της Παρασκευής Σαργκάνη
Τα παιδιά σήμερα είναι κουρασμένα. Κουρασμένα να προσπαθούν συνεχώς να αποδείξουν ότι αξίζουν. Στο σχολείο. Στους γονείς. Στους άλλους. Στον ίδιο τους τον εαυτό. Η αλήθεια είναι πως πολλοί από εμάς (τα παιδιά) χαμογελάμε ενώ μέσα μας διαλυόμαστε. Και το χειρότερο; Έχουμε μάθει να το κρύβουμε καλά. Και δεν το κάνουμε από εγωισμό, πράγματι… Αλλά για να μη φανούμε «αδύναμοι» και «δειλοί» στα μάτια σας.
Μεγαλώσαμε σε μια εποχή που ένας βαθμός μπορεί να σε κάνει να νιώθεις ότι αξίζεις περισσότερο ή λιγότερο. Ότι, αν δεν τα καταφέρεις, απογοήτευσες τους πάντες. Κανένα παιδί όμως δεν πρέπει να νιώθει πως η ζωή του αξίζει λιγότερο από ένα αποτέλεσμα εξετάσεων. Οι Πανελλήνιες είναι λίγες μέρες. Η ζωή είναι ολόκληρη. Και αξίζουμε να ζούμε χωρίς να φοβόμαστε συνέχεια ότι δεν είμαστε αρκετοί. Ίσως τελικά αυτό να είναι που πρέπει να αλλάξει περισσότερο. Να μάθουμε να ακούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον. Να δίνουμε χώρο στα παιδιά να κουράζονται, να λυγίζουν, να μιλάνε χωρίς φόβο, χωρίς να τα παρεξηγούμε ή να θεωρούμε την ευαισθησία τους αδυναμία. Γιατί κανείς δεν πρέπει να νιώθει μόνος μέσα σε τόσο κόσμο.
Ίσως γι’ αυτό, όλο αυτό με αγγίζει τόσο πολύ προσωπικά.
Γιατί ήμουν κι εγώ ένα βήμα πριν τις Πανελλήνιες, για δύο συνεχόμενες χρονιές, όμως τόσο διαφορετικές μεταξύ τους. Και όσο περνούσε ο καιρός, τόσο ένιωθα αυτή την πίεση να μεγαλώνει μέσα μου. Προσπαθούσα να φτάσω την ύλη όπως οι υπόλοιποι συμμαθητές μου. Δεν ήθελα να αισθάνομαι συνεχώς πιο πίσω από όλους τους άλλους. Έτσι, για να αποδείξω ότι μπορούσα κι εγώ να κάνω την αντίστοιχη προετοιμασία σαν τη δική τους, ξέροντας ότι ήταν πιο πάνω από τις δυνάμεις μου. Μόνο που πολλές φορές δεν είχα τις ίδιες δυνατότητες, την ίδια πρόσβαση και καθοδήγηση στη γνώση. Πράγμα αδύνατον στην πράξη δηλαδή…
Πάντα δυσκολευόμουν και είχα κενά, που δεν μπορούσα να καλύψω μόνη μου μέσα στους ρυθμούς και την πίεση του σχολείου. Ακόμη και φέτος, ως απόφοιτη πλέον, μου έλειπαν ακόμη τα τρία πράγματα που αναφέρθηκα σ’ αυτά προηγουμένως. Τα φροντιστήρια, τα ιδιαίτερα, όλη αυτή η «έξτρα βοήθεια», που για πολλούς θεωρείται δεδομένη, για εμάς ήταν πολυτέλεια. Οικονομικά, «δεν φτάναμε». (Ενώ τα είχα πραγματικά ανάγκη, γιατί ήθελα να δώσω τον αγώνα αυτό μέχρι το τέλος, παρόλο που δεν έφτασα ποτέ). Και την ίδια στιγμή (πέρυσι) προσπαθούσα, σαν μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας, να στηρίξω όσο μπορούσα ανθρώπους γύρω μου μέσα σε δύσκολες καταστάσεις και σοβαρά προβλήματα υγείας που μας κράτησαν πίσω όλους.
Κάποια στιγμή κουράζεσαι. Ψυχικά. Πνευματικά. Σωματικά. Κουράζεσαι… Όχι επειδή θέλεις να τα παρατήσεις έτσι απλά, αλλά επειδή προσπαθείς συνέχεια ενώ μέσα σου αδειάζεις.
Γι’ αυτό και καταλαβαίνω αυτά τα παιδιά. Όχι από μακριά. Σαν συναίσθημα.
Και μακάρι κάποτε να σταματήσουμε να βλέπουμε μόνο βαθμούς, επιδόσεις και αποτελέσματα. Γιατί πίσω από κάθε παιδί που δίνει Πανελλήνιες υπάρχει μια ζωή, που κανείς δεν βλέπει ολόκληρη.
Υπάρχουν παιδιά που διαβάζουν κουρασμένα. Παιδιά που δουλεύουν, παράλληλα. Παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε άγχος, οικονομικές δυσκολίες ή οικογενειακά προβλήματα και παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να προσπαθούν. Και αυτά τα παιδιά δεν χρειάζονται άλλη πίεση. Χρειάζονται κατανόηση. Χρειάζονται στήριξη. Χρειάζονται κάποιον να τους θυμίσει ότι η αξία τους δεν χωράει σε έναν βαθμό και ότι καμία εξέταση δεν είναι πιο σημαντική από την ψυχική τους υγεία.
Και να θυμάστε πως οι Πανελλήνιες είναι ένας δρόμος, όχι ο μοναδικός. Υπάρχουν πολλά ξεχωριστά μονοπάτια που μπορούν να σας οδηγήσουν εκεί που πραγματικά αξίζετε να βρίσκεστε, κοντά στα όνειρά σας. Κι αν κάποια στιγμή νιώσετε πως αυτός ο δρόμος που επιλέξατε στην αρχή δεν είναι τελικά αυτός που σας ταιριάζει, μη φοβηθείτε να ακολουθήσετε έναν άλλο. Η ζωή, και κυρίως ο Θεός, πολλές φορές ξέρουν πού μας οδηγούν, πριν καν το αντιληφθούμε εμείς οι ίδιοι. Και τότε θα αισθανθούμε πως τίποτα δεν πήγε χαμένο. Απλώς η ζωή μάς οδηγούσε εκεί που πραγματικά ανήκαμε.
Εγώ προσωπικά ρίσκαρα. Προσπάθησα μέχρι εκεί που μου το επέτρεπαν οι δυνάμεις μου. Όμως, στην πορεία κατάλαβα πως οι Πανελλήνιες δεν ήταν ο δρόμος που ταίριαζε απόλυτα σε μένα. Και για το καλό της ψυχικής και σωματικής μου υγείας, δεν φοβήθηκα να τις αφήσω πίσω, ώστε να αναζητήσω νέους δρόμους στη ζωή μου. Δρόμους που ίσως με οδηγήσουν πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά μου ταιριάζει. Μπορεί κάποιοι να το θεωρούν «αποτυχία» που δεν έδωσα Πανελλήνιες στη χρονιά μου. Για καιρό ίσως το έβλεπα κι εγώ έτσι. Σήμερα όμως ξέρω πως δεν είναι αποτυχία να παίρνεις έναν διαφορετικό δρόμο από αυτόν που περιμένουν οι άλλοι για σένα. Αποτυχία είναι να ζεις μια ζωή που δεν σου ταιριάζει, μόνο και μόνο για να χωρέσεις στα μέτρα των υπολοίπων.
Έχω καταλάβει πως δεν είμαστε όλοι πλασμένοι για τις ίδιες διαδρομές, ούτε για να ανθίζουμε μέσα στις ίδιες συνθήκες. Ο καθένας κουβαλά τον δικό του ρυθμό, τις δικές του μάχες και τα δικά του όνειρα. Κι εγώ πλέον δεν ντρέπομαι για τον δρόμο που διάλεξα· αντίθετα, είμαι περήφανη που βρήκα το θάρρος να ακούσω τον εαυτό μου και να ψάξω αυτό που πραγματικά μου ταιριάζει.
Σας χαιρετώ…
Με εκτίμηση,
Παρασκευή Σαργκάνη Προβολές 80
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο χριστιανική .