Ὅταν ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἔχτιζε τὸ μοναστήρι του στὴν Αἴγινα, ἐρχόταν συχνὰ καὶ τὸν ἔβλεπε ἕνας ψαρᾶς ἀπὸ τὸν Πόρο. Τὸν ἔλεγαν μπαρμπα-Θόδωρο καὶ γνωρίστηκαν τυχαῖα σὲ κάποιον ἑσπερινό.
Ἀπὸ τότε ὁ μπαρμπα-Θόδωρος, ὅταν οἱ ψαρόβαρκες ποὺ κουμαντάριζε, ἔφθαναν στὰ νερὰ τῆς Αἴγινας ἔπαιρνε ποδαρόδρομο τὴν ἀνηφοριὰ καὶ πεζοποροῦσε δύο ὧρες γιὰ νὰ τοῦ φέρει κάνα φρέσκο σκάρο, κανένα χταπόδι, καμιὰ στεῖρα. Κατασυγκινοῦσε τὸν Ἅγιο ἡ ἄδολη, ἡ γεμάτη ἀγάπη τούτη προσφορά. Δῶρο μὲ Θεϊκὴ ἁπλότητα κι εὐωδία.
Καὶ συχνὰ θυμόταν καὶ προσευχόταν στὸ ἱερὸ θυσιαστήριο γιὰ τὸν μπαρμπα-Θόδωρο, γιὰ τὴν ἄγνωστη γυναῖκα του, γιὰ τ’ ἄγνωστα παιδιά του. Κάποια μέρα, στὶς ἀρχὲς τοῦ 1914, ἦρθε ὁ μπαρμπα-Θόδωρος, μὲ βουρκωμένα μάτια, μισοσκισμένα καὶ παραμπαλωμένα ροῦχα, τρύπιες μπότες καὶ μὲ ἄδεια χέρια… Μόλις ἀνταμώθηκαν οἱ ματιές τους ξέσπασε σὲ βουβὸ κλάμα! – Τί συνέβη, Θεόδωρε; Γιατί ὀδυνάσαι; Μήπως πέθανε κανεὶς ἀπὸ τοὺς προσφιλεῖς σου; Tὸν ρώτησε.
– Παππούλη μου, ὄχι, δὲ μὲ βρῆκε θανατικό, ἀλλὰ κάτι χειρότερο. – Χειρότερο; Ποιό; – Ἔπεσαν σκύλοι στὰ παραγάδια μᾶς καὶ μᾶς τὰ καταστρέφουν. Δολώνω ξεδολώνω καὶ δὲν πιάνω οὔτε μισὸ λαβράκι γιὰ μεζέ.
Κινδυνεύω νὰ χάσω τὰ σύνεργα, νὰ πουλήσω καὶ τὶς βάρκες, ν’ ἀπομείνω παντέρημος. Τὰ παιδιὰ στὸ σπίτι κοιμοῦνται τώρα τέσσερις ἑβδομάδες…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr