ΕΝΟΤΗΣ 1
ΜΙΑ ΔΟΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΔΙΚΙΑ
Ἀξιότιμοι Πατέρες καὶ Ἀδελφοὶ ἐν Χριστῷ,
Σὲ αὐτὴ τὴν ἐποχὴ τῆς Ἀποκάλυψης ποὺ ζοῦμε, μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους χριστιανικοὺς καὶ ρωμαίικους ὅρους ποὺ βανδαλίστηκαν ἢ διαστρεβλώθηκαν σκόπιμα καὶ ἔντεχνα ἀπὸ τὴ Δύση καὶ τοὺς ἐδῶ ὀπαδούς της, συγκαταλέγεται καὶ ὁ πιὸ σημαντικὸς ὅρος ἀπὸ ὅλους, ὁ ὅρος «Θεοκρατία».
Ὁ ὅρος «Θεοκρατία» ταυτίστηκε ἐπίτηδες νοηματικὰ μὲ τὸν ὅρο «Θρησκειοκρατία», γιὰ νὰ ἐκφράσει ἀπολυταρχικὰ καὶ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα ποὺ στηρίζονται στὴν ἐξουσία καὶ τὴν ἰσχυρὴ ἐπήρεια μίας τεχνητῆς θρησκείας σὲ ἕνα λαό, κυρίως μέσῳ τῆς ἀνεξέλεγκτης λειτουργίας ἑνὸς κληρικοκεντρικοῦ συστήματος ποὺ τὴν ἐκφράζει.
Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶναι τὸ «θεοκρατικὸ» καθεστὼς τῶν μουλάδων τοῦ Ἰρὰν ἢ τὸ «θεοκρατικὸ» καθεστὼς τῶν Παπῶν τῆς αἱρετικῆς Ρώμης μὲ τοὺς γνωστοὺς ἱεροεξεταστές της κατὰ τὸν δυτικὸ Μεσαίωνα.
Ἂς θυμηθοῦμε ἕνα παρόμοιο παράδειγμα ἐννοιολογικοῦ βανδαλισμοῦ ἀπὸ τοὺς δυτικοὺς κρυφοαθεϊστὲς «Χριστιανούς», ἐφευρίσκοντας τὸν ἱστορικὰ ψευδῆ καὶ τεχνητὸ ὅρο «Βυζαντινὸς» ἔναντι τοῦ γνήσιου ὅρου «Ρωμαῖος» ἢ τοῦ πιὸ ἁπλουστευμένου «Ρωμιός», γιὰ νὰ ἀπομονώσουν τὴν Ἱστορία ἀπὸ τὴν Ἀλήθειά της.
Ὅμως στὴν πραγματικότητα ὁ ὅρος «Θεοκρατία» κανονικὰ δὲν ἔχει οὐδεμία σχέση μὲ τὸν ὅρο «Θρησκειοκρατία» ἢ τὴν «Κληρικοκρατία».
Ὁ ὅρος «Θεοκρατία» περιέχει τὸ συνθετικὸ «Θεὸς» καὶ ὅπως πολὺ καλὰ γνωρίζουμε οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ὁ Θεὸς εἶναι μόνο Ἕνας, ὁ Τριαδικὸς καὶ Ἀπειροτέλειος Θεός, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα. Ἑπομένως εἶναι ἐντελῶς ἀδόκιμο ἐννοιολογικὰ νὰ χρησιμοποιοῦμε τὸν ὅρο «Θεοκρατία», γιὰ νὰ περιγράψουμε καθεστῶτα ἄλλων θρησκειῶν ἢ αἱρέσεων τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅπως ἦταν οἱ Πάπες τῆς Ρώμης ἢ ἡ περίπτωση τοῦ Ἰρὰν καὶ τῶν ὁμοίων του ποὺ περιγράψαμε πιὸ πρίν. Αὐτὰ τὰ καθεστῶτα εἶναι κανονικὰ θρησκειοκρατικὰ καὶ κληρικοκρατικά, ἀλλὰ ποτὲ ὅμως θεοκρατικά, γιατὶ δὲν ἐκφράζουν ποτὲ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ θέλημα τοῦ ἀληθινοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
Ἑπομένως, ἄλλο ἡ Θεοκρατία καὶ ἄλλο ἡ Θρησκειοκρατία μὲ τὶς διάφορες παραλλαγές της.
ΕΝΟΤΗΣ 2
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ
Ἡ Θεοκρατία εἶναι τὸ προαιώνιο πολίτευμα τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Εἶναι τὸ πολίτευμα στὸ ὁποῖο ἐλπίζουμε νὰ πολιτογραφηθοῦμε αἰώνια ἀπὸ τὸν Δίκαιο Κριτή μας ἀλλὰ καὶ Σωτήρα μας, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὴν Ἡμέρα τῆς Κρίσης. Ἤδη ἔχουμε τὸν ἀρραβώνα μὲ τὸ Βάπτισμα καὶ ἀπομένει ὁ τελικὸς Γάμος.
Τὸ πολίτευμα αὐτὸ εἶναι καταρχὴν προαιώνιο, γιατὶ προϋπάρχει συνέχεια πρὶν δημιουργήσει ὁ Θεὸς τὴν Κτίση, δηλαδὴ πρὶν δημιουργήσει τοὺς Αἰῶνες, τὶς οὐράνιες Δυνάμεις καὶ μετὰ καὶ τὸν ὑλικὸ Κόσμο. Εἶναι στὴν οὐσία ἡ ἄπειρη θεία Δόξα τῆς Τριαδικῆς θεϊκῆς Μεγαλοπρέπειας ποὺ ἐνεργεῖ παντοῦ, ὅπου καὶ σὲ ὅποιον Ἐκεῖνος θελήσει νὰ ἐνεργήσει καὶ νὰ ἀποκαλυφθεῖ ὡς ὁ Μόνος Παντοκράτορας καὶ Βασιλιάς.
Στὴν Θεοκρατία ὑπάρχει μόνο ἕνας Βασιλιὰς καὶ Κύριος καὶ Ἡγέτης καὶ Ἀρχηγός, ὁ Τριαδικὸς Θεός. Δὲν ὑπάρχουν Πρόεδροι ἢ Γενικοὶ Γραμματεῖς ἢ Καγκελλάριοι ἢ Πρωθυπουργοὶ ἢ ὅ,τι ἄλλο ἐπινόησαν μόνοι τους οἱ ἄνθρωποι. Γι’ αὐτὸ καὶ λέγεται «Θεο-κρατία», γιατὶ μόνος Του ὁ Θεὸς ἐλέγχει καὶ κυβερνᾶ τὰ πάντα.
Ὑπάρχει Θεοκρατία ἐδῶ κάτω εἰς τὴν Γῆν; Μὰ φυσικά
Κάθε φορὰ ποὺ βαπτίζεται ἕνας κατηχούμενος ὡς Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος, εἴτε εἶναι νήπιο εἴτε μεγαλύτερος σὲ ἡλικία, ἐγκαθιδρύεται μέσα του ἀπὸ τὸ Ἴδιο τὸ Πανάγιο Πνεῦμα ἡ Θεοκρατία. Βασιλιὰς καὶ Θεός του πλέον εἶναι μόνο ὁ Κύριος τῶν πάντων, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ κανένας ἄλλος· δηλαδὴ οὔτε ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, οὔτε ὁ ἑκάστοτε Πρωθυπουργός, οὔτε κάποιος ἄλλος πολιτικός, οὔτε οἱ θνητοὶ δυναστικοὶ βασιλιάδες, πρίγκιπες ἢ δοῦκες, ἀλλὰ οὔτε καὶ ὁ Πατριάρχης ἢ ὁ οἰκεῖος Μητροπολίτης. Οὔτε ἀκόμη καὶ οἱ γονεῖς του ἢ οἱ ἐκπαιδευτικοί του, ἐφόσον εἶναι ἀκόμη ἀνήλικος, ἀλλὰ μόνο ὁ Κύριος ὁ Θεὸς ὁ Παντοκράτορας. Καὶ ἀλλοίμονο στοὺς πονηροὺς σφετεριστὲς αὐτοῦ τοῦ Θρόνου, τοὺς λεγόμενους ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ὡς Ψευδομεσσίες.
Ἀπὸ τὴ στιγμὴ τῆς Βάπτισης τοῦ νεοφωτίστου, ξεκινᾶ ἡ Θεοκρατία μέσα του καὶ μαζί της καὶ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἐξαρτᾶται ὅμως ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν βαπτισμένο τὸ μέγεθος τῆς θείας Ἐνέργειας ποὺ θὰ ἐνεργεῖ μέσα του, καὶ αὐτὸ γιατὶ ὁ Θεὸς ὡς Βασιλιὰς εἶναι Θεὸς ἐλευθερίας καὶ καλωσύνης καὶ ὄχι θεὸς δικτάτορας ἢ τύραννος.
Ἄρα γιὰ ποιὰ Δημοκρατία μιλᾶμε οἱ Ἕλληνες Χριστιανοί; Γιατὶ ἦλθε καιρὸς ἐπιτέλους νὰ ὁμολογήσουμε οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει καμία ἀπολύτως Δημοκρατία στοὺς Οὐρανούς, οὔτε πουθενὰ ἀναφέρεται κάτι τέτοιο στὴν Ἁγία Γραφή, οὔτε καὶ ἐπιδιώχτηκε ποτὲ τέτοιο καθεστὼς ἀπὸ τοὺς Ἁγίους μας.
Τί ἀκριβῶς ὅμως εἶναι
ἡ Θεοκρατία ὡς πολίτευμα;
Ἡ ἀληθινὴ Θεοκρατία εἶναι τὸ πιὸ φιλελεύθερο καὶ δίκαιο πολίτευμα ἀπὸ ὅλα. Ἀλλὰ γιὰ νὰ κατανοήσουμε βαθύτερα τὸν πλοῦτο τῆς γνήσιας Θεοκρατίας, θὰ ἀντιπαραβάλλουμε ἀπέναντί της ἐν τάχει τὸ πιὸ ἀγαπητὸ καὶ διαφημιζόμενο πολίτευμα τῆς σύγχρονης ἀνθρώπινης Ἱστορίας, τὴν Δημοκρατία, αὐτὸ τὸ πασίγνωστο ἑλληνικὸ δημιούργημα. Αὐτὸ ποὺ ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ μᾶς προπαγανδίζουν ὅλοι ὅτι εἶναι ὑποτίθεται τὸ καλύτερο ἀπὸ ὅλα.
Ἡ Δημοκρατία στηρίζεται πρακτικὰ σὲ δύο θεμελιώδεις ἀρχές:
1) Τὴν ἀρχὴ τῆς πλειοψηφίας κατὰ τὴ λήψη τῶν ἀποφάσεων, καὶ
2) Τὴν ἀρχὴ τῆς αὐτόκλητης ἀνάδειξης προσώπου, γιὰ ὅλα σχεδὸν τὰ ὑψηλὰ πολιτικὰ ἀξιώματα.
Μὲ βάση τὴν ἀρχὴ τῆς πλειοψηφίας, σὲ κάθε διαδικασία λήψης ἀποφάσεων ἡ πλειοψηφία τοῦ πλήθους ἔχει πάντα δίκιο καὶ ἑπομένως πάντα ἐπιβάλλεται ἡ δική της γνώμη. Εἶναι ὅμως πάντα ἔτσι; Ἡ πλειοψηφία ἔχει πάντα δίκιο;
Γιὰ νὰ μὴ μακρηγορῶ καὶ κουράζω, θὰ ἀντιπαραβάλλω, ἀδελφοὶ Χριστιανοί, κατευθεῖαν ἕνα εὐαγγελικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, πολὺ γνωστὸ σὲ ὅλους ἀλλὰ καὶ δύσκολα κατανοητό, ἀλλὰ πολὺ κατατοπιστικὸ γιὰ τὸ θέμα μας.
Τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων μαζεύτηκε ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη τῆς Ἱερουσαλὴμ μεγάλο πλῆθος ἀπὸ δεκάδες χιλιάδες μόνιμους Ἱεροσολυμίτες καὶ ἄλλους Ἰουδαίους τοῦ Ἰσραήλ, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἤδη ἔλθει στὴν πόλη, γιὰ νὰ συνεορτάσουν ὅλοι μαζὶ τὴν ἑορτὴ τοῦ ἑβραϊκοῦ Πάσχα μὲ βάση τὸν Μωσαϊκὸ Νόμο. Ἐκεῖ, ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τους φώναζε δυνατὰ «Ὡσαννά, ἐν τοῖς Ὑψίστοις!» (Ματθ. 21:8-9) στὸν ἐρχόμενο νεαρὸ Μεσσία πάνω στὸ γαϊδουράκι, ποὺ μόλις ἀνέστησε τὸν Λάζαρο, καὶ σχεδιάζοντας πολλοὶ μάλιστα ἀπὸ αὐτοὺς νὰ Τὸν χρίσουν καὶ βασιλέα τους στὴν πρωτεύουσα Ἱερουσαλήμ.
Πέντε μόλις ἡμέρες ὅμως μετά, τὴν Μεγάλη Παρασκευή, οἱ ἴδιοι ἀκριβῶς μόνιμοι κάτοικοι καὶ ἐπισκέπτες ποὺ ὑποδέχτηκαν μὲ βάγια τὸν Κύριο Ἰησοῦ στὴν πύλη τῆς Ἱερουσαλήμ, οἱ κατὰ τὰ ἄλλα «θρησκευόμενοι» Ἰουδαῖοι, κατὰ χιλιάδες μαζεμένοι καὶ πάλι μπροστὰ στὸν Πόντιο Πιλᾶτο, φώναζαν «Σταύρωσον, σταύρωσον Αὐτόν!» (Λουκ. 23:13-21) κατὰ συντριπτικὴ καὶ πάλι πλειοψηφία.
Αὐτὴ ἡ πλειοψηφία ὅμως εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς Δημοκρατίας καὶ φυσικὰ ὁ Πόντιος Πιλᾶτος ὑπάκουσε ὑπὸ πίεση τελικὰ σὲ αὐτήν, μὲ τὸν ἔντεχνο καὶ πονηρὸ τρόπο τοῦ τότε ἑβραϊκοῦ ἱερατείου.
Συμπέρασμα λοιπὸν πολὺ σημαντικό: ἡ πλειοψηφία δὲν ἔχει πάντα δίκιο. Ὁ λαὸς παραπλανᾶται εὔκολα καθότι ἔχει πάθη καὶ εἶναι συνήθως ἡμιμαθὴς στὰ πιὸ σοβαρὰ ζητήματα. Οὔτε διαθέτει καθημερινὰ τὸν ἀπαραίτητο χρόνο, γιὰ νὰ ἐπιμορφωθεῖ ἢ νὰ ἀναλύσει τὰ ὅποια δεδομένα.
Ἑπομένως δὲν πρέπει καὶ νὰ ἐφαρμόζεται πάντα ἡ γνώμη τῆς πλειοψηφίας. Εὐτυχῶς αὐτὸ δὲν γίνεται στὰ δικαστήρια, εἰδάλλως θὰ εἴχαμε δίκες τύπου Τρομοκρατίας Ροβεσπιέρου, γιὰ ὅποιον ξέρει λίγη ἱστορία παραπάνω.
Καὶ τί ἐφαρμόζεται εὐτυχῶς στὰ σύγχρονα δικαστήρια; Στὰ σύγχρονα δικαστήρια ἐφαρμόζεται (ὄχι δυστυχῶς πάντα) ἡ ἀρχὴ τῆς Ἀλήθειας καὶ ὄχι ἡ ἀρχὴ τῆς πλειοψηφίας, μία ἀρχὴ ποὺ εἶναι ὁ θεμέλιος λίθος τοῦ πολιτεύματος τῆς Θεοκρατίας καὶ μάλιστα μία ἀπὸ τὶς δύο βασικὲς ἀρχές της.
Μὲ βάση τὴν ἀρχὴ τῆς Ἀλήθειας, ὁ ἀμερόληπτος δικαστὴς εἶναι ὑποχρεωμένος πρῶτα ἀπὸ ὅλα νὰ ἀκούσει ὅλους τοὺς μάρτυρες καὶ νὰ διερευνήσει ὅλα τὰ τεκμήρια καὶ τὰ μαρτύρια τῆς ὑπόθεσης, νὰ διαχωρίσει τὰ ψευδῆ ἀπὸ τὰ ἀληθῆ, καὶ μετὰ μὲ βάση ὅλα τὰ στοιχεῖα ποὺ ἔχει συγκεντρώσει ὡς ἔγκυρα καὶ ἀκούγοντας, ὄχι τὴ γενικὴ συνείδησή του καὶ τί τοῦ λέει ἡ πλειοψηφία τοῦ πλήθους καὶ οἱ δημοσιογράφοι, ἀλλὰ μόνο τὴν ἔμφυτη φυσική του συνείδηση, νὰ κρίνει δίκαια καὶ ἔντιμα τὸν κατηγορούμενο γιὰ τὶς πράξεις του.
Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς Ἀλήθειας, γιατὶ μέσα στὴ φυσικὴ συνείδηση τοῦ κάθε ἀνθρώπου κρύβεται ἀπὸ τὴ στιγμὴ τῆς σύλληψής του στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας του ἡ Ἀλήθεια ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Δημιουργός του, δηλαδὴ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Μὲ βάση αὐτὴ τὴ φυσικὴ συνείδηση θὰ κριθοῦν πολλοὶ ποὺ δὲν εἶχαν τὴν εὐκαιρία νὰ γνωρίσουν στὴν ἐδῶ ζωὴ τὸν Θεὸ ἀπευθείας μέσα ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο.
Μὲ βάση τώρα τὴν ἄλλη ἀρχὴ τῆς Δημοκρατίας, τὴν ἀρχὴ τῆς αὐτόκλητης ἀνάδειξης προσώπου, εἰδικὰ στὴ Δημοκρατία, γιὰ νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀναλάβει πολιτικὸ ἀξίωμα, πρέπει πρῶτα νὰ προτείνει ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του, νὰ προβάλει ὁ ἴδιος τὰ ἰδιαίτερα χαρίσματα καὶ ἱκανότητες ποὺ διαθέτει γιὰ τὸ συγκεκριμένο ἀξίωμα καὶ νὰ ὀργανώσει ὁ ἴδιος ὅλη τὴ διαφημιστικὴ καμπάνια προεκλογικὰ γιὰ τὴν τελικὴ ἀνάδειξή του, δανειζόμενος ἀμέτρητα χρηματικὰ ποσὰ ἀπὸ «φίλους», γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ συναγωνιστεῖ καὶ τοὺς ἄλλους ὑποψήφιους ἀντιπάλους του, ἀκόμα καὶ μέσα στὸ ἴδιο του τὸ κόμμα. Ὅλοι ἐναντίον ὅλων.
Αὐτὸ σημαίνει, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ὅτι λαϊκοὶ Χριστιανοί, ἄνθρωποι ταπεινοὶ ἀλλὰ πανάξιοι ἢ καὶ ἅγιοι, λόγῳ τῆς εἰλικρινοῦς ταπεινοφροσύνης τους καὶ τῆς γενικῆς ἀγάπης τους πρὸς τὸν συνάνθρωπο διαγωνιζόμενο ποὺ προβάλλεται καὶ ἀπὸ τὰ κόμματα ὡς ἱκανότερος ὅλων, αὐτοαποκλείονται ἀμέσως ἀπὸ ὅλα τὰ πολιτικὰ ἀξιώματα. Καὶ ἀπομένουν δυστυχῶς ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι. Καὶ ὁ κόσμος ψηφίζει αὐτοὺς καὶ αὐτοὶ μετὰ μᾶς κυβερνοῦν…
(Ἕπεται ἡ συνέχεια τοῦ ἄρθρου στὸ ἑπόμενο τεῦχος, στὸ ὁποῖο ἐξηγεῖται καὶ ἀναλύεται τί εἶναι ἡ γνήσια Θεοκρατία).
Ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ,
Γ.Β., ΑΡΤΑ 11/05/2026.