22 Ιουνίου 2026Κι αν ο Ρωσοτουρκικός Πόλεμος του 1828-1829 είναι σχετικά γνωστός, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους δύο τουρκοαιγυπτιακούς πολέμους που έγιναν τη δεκαετία του 1830. Ο σουλτάνος Μαχμούτ Β’Όμως η σύγκρουση Αιγύπτιων – Οθωμανών το 1839-1841, γνωστή ως Β’ Αιγυπτιοοθωμανικός Πόλεμος, είχε διαφορετική εξέλιξη από την πρώτη, καθώς η παρέμβαση των Ευρωπαίων ήταν αμεσότερη και καταλυτική. Τον Ιούνιο του 1839 ο οθωμανικός στρατός με επικεφαλής τον Γερμανό Στρατηγό Helmuth Karl Bernhard Graf von MoltkeΌπως αναφέραμε στην αρχή του άρθρου, οι πόλεμοι μεταξύ Ρωσίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν συνεχείς. Ο τελευταίος πόλεμος μεταξύ Ρώσων και Οθωμανών (1877-1878) ήταν ο πιο σημαντικός. Το 1877 η Ρωσία και η σύμμαχός της Σερβία έσπευσαν να βοηθήσουν τη Βουλγαρία και τη Βοσνία – Ερζεγοβίνη που είχαν εξεγερθεί κατά της τουρκικής κυριαρχίας. Οι Ρώσοι επιτέθηκαν μέσω της Βουλγαρίας και αφού κατέλαβαν το Πλέβεν, μετά από σκληρή πολιορκία προχώρησαν στη Θράκη, καταλαμβάνοντας την Αδριανούπολη τον Ιανουάριο του 1878. Στις 3 Μαρτίου 1878 η Ρωσία συνήψε με την Οθωμανική Αυτοκρατορία τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, με την οποία το Μαυροβούνιο, η Σερβία και η Ρουμανία απελευθερώθηκαν από την τουρκική κυριαρχία, η Βοσνία – Ερζεγοβίνη έγινε αυτόνομη, ενώ δημιουργήθηκε μια τεράστια, αυτόνομη Βουλγαρία υπό την προστασία της Ρωσίας. Είχε προηγηθεί, τον Ιανουάριο του 1878, η αποδοχή της εκεχειρίας που πρότειναν οι Οθωμανοί από τους Ρώσους, κάτω από την πίεση της Βρετανίας.Η εύνοια των Μεγάλων ευρωπαϊκών Δυνάμεων προς την Τουρκία συνεχίστηκε και τον 20ο αιώνα. Οι σφαγές Ελλήνων, Αρμενίων και άλλων τη δεκαετία του 1910, πέρασαν για πολλά χρόνια «απαρατήρητες». Αλλά και στη συνέχεια, μετά τη Συνθήκη των Σεβρών, πάλι οι ευρωπαϊκές χώρες έσωσαν την Τουρκία από τον πλήρη διαμελισμό. Εκμεταλλευόμενοι και τα ελληνικά λάθη οι Ρώσοι, οι Γάλλοι και οι Ιταλοί βοήθησαν ουσιαστικά τον Κεμάλ. Αν δεν υπήρχε αυτή η βοήθεια, η Τουρκία πιθανότατα θα είχε περιοριστεί σε μια μικρή εδαφική έκταση στην Ανατολία.Τόσο οι Τούρκοι, όσο και τα εγχώρια παπαγαλάκια τους και οι εθνομηδενιστές που αφθονούν στη χώρα μας, στέκονται διαρκώς στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου και προσπαθούν να περάσουν στην κοινή γνώμη την αντίληψη ότι η Ελλάδα ήταν και είναι το χαϊδεμένο παιδί των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων. Δυστυχώς γι’ αυτούς, άλλοι είναι τα χαϊδεμένα παιδιά των Ευρωπαίων στην περιοχή. Τους έσωσαν από τη διάλυση τουλάχιστον πέντε φορές και συνέχισαν να κάνουν τα στραβά μάτια και στη συνέχεια (προσάρτηση Αλεξανδρέτας με δημοψήφισμα – παρωδία το 1939, ανοχή στην «επιτήδεια ουδέτερη» Τουρκία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καμία αντίδραση στην εισβολή και παράνομη κατοχή για 50 χρόνια του 40% της Κύπρου, ανοχή στη φιλορωσική της στάση, μετά την εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία κ.ά.). Και πλέον στο παιχνίδι μπήκαν για τα καλά, ιδιαίτερα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και οι Η.Π.Α. Ας είναι πιο προσεκτικοί οι τουρκολάγνοι, γιατί, όπως νομίζουμε φάνηκε ξεκάθαρα απ’ όσα γράψαμε, ότι αν κάποια χώρα ευνοείται συστηματικά στα Βαλκάνια, τουλάχιστον για 200 χρόνια, είναι η Τουρκία… Η Ελλάδα ήταν πάντοτε παρούσα όταν της ζητήθηκε και, δυστυχώς κι από δικά της λάθη, πήρε πολύ λιγότερα απ’ όσα έπρεπε και όσα της άξιζαν…
cognoscoteam.gr
