Εἶναι μεγάλη ἀνάγκη να κυβερνᾶ κανείς ὅπως πρέπει τή γλῶσσα του καί νά τή χαλιναγωγεί. Γιατί ὁ καθένας ἔχει τήν τάση νὰ τὴν ἀφήνει να τρέχει καί νά μιλᾶ γιὰ κεῖνα πού δίνουν εὐχαρίστηση στις αἰσθήσεις μας.
Ἡ πολυλογία τίς περισσότερες φορές προέρχεται ἀπό περηφάνια. Ἐξαιτίας τῆς ὑπερηφάνιας νομίζουμε πώς ξέρουμε πολλά καί εἴμαστε ἱκανοποιημένοι γιὰ τὴν ἄποψή μας, ἔτσι πιεζόμενοι ἀπό τό πάθος προσπαθοῦμε μέ πολλές δευτερολογίες νά ἐντυπώσουμε τήν ἄποψή μας στην καρδιά τῶν ἄλλων, γιά νά φανοῦμε σ’ αὐτούς δάσκαλοι, σὰ νὰ ἔχουν ἀνάγκη να μάθουν ἀπό μᾶς. Καί μάλιστα αὐτή τήν ἀλαζονεία τή δείχνουμε, ὅταν τούς διδάσκουμε χωρίς αὐτοί νά μᾶς ρωτήσουν προηγουμένως κάτι.
Τα δεινά πού γεννιοῦνται ἀπ’ τήν πολυλογία δέν εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ περιγράψω μέ λίγα λόγια. Ἡ πολυλογία εἶναι μητέρα τῆς ἀμέλειας (ἀκηδεία), θεμέλιο της ἄγνοιας καί τῆς ἀνοησίας, πόρτα τῆς συκοφαντίας (καταλαλιά), ὑπηρέτης τοῦ ψέματος καί ψυχρότητα τῆς καρδιακῆς θεοσεβοῦς θερμότητας. Τά πολλά λόγια ἐνδυναμώνουν τά πάθη καί ἀπ’ αὐτά ἡ γλῶσσα κινεῖται ὕστερα μέ περισσότερη εὐκολία στίς ἀδιάκριτες κουβέντες.
Γι’ αὐτό κι ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος θέλοντας νά δείξει πόσο δύσκολο εἶναι τό νά μήν ἁμαρτάνει κανείς στα λόγια πού ξεστομίζει, εἶπε πώς αὐτό εἶναι χαρακτηριστικό μόνο τῶν τέλειων ἀνδρῶν: «ἄν…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr