Το ζήτημα των αγνοουμένων της Κύπρου δεν αποτελεί απλώς μια παράπλευρη συνέπεια του πολέμου. Είναι μία από τις πιο βαριές ανοιχτές υποθέσεις ανθρωπιστικής δικαιοσύνης που άφησε πίσω της η κατοχή.Τι ζητά μια σύζυγος; Ένα παιδί;Ζητούν την αλήθεια.
Ζητούν να ολοκληρώσουν το πένθος τους.Στη δεύτερη υπάρχει πένθος.Στη δεύτερη υπάρχει ανθρωπιά.Οι ομαδικοί τάφοι δεν κάνουν προπαγάνδα.
Το DNA δεν παράγει εθνικισμό.
Αποκαλύπτει θανάτους που κάποιοι θέλησαν να αποκρύψουν.Οι κοινωνίες όμως θέλουν να τη γνωρίζουν.Κάθε όνομα που επιστρέφει στη μνήμη ανοίγει μια ρωγμή στον τοίχο της άρνησης.
Η αλήθεια μπορεί να αργήσει.
Όταν όμως επιστρέφει, μιλά πιο δυνατά από κάθε μνημείο.
Και τότε, κανένα κράτος δεν μπορεί πια να τη θάψει.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Ορθόδοξος Τύπος .