν ἁγίων, ἔχοντας χρισθῆ ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἔχοντας βιώσει τόν σταυρό τῆς ἄσκησης καί τοῦ μαρτυρίου τῆς συνειδήσεως καί τῆς ἀγάπης, ἀφιερωμένος ὁλοκληρωτικά στόν Θεό, καθώς καί υἱός τοῦ φωτός καί θεοδίδακτος θεατής τῶν μυστηρίων καί ἐκφραστής τους, βυθισμένος στήν ταπείνωση καί τήν μετάνοια, μέ μεγάλη ἀγάπη γιά τήν ἄσκηση πέρα ἀπό τίς ἀνθρώπινες δυνάμεις, θεατής τοῦ κάλλους τοῦ Θεοῦ, κρατώντας τά ἀρώματα τοῦ θείου Πνεύματος μέσα στό εὔθραυστο σῶμα του καί ἐν ὀλίγοις “καταφρονητής τῶν κάτω καί κάτοικος προσωρινός ὡς σέ ξένον τόπο, ἀγαπώντας μέ πάθος τά ἄνω καί θεώμενος αὐτά, καί πολίτης τῆς ἐρήμου”».
«Ἔπαθε τά θεῖα, δηλαδή ἔφθασε στήν θέωση, ὁ εὐλογημένος αὐτός ἄνθρωπος καί ἔμαθε τά θεῖα. Εἶχε ἐμπειρία καί αὐτός, ὅπως καί ὅλος ὁ χορός τῶν ἁγίων καί ὁσίων Πατέρων, τῆς ἀναβάσεως μέ τήν κατά Θεόν ἡσυχαστική νηπτική μέθοδο, δηλαδή τήν “πρακτικήν φιλοσοφίαν” τήν “φυσικήν θεωρίαν” καί “μυστικήν θεολογίαν”, καί ἔφθασε κατ’ αὐτόν τόν τρόπο σέ μεγάλη τελειότητα, ὅπως ὁρίζει μέ τρόπο σοφό τήν πορεία αὐτή τῶν θεουμένων ὁ θεῖος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής. Ἔμαθε ἐπίσης τί σημαίνει αὐτό τό ὁποῖο ἔγραψε ὁ ὅσιος πατήρ ἡμῶν Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης σχετικά μέ τήν Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν νηπτικῶν, ὅτι δηλαδή “μέ τήν ἠθική φιλοσοφία στήν πράξη καί στήν θεωρία ὁ νοῦς καθαρίζεται, φωτίζεται καί τελειώνεται”. Διότι αὐτή ἡ ἡσυχαστική μέθοδος εἶναι ἀπόδειξη τῆς ὑπάρξεως μέσα σέ αὐτόν τῆς ἀκτίστου Χάριτος, ἡ ὁποία διακρίνεται καθαρά ἀπό κάθε ἐνέργεια ἄλλης φύσεως. Καί κατ’ αὐτόν τόν τρόπο ὁ ἱερός αὐτός Πατέρας μέ τήν μέθεξη τῆς καθαρτικῆς, φωτιστικῆς καί θεοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, εἶδε μέ τρόπο ἀόρατο, ἄκουσε μέ τρόπο ἀνήκουστο, μετέσχε μέ τρόπο ἀμέθεκτο τοῦ ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ. Πράγματι, ἡ ἀπλανής αὐτή μέθοδος τόν κατέστησε, ὅπως καί ὅλους αὐτούς πού ἀγωνίζονται, φίλο Χριστοῦ. Ὁ ὅσιος αὐτός μοναχός εἶναι πραγματικός ἡσυχαστής καί νηπτικός, ὁ ὁποῖος πάλεψε ὡς ἄλλος Ἰακώβ μέ τόν Θεό, μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν, γι’ αὐτό καί “ἀληθῶς Ἰσραηλίτης, ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι” (Ἰω. α΄, 48), εἶναι δυνατόν νά χαρακτηρισθῆ, ἐπειδή μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ὑπερίσχυσε, ἐπειδή ἔβλεπε τόν Θεό καί ἐθεᾶτο ὑπό τοῦ Θεοῦ, διά τῆς θεωρίας “γιατί ἡ πράξη εἶναι πράγματι ἡ βάση τῆς ἀληθινῆς θεωρίας ἤ ὅρασης τοῦ ἀκτίστου φωτός, γιά νά τό ποῦμε ἀκριβέστερα, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό μοναδικό δεῖγμα τῆς ἀληθινά εὔρωστης ψυχῆς”, κατά τόν ἁγιορείτη ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ».
«Ὁ βίος τοῦ μακαρίου (αὐτοῦ) μοναχοῦ, ὁ ὁποῖος ἀποτυπώθηκε ὅσο εἶναι δυνατόν σέ αὐτό τό βιβλίο, εἶναι μάθημα ζωντανῆς Θεολογίας, Χριστολογίας, Ἐκκλησιολογίας καί Ἐσχατολογίας. Ὁ εὐλογημένος αὐτός ἄνθρωπος πολέμησε “πρός τάς μεθοδείας τοῦ διαβόλου … πρός τάς ἀρχάς, πρός τάς ἐξουσίας, πρός τούς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρός τά πνευματικά τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις” (Ἐφ. στ΄, 11-12), ἀπονέκρωσε τελείως τά πάθη τῆς σαρκός μέ προσευχές καί νηστεῖες καί ἀγρυπνίες πολλές, εἶδε τόν Χριστό μέσα στήν δόξα Του, εἶδε τήν Θεοτόκο καί τούς ἁγίους, συνομίλησε μαζί τους καί γεύθηκε τά δῶρα τά ὁποῖα τοῦ χάρισαν, εἶδε ἀγγέλους καί τόν φύλακά του ἄγγελο καί δέχθηκε ἀπό αὐτούς φιλάνθρωπη διακονία, ἐπειδή αὐτοί (οἱ ἄγγελοι) εἶναι πνεύματα διακονικά πού διακονοῦν τούς ἀνθρώπους μέ σκοπό τήν σωτηρία τους, γνώρισε τά ἔσχατα ἀπό αὐτήν τήν ζωή, εἶχε ἐμπειρία τῆς εἰς τούς οὐρανούς Ἐκκλησίας μέ τό μεταμορφωμένο σῶμα του, ἀκόμα ἀπό τήν κοίμησή του, ἡ ὁποία εἶναι συγχρόνως μαρτυρική καί ὁσιακή, μακάρια πράγματι τελείωση, διότι “δέν ὑπάρχει, βέβαια, γιά τούς δούλους τοῦ Θεοῦ θάνατος, ὅταν ἀποδημοῦν ἀπό τό σῶμα τους καί διαμένουν κοντά στόν Θεό, ἀλλά μετακίνηση ἀπό τά πιό λυπηρά πρός τά πιό εὐχάριστα καί εὐάρεστα, καί ἀνάπαυση καί χαρά”. Γιατί αὐτός ἀφιερώθηκε σέ μεγάλο βαθμό στήν διακονία τῶν ἀδελφῶν του, ἐφ’ ὅσον, “ὅποιος ἀγαπᾶ τόν Θεό ἀγαπᾶ καί τόν κόπο”, κατά τόν ὅσιο Μάρκο τόν Ἀσκητή, ἀλλά εἶναι καί “φιλάνθρωπος”, κατά τόν ἅγιο Μάξιμο τόν Ὁμολογητή, ἀσκώντας, ἄν καί μοναχός, ποιμαντική διακονία, μέ πλήρη σεβασμό πρός τόν ἱερό θεσμό τῆς Ἐκκλησίας, ἀπαλλάσσοντας τούς ἀσθενεῖς ἀπό τίς δαιμονικές ἐπιδράσεις πού ἐνεργοῦν μέσα στούς λογισμούς, στίς ἐπιθυμίες καί στά σώματά τους• καθιστώντας εὐθεῖς τούς δρόμους διέλευσης τοῦ Κυρίου στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, ἐπιτελώντας κάθε εἴδους ἰάσεις καί διδάσκοντας τά μυστήρια τοῦ Πνεύματος σέ αὐτούς πού ἐπιθυμοῦν νά μετάσχουν σέ αὐτά. Ὁ θεοδίδακτος λόγος τοῦ ὁσίου αὐτοῦ ἀσκητοῦ, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐκδοθῆ σέ τέσσερεις τόμους ἀπό τό Ἱερό Ἡσυχαστήριο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στήν Σουρωτή, εἶναι μνημεῖο ἀνθρώπου πού μεταμορφώθηκε ἀπό τό ἄκτιστο θεῖο Φῶς».
«Αὐτός εἶναι γιά ὅλους, ἀπό ἀγάπη πρός τόν Θεό καί μέ τρόπο ἔνθεο καί σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἀποσκοπώντας στήν ἕνωσή του μέ τόν Θεό, ἀδελφός, πατέρας, μαργαρίτης, ζύμη, ὕδωρ, ἄρτος, πόμα ζωῆς, πηγή ζωντανή καί παλλόμενη πού κυλάει (πού ἀναβρύζει), ποταμός πού ρέει πνευματικά λόγια καί λόγια θείας ζωῆς, λαμπάδα, κλίνη, παστάδα, νυμφώνας, διότι εἶχε μέσα στήν καρδιά του καί σέ ὅλο τό σῶμα του τόν Δεσπότη τῶν ὅλων».
Σεβασμιώτατοι καί ἀγαπητοί παρόντες
Ὁ ἅγιος Παΐσιος εἶναι τό καύχημα τῆς οἰκουμένης, βλαστός τῆς Καππαδοκίας, δένδρο ἀγλαόκαρπο τῆς Κονίτσης, εἶναι ἡ χαρά καί ἡ παρηγοριά μας, ὁ ἀδελφός καί πατέρας μας, ἀλλά καί γενναῖος πολεμιστής στήν Ναυπακτία, ὁ ἐπίγειος καί οὐράνιος, ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἄγγελος, τό καρποφόρο δένδρο καί τό εὐῶδες ἄνθος, ὁ ἀλείπτης καί παρηγορητής μας, ὁ πιστός μάρτυς καί οὐράνιος πρεσβευτής μας.
Νά ἔχουμε τίς πρεσβεῖες του.