Αρχιερατικός Εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Σμύρνης κ. Βαρθολομαίου τελέστηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Λουκά Συμφερουπόλεως του Ιατρού, στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά το απόγευμα της Τρίτης 28 Ιουλίου 2026.
Aναλυτικά η ομιλία του Μητροπολίτη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος:
Καθημερινά η Εκκλησία μας εορτάζει και τιμά τις μνήμες των αγίων της, που αποτελούν τα πιστά τέκνα της, τα οποία αγωνίσθηκαν, όπως γράφει και ο πρωτοκορυφαίος απόστολος Παύλος, ο ιδρυτής της τοπικής μας Εκκλησίας, τον καλόν αγώνα, τήρησαν την πίστη, έλαβαν τον στέφανο της δικαιοσύνης και απολαμβάνουν στον ουρανό τη δόξα του Θεού και τα αγαθά τα οποία υποσχέθηκε Εκείνος «τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν».
Τους τιμά, όχι γιατί οι άγιοι έχουν ανάγκη της δικής μας τιμής ή των δικών μας ύμνων και αίνων, αλλά για δύο άλλους λόγους.
Ο ένας είναι, γιατί επιθυμεί η Εκκλησία μας να τους προβάλλει ως πρότυπα της εν Χριστώ ζωής και να μας δείξει πώς μπορούμε και εμείς, αν θελήσουμε να αγωνισθούμε, να επιτύχουμε όσα επέτυχαν και εκείνοι και να κερδίσουμε με τις πρεσβείες τους και με τη χάρη του Θεού τη βασιλεία των ουρανών.
Ο δεύτερος λόγος είναι, γιατί θέλει να μας υπενθυμίσει ότι στον πνευματικό μας αγώνα αλλά και στην καθημερινή μας ζωή δεν είμεθα μόνοι. Έχουμε συμπαραστάτες και βοηθούς τους αγίους μας, οι οποίοι γνωρίζουν τις δυσκολίες της ζωής και του πνευματικού αγώνος και είναι πάντοτε πρόθυμοι να ανταποκριθούν στις δεήσεις και τις ικεσίες μας, να θεραπεύσουν τις ασθένειές μας και να μας συνδράμουν στον αγώνα μας.
Έναν από αυτούς τους αγίους, έναν μεγάλο και προσφιλή και θαυματουργό άγιο, τον άγιο μεγαλομάρτυρα και ιαματικό Παντελεήμονα, εόρτασε χθες και πανηγύρισε ιδιαιτέρως η Ιερά μας Μητρόπολη. Και καθώς σήμερα, όπως κάθε Τρίτη ψάλαμε την ιερά Παράκληση του αγίου Λουκά, αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως του ιατρού και θαυματουργού, ενός κατά κόσμον συναδέλφου του αγίου Παντελεήμονος, ας δούμε κάποια κοινά στοιχεία της ζωής τους, για να παραδειγματισθούμε και εμείς από αυτά.
Οι δύο άγιοι, ο άγιος Παντελεήμων και ο άγιος Λουκάς, δεν συνδέονται μόνο με την κοινή ιδιότητα του ιατρού, διότι ο ένας ήτο διάσημος ιατρός του Ρωμαίου αυτοκράτορος Διοκλητιανού και ο άλλος διακεκριμμένος καθηγητής της Ιατρικής στη Ρωσία, ούτε επειδή το όνομα που αρχικά θα έπαιρνε κατά τη μοναχική του κουρά ο άγιος Λουκάς ήταν Παντελεήμων, ούτε ακόμη γιατί και οι δύο έλαβαν πολλή χάρη από τον Θεό να θεραπεύουν και εν ζωή και μετά θάνατον τις ασθένειες των ανθρώπων, αλλά γιατί και οι δύο, παρότι έζησαν σε διαφορετικές εποχές, έζησαν σε δύσκολες εποχές, έζησαν σε εποχές στις οποίες το να είσαι χριστιανός και να το ομολογείς σήμαινε τιμωρίες, σήμαινε φυλακίσεις, σήμαινε βασανιστήρια και μαρτύριο, και οι δύο άγιοι, και ο άγιος Παντελεήμων και ο άγιος Λουκάς, τα υπέμειναν με καρτερία και με υπομονή, για την αγάπη του Χριστού, στον οποίο είχαν αφιερώσει τον εαυτό τους, και από τον οποία δεν ήθελαν επ’ ουδενί να χωρισθούν.
Και δεν ήθελαν να χωρισθούν, γιατί γνώριζαν ότι όλα τα υπόλοιπα πράγματα στη ζωή του ανθρώπου, και τα αγαθά και οι γνώσεις και τα πρόσωπα και τα αξιώματα και οι τιμές του κόσμου έρχονται και παρέρχονται, και το μόνο που μένει είναι ο Χριστός, ο οποίος όχι μόνο δεν εγκαταλείπει ποτέ όσους τον αγαπούν και όσους ελπίζουν σε αυτόν, αλλά και παραμένει «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας».
Εμείς, βεβαίως, δεν αντιμετωπίζουμε το δίλημμα να ομολογήσουμε ή να αρνηθούμε τον Χριστό, ούτε καλούμεθα να αντιμετωπίσουμε διωγμούς και μαρτύρια και φυλακίσεις όπως οι δύο άγιοι. Γι’ αυτό και πολλές φορές μπορεί να νομίζουμε ότι το παράδειγμα της ομολογίας ή της υπομονής και της καρτερίας των αγίων δεν μας αφορά.
Αν σκεφθούμε όμως τη ζωή μας και την καθημερινότητά μας, θα διαπιστώσουμε ότι και εμείς αντιμετωπίζουμε κάποιες προσωπικές προκλήσεις και καλούμεθα με την επιλογή μας να δείξουμε αν ομολογούμε ή αρνούμεθα τον Χριστό. Κάθε επιλογή μας, κάθε συμπεριφορά μας, κάθε πράξη και λόγος μας μπορεί να είναι μία μικρή ομολογία ή μία μικρή άρνηση του Χριστού και της πίστεώς μας σ’ Αυτόν. Διότι κάθε επιλογή μας που δεν συνάδει με το θέλημα του Χριστού, κάθε υποχώρησή μας στις αδυναμίες ή τα πάθη μας, κάθε απόφασή μας να μην κάνουμε αυτό που μας ζητά ο Χριστός αλλά κάτι διαφορετικό είτε για να ικανοποιήσουμε το θέλημά μας είτε κάποιο άλλο πρόσωπο, είναι άρνηση του Χριστού, την οποία πρέπει πάση θυσία να αποφύγουμε, εάν θέλουμε να μιμηθούμε το παράδειγμα του αγίου Λουκά, του αγίου Παντελεήμονος και όλων των αγίων, και να έχουμε τη χάρη και την ευλογία τους.
Σήμερα όμως έχουμε και μία άλλη ευλογία, την ευλογία να έχουμε ανάμεσά μας δύο εκλεκτούς ιεράρχες του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου, τον Σεβασμιώτατο Άγιο Λαοδικείας κ. Θεοδώρητο, Διευθυντή του Γραφείου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Αθήνα, ο οποίος ευρίσκεται αυτές τις ημέρες στην Ιερά μας Μητρόπολη και είναι, όπως πολλές φορές είπα, φίλος προσφιλής από τα νεανικά μας χρόνια, αλλά και τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σμύρνης κ. Βαρθολομαίο, ο οποίος χοροστατεί και τον οποίο όλοι γνωρίζετε, καθώς ξεκίνησε από την Ιερά Μητρόπολή μας την ιερατική του διακονία, και διακόνησε επί αρκετά έτη ως κληρικός και ως ιδιαίτερός μου στη Μητρόπολή μας.
Και οι δύο προσφέρουν πολλά, ο καθένας από τη δική του θέση στο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, το οποίο είναι η Μητέρα Εκκλησία όλων μας.
Η χαρά μας για την παρουσία τους είναι μεγάλη, τους υποδεχόμαστε πάντοτε με πολλή αγάπη και τους ευχαριστούμε από καρδίας.