Τὸ 2005, νομίζω, ὁ Γέροντας (ὁ Ἱερομόναχος παπα-Φώτης ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς) ἦταν βαριὰ ἄρρωστος ἀπὸ τὸν καρκίνο ποὺ τὸν ταλαιπωροῦσε. Ἦταν μάλιστα κλινήρης καὶ τὸν εἴχαμε ἐμεῖς ἐδῶ στὸ Μοναστήρι μας (στὴν Ἱερὰ Μονὴ Πιθαρίου τῆς Μυτιλήνης).
Παρέμενε ἀκίνητος. Τὸν εἴχαμε βάλει σ’ ἕνα κελλάκι μὲ δυὸ κρεβάτια, στὸ ἕνα κοιμόταν ὁ παπα-Φώτης καὶ στὸ ἄλλο ἐγώ. Ἦταν ἀδύνατο νὰ μείνει μόνος του, ἔπρεπε ἕνας ἄνθρωπος νὰ τὸν ὑπηρετεῖ νύχτα καὶ ἡμέρα.
Ὑπέφερε ἀπὸ φοβερὲς ἀϋπνίες. Εἶχε τρομεροὺς πόνους. Ἔλεγε χίλια δυὸ ἀσυνάρτητα.
Ἄλλοτε ρωτοῦσε πότε ἔρχεται τὸ καράβι κι ἄλλοτε, νομίζοντας πὼς εἶναι στὸ Νοσοκομεῖο, ζητοῦσε την «κυρα-Νοσοκόμα»! Τοῦ εἴχαμε βάλει κιγκλίδωμα γύρω ἀπὸ τὸ κρεβάτι του, γιὰ νὰ μὴν μπορεῖ νὰ σηκωθεῖ. Θυμᾶμαι, ἦταν Μεγάλη Πέμπτη, δὲ χτυπήσαμε τὸ βράδυ καμπάνα, γιατί ἂν τὴν ἄκουγε, θὰ ἐπέμενε νὰ τὸν μεταφέρουμε στὸ Ναό, πρᾶγμα ἀδύνατο λόγῳ καὶ τῆς μεγάλης Ἀκολουθίας.
Ὅταν τελειώσαμε τὴν Ἀκολουθία καὶ πῆγα στὸ κελί, μὲ ρώτησε τί μέρα εἶναι σήμερα. Τοῦ ἀπάντησα Πέμπτη, χωρὶς νὰ τοῦ θυμίσω τίποτε ἄλλο. Καθὼς πέσαμε νὰ κοιμηθοῦμε, ἐκεῖνος ἄρχισε μέσα στὴ νύχτα νὰ κάνει τρισάγια καὶ νὰ μνημονεύει τοὺς γονεῖς του καὶ ἕνα σωρὸ νεκρούς.
Τὸν ρώτησα γιατί καὶ μοῦ ἀπάντησε: –Μεγάλη Πέμπτη δὲν εἶναι σήμερα; Τρισάγια δὲν…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr