Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν ὁποῖο εἶχε πολὺ στενὴ σχέση ὁ πατὴρ Ἀμβρόσιος ἦταν ἕνας μεγάλος σύγχρονος Γέροντας, ὁ μακαριστὸς Ἐπίσκοπος Σισανίου καὶ Σιατίστης Ἀντώνιος. Ὁ Γέροντας Ἀμβρόσιος τὸν σεβόταν, τὸν ἀγαποῦσε καὶ τὸν ξεχώριζε στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, γιατί ἔμοιαζαν: ἦταν κι αὐτὸς ἄνθρωπος ἁπλός, ταπεινός, τῆς μετάνοιας, ἐλεήμων, τῆς ἀγάπης καὶ μακριὰ ἀπὸ κάθε ἀνθρώπινη δόξα ἢ ὑλικὰ ἀγαθά.
Ὁ Ἐπίσκοπος ἐπισκεπτόταν συχνότατα τὸν Γέροντα, τὸν ὁποῖο ἐμπιστευόταν πλήρως στὰ πνευματικὰ θέματα (ὅπως καὶ τὸν πατέρα Ἰωάννη Καλαΐδη ἀπὸ τὸ Νεοχώρι Σερρῶν), μάλιστα τὸν συμβουλευόταν καὶ γιὰ δυσκολίες ποῦ ἀντιμετώπιζε στὴν ἐπισκοπή του, ἀλλὰ κι ὅταν κατέβαινε στὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ χρειαζόταν τὴν ἄποψή του σὲ κάποια θέματα. Ἦταν πολὺ ταπεινὸς ὁ μακαριστὸς Ἀντώνιος καὶ ἀπαντοῦσε στὸν ἀγαπημένο του φίλο καὶ ἀδελφό, ὅταν ἐκεῖνος ἔλεγε τὴ γνώμη του σὲ κάποιο ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα: -Ναί, Γέροντα, ἀκριβῶς ἔτσι πρέπει νὰ γίνουν τὰ πράγματα, ὅπως τὰ λέτε. Ὅποιος τοὺς ζοῦσε ἀπὸ κοντά, θὰ ἐκπλησσόταν ἀπὸ τὴν ἀμοιβαία μεγάλη ταπείνωση καὶ ἀγάπη ποῦ ἐμφάνιζαν.
Ὁ ἕνας ἔβαζε μετάνοια ὡς τὸ ἔδαφος στὸν ἄλλο, ὁ ἕνας ἔκανε ὑπακοὴ στὸν ἄλλο, ὁ ἕνας θεωροῦσε πῶς ὁ ἄλλος βρισκόταν σὲ μεγάλα πνευματικὰ ὕψη. Ὁ Γέροντας Ἀμβρόσιος δὲν δίσταζε νὰ λέει πῶς ὁ Ἀντώνιος εἶχε…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr