Ὅταν ἔφυγαν οἱ Ἰταλοὶ ἀπὸ τὰ Δωδεκάνησα ἐγκατέλειψαν στὴν τύχη τους δεκάδες παιδιὰ τοῦ Ὀρφανοτροφείου τῆς Ρόδου. Μέχρι τότε τὴν εὐθύνη τους εἶχαν καθολικές καλόγριες πού φρόντιζαν –καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο- νὰ πετύχουν τὸν πλήρη ἀφελληνισμὸ τῶν Δωδεκανήσων καὶ τὴν ἀποκοπὴ ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο μὲ τὴν αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ Διοικητὴς τῆς Ρόδου μαζὶ μὲ τὸν Μητροπολίτη κάλεσαν τὸν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο καὶ τὸν παρακάλεσαν νὰ ἀναλάβουν οἱ μοναχὲς τῆς Μονῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τὴ φροντίδα τῶν ὀρφανῶν καὶ τὴν ἀναδιοργάνωση τοῦ Βρεφοκομείου καὶ τοῦ Ὀρφανοτροφείου Ρόδου. Ὁ Ἅγιος, ἂν καὶ ἔβλεπε τὶς τεράστιες δυσκολίες, κάμφθηκε βλέποντας τὴν κατάσταση τῶν παιδιῶν. Ἡ ψώρα κατέτρωγε τὰ κορμάκια τους, ἡ ἀνησυχία καὶ ἡ ἀβεβαιότητα ἦταν ζωγραφισμένη στὰ μάτια τους τὴν ὥρα ποὺ οἱ ψεῖρες πολλαπλασιάζονταν ἀνενόχλητες στὰ μαλλάκια τους.
Οἱ μοναχές ἀνέλαβαν ἀμέσως δράση. Πάντα μὲ τὴν καθοδήγηση τοῦ πνευματικοῦ τους πατέρα. «Ζητάει τὸ ὀρφανό πατέρα, μὰ πατέρα δὲν ἔχει.
Ζητάει μάνα, μὰ μάνα δὲν ἔχει. Ζητάει ἀδελφή, οὔτε ἀδελφὴ ἔχει. Ἐσεῖς πρέπει νὰ γίνετε καὶ μάνα καὶ πατέρας καὶ ἀδελφὴ» ἔλεγε στὶς ἀδελφές.
«Ὅ,τι κι ἂν κάνετε, ἀκόμα καὶ στὸ πιὸ μικρό παιδάκι, στὸν Χριστὸ τὸ κάνετε. Προσέξτε μὴν πληγώσετε καμιά ψυχούλα. Μέσα τους κατοικεῖ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.
Ἂν σᾶς λένε…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr