Διήγηση Στυλιανοῦ…: «Στὶς 27-9-2001 ἔπαθα ἕνα βαρὺ ἐγκεφαλικὸ ἐπεισόδιο (θρομβωτικὸ) καὶ τὸ ἀριστερὸ χέρι καὶ πόδι ἦταν σὲ πλήρη ἀκινησία. Ὁ λόγος μου ἦταν ἀργὸς καὶ ὄχι σταθερός.
Ἔμεινα στὸ Νοσοκομεῖο δέκα μέρες καὶ ὕστερα πῆγα στὸ σπίτι. Κατὰ τὸ τέλος Δεκεμβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους ἄρχισα νὰ σηκώνωμαι καὶ νὰ κυκλοφορῶ μὲ μπαστούνι. »Στὶς 9-1-2002 καὶ ἐνῷ ἔκανα ἀντιπηκτικὴ ἀγωγή, παθαίνω τὸ δεύτερο ἐγκεφαλικὸ ἐπεισόδιο καὶ ταυτόχρονα πνευμονικὴ ἐμβολή.
Πάλι τὸ ἀριστερὸ χέρι καὶ πόδι μένουν χωρὶς κίνηση. Οἱ γιατροὶ λένε ὅτι δὲν ὑπάρχει σωτηρία γιὰ μένα. Μὲ αὐτὴ τὴν ἀγωγὴ δὲν δικαιολογεῖται ὁ θρόμβος ποὺ προκάλεσε τὸ ἐγκεφαλικὸ καὶ τὴν πνευμονικὴ ἐμβολή.
Βρίσκομαι καὶ πάλι στὸ ΑΧΕΠΑ στὸ κρεββάτι τοῦ πόνου. »Στὶς ἐννέα πρὸς δέκα Ἰανουαρίου, στὶς τρεῖς μετὰ τὰ μεσάνυχτα, ἐνῷ μὲ εἶχε πάρει γιὰ λίγο ὁ ὕπνος, ξύπνησα καὶ εἶδα ὅλο τὸν θάλαμο φωτισμένο ἄπλετα μὲ ἕνα λευκὸ φῶς ποὺ δὲν μπορῶ νὰ τὸ περιγράψω. Γύρισα πρὸς τὴν πόρτα καὶ ἀντὶ νὰ δῶ κάποια νοσηλεύτρια, βλέπω δυὸ ἄνδρες μὲ γαλάζια ἄμφια, μὲ μορφὴ γαλήνια, τὴν ὁποία γαλήνη μετάδωσαν καὶ σὲ μένα πρὶν ἀκόμη τοὺς μιλήσω.
Ὅταν πλησίασαν κοντά μου τοὺς ρώτησα ποιοί εἶναι καὶ μὲ πραεία φωνή μου εἶπαν: «Ὁ Κοσμᾶς καὶ ὁ Δαμιανὸς εἴμαστε, Στυλιανέ, γιατροὶ…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr