Στὴν Λίμνη τῆς Εὐβοίας ζοῦσε καὶ ἐργαζόταν ἕνας γιατρὸς ποὺ ὀνομαζόταν Μαντζῶρος. Σὰν γιατρὸς ἦταν πολὺ καλός, ἀλλὰ δὲν πίστευε στὸ Χριστὸ καὶ μάλιστα δὲν ἤθελε νὰ ἀκούει συζητήσεις σχετικὲς μὲ τὴν θρησκεία καὶ τὴν ψυχή.
Καταφερόταν ἐναντίον τῆς θρησκείας καὶ οἱ ἀπόψεις του ἦταν σκληροπυρηνικὲς στὸ θέμα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἀρρώστησε λοιπὸν καὶ μάλιστα πολὺ σοβαρά. Ἡ ἐπάρατος νόσος εἶχε πλησιάσει τὸν ἄπιστο γιατρὸ ποὺ μὲ φρικτοὺς πόνους κατάλαβε τὴν ἔλευσή του.
Μέσα σὲ ἀφόρητους πόνους μεταφέρθηκε στὸ Νοσοκομεῖο τῆς Χαλκίδας. Ἐκεῖ, λόγῳ τῆς σοβαρότητας τῆς ἀσθένειάς του, δὲν μποροῦσαν νὰ τὸν νοσηλεύσουν. Τὸν ἔστειλαν λοιπὸν στὴν Ἀθήνα στὴ κλινικὴ «Παντοκράτωρ», ποὺ βρίσκεται στὴν ὁδὸ Γ’ Σεπτεμβρίου.
Ἐκεῖ ὑποβλήθηκε σὲ ἀκτινολογικὲς καὶ χημικὲς ἐξετάσεις, οἱ ὁποῖες ἔδειξαν ὅτι ἡ ἐπάρατος νόσος εἶχε προσβάλει τὸ παχὺ ἔντερο τοῦ γιατροῦ. Ὅταν ὅλη ἡ ζωὴ τοῦ γιατροῦ ἦταν στρωμένη κοινωνικὰ καὶ μποροῦσε νὰ λέει καὶ νὰ κάνει μὲ εὐκολία ὅτι ἤθελε ὁ γιατρὸς ἦταν ἀπόλυτος στὸν λόγο του γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς Ἁγίους. Ὅλα ἦταν ἕνα καλοστημένο ψέμα γιὰ τὸν ἄπιστο γιατρό.
Ἡ μόνη ἀλήθεια ἦταν ἡ ἁμαρτία καὶ ἡ ἀσωτεία. Ἐκεῖ κατέφευγε ὅταν ἐμφανίζονταν στὴ ζωή του μαῦρα μικρὰ συννεφάκια. Ἀλλὰ τώρα, τὰ πράγματα ἦταν διαφορετικά.
Τὰ μαῦρα σύννεφα ποὺ εἶχαν…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr