ἀπερίγραπτους κόπους Σας.
Πῶς νὰ μὴν εἶμαι ἐυγνώμων στὸν Θεό, ὅταν μὲ ἀξιώνει νὰ τρώω
κάθε ἡμέρα ἀπὸ τὸ ἴδιο πιάτο μαζί σας, ὅταν ἀξιώνομαι νὰ ζῶ κοντά Σας ἀτελείωτες ὧρες ἐπικοινωνίας, συζήτησης, μαθητείας. Πῶς νὰ μὴν
εὐγνωμονῶ τὸν Κύριο; Πῶς νὰ μὴν εὐγνωμονῶ τὸν Θεό γιὰ τὶς
ἀτελείωτες ὧρες ἐξομολογήσεων καὶ συζητήσεων μας στὸ ἐρημικό σας ἀσκητήριο, στὸ μοναστηράκι μας, ἐκεῖ στὴν παραλία τῆς ἱστορικῆς ἐπισκοπῆς τῶν Θεσπιῶν…
Πῶς νὰ μὴν εὐχαριστῶ τὸν Θεό, ὅταν ἔχω ζήσει κοντά Σας
συγκλονιστικὲς στιγμὲς ἀγάπης, προσφορᾶς καὶ θυσίας γιὰ τὸν ἄνθρωπο.
Ὅταν ζῶ ἀπὸ κοντὰ τὶς ἀγωνίες Σας, τὸν πόνο Σας γιὰ τὸν πονεμένο
ἄνθρωπο, τὴν μέριμνά Σας γιὰ τὰ παιδιά, τὴν ἀγάπη Σας γιὰ τοὺς ἱερεῖς μας, τὸν σεβασμό Σας πρὸς κάθε ἄνθρωπο… τὸ ἦθος τῆς συνεννόησης, τὴς συνεργασίας, τῆς ὁμοψυχίας, τήν αξία τής σιωπής… ὅταν εἶστε ὁ ἴδιος ἄνθρωπος καὶ μὲ μικροὺς καὶ μὲ μεγάλους… Ἀπέναντι σὲ ὅλους μὶα μέθοδο ἔχετε: τὴν ἄνευ ὅρων καὶ ὁρίων ἀγάπη.
Εὐγνωμονῶ τὸν Θεό, Μακαριώτατε, ποὺ ὑπάρχετε στὴν ζωή μου
καὶ στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας…”