Ὁ χαρισματικὸς ἐρημίτης στὸ Ἅγιο Ὅρος Γρηγόριος καὶ ὁ Γέροντας Μόδεστος

Ὁ Γέροντας Μόδεστος βαθειΓιατί ἔμεινε ὀρφανός; Εἶχαν σωθεῖ οἱ γονεῖς του; Τί θὰ γινόταν ἂν ζοῦσαν ἀκόμα; Καὶ ἄλλα τέτοια παρόμοια προσωπικὰ ἐρωτήματα. Ὡστόσο, παρέμενε στὴν ὑπακοὴ καὶ τὴν προσευχὴ καὶ τοῦτο τὸ ἔπραττε ἀδιαλείπτως ἕως ὅτου, μετὰ ἀπὸ 17 χρόνια, ἕνα πρωινὸ τοῦ φθινοπώρου, συνέβη τὸ ἀκόλουθο θαυμαστὸ περιστατικό.
Τρεὶς καλόγεροι ἀπὸ διπλανὸ κελὶ ζήτησαν ἀπὸ τὸν Γέροντα τὸν πατέρα Μόδεστο, τὸν νεαρὸ ὑποτακτικό, γιὰ νὰ πᾶνε γιὰ ξύλα. Βέβαια ἤξεραν ἐκ τῶν προτέρων τὴν σκληρότητα τοῦ Γέροντα καὶ οἱ ἴδιοι περίμεναν τὴν ἀρνητικὴ ἀπάντηση στὸ αἴτημά τους.
Ὡστόσο, φαίνεται ὅτι ἦταν ἡ ὥρα τῆς ἀποκάλυψης γιὰ τὸν πατέρα Μόδεστο, γιατί ὅλως περιέργως ὁ Γέροντάς του ἀποδέχθηκε γιὰ πρώτη φορὰ τὸ αἴτημα τῶν τριῶν καλογέρων καὶ εὐθέως ὁ ἴδιος ἔδωσε τὴν εὐλογία του νὰ πάει μαζί τους καὶ ὁ νεαρὸς ὑποτακτικός, γιὰ τὸ διακόνημα στὸ δάσος.
Ὅπως ἦταν εὔλογο, ἡ χαρὰ τοῦ πατέρα Μόδεστου ἦταν ἀπερίγραπτη. Ξανοίχτηκε λοιπὸν ὅλη ἡ ὁμάδα στὶς πλαγιὲς τοῦ ἀγιώνυμου Ὅρους, κόβοντας καὶ ντανιάζοντας τὰ δεμάτια μὲ τὰ καυσόξυλα στὰ στενὰ μονοπάτια. Οἱ ὧρες πέρναγαν, ὥσπου οἱ ξυλοκόποι μοναχοὶ κάποια στιγμὴ χάθηκαν παίρνοντας ὁ κάθε ἕνας καὶ διαφορετικὸ μονοπάτι.
Ὁ μοναχΚάνοντας τὉ μοναχὸς Μόδεστος πλησίασε, ἔβαλε στρωτὴ μετάνοια στὸν ἐρημίτη γέροντα καὶ μέσα του ταυτοχρόνως ἀποροῦσε μὲ τὸ προορατικὸ χάρισμα τοῦ γέροντα ἀσκητῆ. Καὶ αὐτό, διότι, ὁ πατὴρ Μόδεστος ποτέ του δὲν εἶχε ἐκμυστηρευτεῖ καὶ σὲ κανέναν τὰ μυστικὰ καὶ τὰ προσωπικὰ αἰτήματα τῆς προσευχῆς του. Καὶ τώρα, γεμᾶτος ἀγαλλίαση καὶ εἰρήνη, ὁ ἴδιος μονολογοῦσε καὶ δοξολογοῦσε μέσα του: Μέγας εἶσαι Κύριε καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου!
Καὶ νὰ λοιπὸν ποὺ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἄκουσε τὶς προσευχὲς καὶ τὶς δεήσεις τοῦ πατέρα Μόδεστου καὶ τώρα εἶχε ἔρθει ὁ χρόνος τῶν Ἄνωθεν ἀπαντήσεων στὰ διάφορα ἐρωτήματά του.
ΣτἜβλεπε μπροστά του Ὁ πατὴρ Μόδεστος ἀναρωτήθηκε μέσα του: Τί νὰ σήμαινε ἄραγε ὅλο αὐτὸ τὸ ἄκρως ἀσυνήθιστο θέαμα καὶ πρωτόφαντο σκηνικό; Παίρνοντας πρῶτα εὐλογία, λέγοντας «πάτερ εὐλόγησον», ὁ πατὴρ Μόδεστος ρώτησε τὸν ἀσκητή: «Γέροντα Γρηγόριε, τί εἶναι σᾶς παρακαλῶ ἢ τί σημαίνουν ὅλα αὐτὰ τὰ ὀνόματα ποὺ βλέπω τριγύρω ἐδῶ στὸ καλύβι σας»;
ΚαΚαὶ μέσα του ὁ πατὴρ Μόδεστος μονολογοῦσε, θαυμάζοντας καὶ λέγοντας μὲ τὸν ἐνδιάθετο λόγο: «Βρέ-βρὲ κι ἐγὼ μέχρι τώρα νόμιζα ὅτι οἱ ψυχὲς τῶν πεθαμένων σώζονται μόνο μὲ τὶς λειτουργίες καὶ τὰ μνημόσυνα. Τώρα ὅμως εἶδα ἐν τοῖς πράγμασι καὶ κατάλαβα ὅτι καὶ μὲ τὰ κομποσχοίνια σώζονται οἱ κολασμένοι»! Ἄ! Αὐτὸ θὰ κάνω καὶ ἐγὼ μὲ τὸ κομποσχοίνι μιμητικὰ ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς εἶπε μέσα του μὲ ἀνείπωτη χαρὰ καὶ δοξαστικὴ εὐχαριστία ὁ πατὴρ Μόδεστος.
Καὶ νὰ τώρα πού, ἐπιτέλους, εἶχε ἔρθει ἡ ὥρα νὰ ἐξομολογηθεῖ τὸν πόνο του στὸν Γέροντα ἀσκητή. Ὁ πατΛίγους μ«Πάτερ Μόδεστε, τί «Γέροντας Μόδεστος ὁ Ἁγιορείτης: Ἕνας σύγχρονος Ἱεραπόστολος μέσα στὸν κόσμο», ἐκδόσεις Ἀγαθὸς Λόγος, Ἀθήνα 2025, σελ. 23-30
Συντάκτης