ΨΥΧΗ: Το ερώτημα «πώς περνάει η μέρα τους» είναι απόλυτα ανθρώπινο, καθώς προσπαθούμε να κατανοήσουμε την κατάσταση των αγαπημένων μας με βάση τα δικά μας δεδομένα, τον χρόνο, το ρολόι, το φως και το σκοτάδι.Για τις ψυχές δεν υπάρχει «εικοσιτετράωρο». Ο χρόνος, όπως τον ξέρουμε (δευτερόλεπτα, ώρες, μέρες), είναι ιδιότητα του υλικού κόσμου και της κίνησης των άστρων. Μετά τον θάνατο, η ψυχή εισέρχεται σε μια πνευματική διάρκεια. Δεν κοιμούνται (με την έννοια της αναισθησίας), αλλά ούτε κουράζονται. Η «μέρα» τους είναι μια διαρκής κατάσταση συνείδησης.Όταν εμείς τελούμε τη Θεία Λειτουργία στη γη, η Εκκλησία διδάσκει ότι ο ουρανός και η γη ενώνονται. Εκείνη τη στιγμή, οι κεκοιμημένοι αδελφοί μας δοξολογούν μαζί μας. Δεν είμαστε χωριστά· η δοξολογία είναι η κοινή μας γλώσσα, η γέφυρα που ενώνει τους ζώντες με εκείνους που «έφυγαν» για τον ουρανό.Τι κάνουν; Δεν κάθονται αδρανείς. Ζουν μέσα στο Φως του Θεού και κατανοούν πλέον αλήθειες που στη γη ήταν κρυμμένες.
Πως νιώθουν; Βιώνουν μια διαρκή έκπληξη και αγαλλίαση. Φανταστείτε την αίσθηση που έχει κάποιος όταν βλέπει ένα πανέμορφο ηλιοβασίλεμα η νιώθει μια βαθιά ειρήνη· για τους δικαίους, αυτή η αίσθηση είναι πολλαπλάσια και μόνιμη.Μια μεγάλη παρεξήγηση είναι ότι οι ψυχές μας ξεχνούν. Η Ορθόδοξη παράδοση διδάσκει το αντίθετο.Οι ψυχές θυμούνται τους αγαπημένους τους.Προσεύχονται για εμάς. Ειδικά οι ψυχές που έχουν παρρησία (εγγύτητα) με τον Θεό, γίνονται οι δικοί μας μεσίτες.
Νιώθουν τη δική μας προσευχή. Κάθε φορά που κάνουμε ένα μνημόσυνο η ανάβουμε ένα κερί, η ψυχή λαμβάνει μια πνευματική «αύρα» παρηγοριάς και χαράς. Οι ψυχές των δικών μας ανθρώπων είναι αυτες που θα μας υποδεχτούν όταν αναχωρήσουμε και εμείς για την αιώνια ζωή.Αν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια «απασχόληση» των ψυχών, αυτή θα ήταν η προσμονή. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης περιγράφεται ότι οι ψυχές των δικαίων ρωτούν τον Θεό: «Έως πότε, Κύριε;».
Περιμένουν με λαχτάρα τη στιγμή που θα ξαναενωθούν με τα σώματά τους κατά την Ανάσταση, ώστε η χαρά τους να γίνει πλήρης.Για τις ψυχές που έφυγαν χωρίς μετάνοια, η «μέρα» τους είναι μια οδυνηρή αυτογνωσία. Δεν είναι ένας τόπος με καζάνια και φωτιές (αυτές είναι λαϊκές απεικονίσεις), αλλά μια πνευματική θλίψη. Νιώθουν τύψεις για τις ευκαιρίες που έχασαν να αγαπήσουν. Γι’ αυτό και η δική μας προσευχή είναι το μοναδικό «δροσιστικό νερό» που μπορούν να λάβουν.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Βήμα Ορθοδοξίας .
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Βήμα Ορθοδοξίας .