Τό Ἱστορικόν Μεγαλεῖον τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης
καί οἱ Σύγχρονοι Πολέμιοί τηςὑπό
Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ ScrantonἸούλιος 2026(Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώ. Ἡ γλῶσσα ἡμῶν, ἡ κορωνίς τῶν γλωσσῶν, ἡ Ἱστορική Ἑλληνική τοιαύτη, ἐμφανίζεται εἰς τά ἀρχαιότερα ἐκ τῶν σῳζομένων γραπτῶν μνημείων, τά ὁποῖα εἶναι τά Ὁμηρικά ἔπη (8ος. Κατά τήν διάρκειαν τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας (330-1453),[4]. Ἡ ἀπόλυτος ὅμως κυριαρχία τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης περιωρίσθη ἀφ’ ὅτου ἐνεφανίσθησαν τά Γερμανικά φῦλα εἰς τήν Δύσιν[7]. Κατά τήν διαδρομήν τῆς τρισχιλιετοῦς ἱστορίας της, ἡ Ἑλληνική γλῶσσα ὑπέστη ὥρισμένας ἀλλοιώσεις (βελτιώσεις) καί «ἐξελίξεις». Ἐκεῖνο ὅμως, τό ὁποῖον ἐκυριάρχησεν ἐπί ὅλων τῶν ἄλλων φάσεων τῆς γλώσσης καί ἐπί τοῦ ὁποίου ἐβασίσθη ἡ σπουδή καί ἡ διαιώνισις τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης εἶναι ἡ Ἀττική διάλεκτος. Ὀρθόν δέ καί δίκαιον ἐστί τοῦτο, καθ’ ὅτι κατά τούς δύο τούτους αἰῶνας (5ον. Δι’ ὅλα ταῦτα, ἡ τιμή καί ἡ δόξα πρός τούς προγόνους μας, τό χρέος μας, ἡ ὑποχρέωσίς μας, καί ἡ ὑπόσχεσίς μας θά πρέπει νά εἶναι «ἄμμες δέ γ’ ἐσσόμεσθα πολλῷ κάρρονες». Οἱ ἐπιγενόμενοι τούτων ἐκληρονόμησαν τόν θησαυρόν τῆς πνευματικῆς ἐκείνων παραγωγῆς, τόν ὁποῖον ἐκεῖνοι παρήγαγον ἐντελῶς πρωτοτύπως, οὐδαμοῦ στηριχθέντες καί οὐδεμιᾶς οὐδαμόθεν βοηθείας τυχόντες. Κατά τήν περίοδον ἐκείνην, τῶν δύο τούτων «χρυσῶν» αἰώνων καί διά τῆς περιβλέπτου Ἀττικῆς διαλέκτου ἐδημιουργήθη ἡ βάσις τοῦ φιλοσοφικοῦ, ἐπιστημονικοῦ, καλιτεχνικοῦ, τεχνικοῦ, καί παντός ἄλλου πολιτισμοῦ τῆς ἐποχῆς μας.
. Οὕτως, ἡ ὑπό πάντων θαυμαζομένη Ἀττική διάλεκτος κατέστη τό κέντρον τῆς γλωσσικῆς διδασκαλίας καί ὁ γιγνώσκων ταύτην καθίσταται μεμορφωμένος. Ὁ κατέχων τήν διάλεκτον ταύτην κατανοεῖ εὐκόλως καί τάς ἄλλας διαλέκτους, καί δή τήν ἀρχαίαν Ἰωνικήν (τήν τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν), τήν νεωτέραν Ἰωνικήν (τήν τοιαύτην τοῦ Ἡροδότου), καί τέλος τήν Κοινήν Ἑλληνικήν, τήν γλῶσσαν τῆς Καινῆς Διαθήκης, τοῦ Εὐαγγελίου[13]. Ἐκτός τῆς Ἄττικῆς διαλέκτου, ἡ Ἀρχαία Ἑλληνική εἶχε καί ἄλλας διαλέκτους, αἱ ὁποῖαι εἶναι εὐδιάκριται καί εἰς αὐτά τά ἀρχαιότατα ἐκ τῶν σῳζομένων γραπτῶν μνημείων, εἰς τά Ὁμηρικά Ἐπη˙ ἤδη εἰς τήν Ἰλιάδα καί τήν Ὀδύσσειαν διακρίνομεν στοιχεῖα Ἰωνικά καί Αἰολικά. Αἱ διάλεκτοι αὗται ἦσαν τῆς Κάτω Ἰταλίας (Τάραντος καί Ἡρακλείας), τῶν Μεγάρων (Σελινοῦντος καί Βυζαντίου), τῆς Κρήτης, τοῦ Ἁκράγαντος, τῆς Δωρικῆς Σικελίας, καί ἄλλαι εἰς τάς λοιπάς Ἑλληνικάς πόλεις καί νήσους, ἀλλά ἡ Ἀττική τοιαύτη ἦτο ἡ ἐπίσημος δεσπόζουσα διάλεκτος. Τοιουτοτρόπως, σήμερον, ἡ Καθαρεύουσα θά πρέπει νά εἶναι ἡ ἐπίσημος κυρία γραφομένη καί ὀμιλουμένη διάλεκτος καί τοπικαί διάλεκτοι καί γραφαί ἄς ἀκολουθοῦν τά μή ἐπίσημα τοπικά καί ἀπλοποιημένα ἰδιόματα. Εἶναι ἅπασαι ἀποδεκταί καί εὐπρόσδεκτοι. Τά παιδιά μας θά πρέπει νά διδάσκωνται καί νά μανθάνουν πρώτιστα τήν ὀρθήν Κοινήν Καθαρεύουσαν, τήν Ἱστορικήν Ἑλληνικήν γλῶσσαν, μέ τήν ὀρθογραφίαν της, τήν Γραμματικήν της καί τό Συντακτικόν της. Οἱ τόνοι καί οἱ κανόνες τονισμοῦ, τά πνεύματα, τά σημεῖα στίξεως, τά ἄρθρα, αἱ κλίσεις, τά οὐσιαστικά, τά ἐπίθετα, τά ρήματα, καί τά ἄλλα σύμβολα ἀναγνώσεως καί ὀρθῆς γραφῆς, καθ’ ὡς καί ὁ πλοῦτος τῶν λέξεων εἶναι ἅπαντα ἀπαραίτητα καί ἀναπτύσσουν τήν διανοητικήν ἱκανότητα τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτά ὅλα προάγουν τήν γνῶσιν, ἀποδεικνύουν τήν Ἱστορικήν ἡμῶν συνέχειαν, βεβαιώνουν τόν σεβασμόν μας πρός τούς προγόνους ἡμῶν, καί διαφυλάττουν τήν πραγματικήν Ἑλληνορθόδοξον Παιδείαν.
. Ἡ θεόσδοτος Ἀττική διάλεκτος εἶναι κυρίως ἡ διάλεκτος τῶν Ἀθηναίων, εἰς τήν ὁποίαν ἔχουν γραφῆ τά ὑπεροχώτερα ἔργα τῆς ἀνθρωπίνης διανοίας. Ἡ Ἀττική διάλεκτος ἤρχισεν ἀπό τοῦ 5ου. Ἡ γραμματική ἔρευνα τῆς γλώσσης ἀπησχόλησε τούς φιλοσόφους κατά πρῶτον καί κατόπιν τούς συστηματικούς φιλολόγους. Πρῶτος ὁ Πλάτων εἰς τόν «Κρατύλον» ἐξετάζει τήν προἐλευσιν, τήν ἐτυμολογίαν,[15]. Ἡ συστηματική ὅμως Γραμματική ἔρευνα τῆς γλώσσης ἤρχισεν ἀπό τοῦ 3ου. Ἐπίσης, ὁ Ἀπολλώνιος ὁ Δύσκολος (2ον. Ἅπαντες οἱ Εὐρωπαῖοι γλωσσολόγοι διατηροῦν τήν ὁρολογίαν τῶν Ἑλλήνων Γραμματικῶν τῆς Ἀλεξανδρείας. Οἱ Λατῖνοι Γραμματικοί ἐξελατίνισαν ἅπλῶς τούς ὅρους τῶν Ἀλεξανδρινῶν, ἀλλά μέ ἀρκετάς παρανοήσεις πολλάκις. Ἡ «Γραμματική Τέχνη» τοῦ Διονυσίου τοῦ Θρᾳκός ἤσκησε βασικήν ἐπίδρασιν ἐπί τῆς Γραμματικῆς ἐπεξεργασίας ὅλων τῶν ἐπί μέρους γλωσσῶν παγκοσμίως. Ἡ δέ Γραμματική τῆς Συριακῆς καί Ἀρμενικῆς γλώσσης ἀρχίζει μέ μίαν μετάφρασιν τοῦ βιβλιαρίου τοῦ Διονυσίου Θρᾳκός. Ὅσον ἀφορᾷ ὅμως τό κεφάλαιον τῆς Συντάξεως, οἱ Ἕλληνες Γραμματικοί κατέχουν τά σκῆπτρα. Αἱ Γραμματικαί σπουδαί ἀπησχόλησαν μετά τόν 14ον αἰῶνα καί τούς Γραμματικούς τῆς Ἀναγεννήσεως, χρησιμοποιοῦντες τάς παραληφθείσας τεχνικάς ἐκφράσεις τῆς Ἀρχαιότητος, λόγῳ τῆς ἀναζωπυρήσεως τῶν κλασσικῶν σπουδῶν. Ἀλλά ἀπό μεθοδικῆς ἀπόψεως οἱ Γραμματικοί τῆς Ἀλεξανδρείας παρέμειναν ἀνυπέρβλητοι.
. Τέλος, ἀπό τοῦ 19ου αἰῶνος, ἡ Γραμματική τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης (τῆς ὑπερτάτης γλώσσης πασῶν τῶν γλωσσῶν) δέν ἀπασχολεῖ μόνον τούς κλασσικούς φιλολόγους, ἀλλά καί τούς γλωσσολόγους τῆς Ἱστορικοσυγκριτικῆς Γλωσσολογίας. Τούς μέν φιλολόγους ἐνδιαφέρει κυρίως ἡ κριτική ἐπεξεργασία τῶν Κειμένων καί ἡ ἐξέλιξις τῶν ἐπί μέρους γλωσσῶν κατά τήν Ἱστορικήν περίοδον, τούς δέ συγκριτικούς γλωσσολόγους τούς ἐνδιαφέρουν αἱ μεταξύ τῶν διαφόρων γλωσσῶν σχέσεις. Ἀκόμη καί ἡ UNESCO ἔχει ἀναγνωρἰσει τήν παγκόσμιον ἀξίαν τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης καί ἔχει διακηρύξει τήν 9ην. Ἐν κατακλεῖδι, καί ὡς συμπέρασμα ἀναφέρω τί ἔχουν εἴπει οἱ ξένοι διά τήν Ἑλληνικήν Γλῶσσαν, πρός γνῶσιν τῶν πολεμίων ἀνθελλήνων πολιτικῶν καί τῶν ἐν ἀγνοίᾳ ἀκαδημαϊκῶν τῆς Ἑλλάδος.[24]
[1]Ὁ γνωστός Γάλλος Βολταῖρος εἶχε πεῖ «Εἴθε ἡ Ἑλληνική γλῶσσα νά γίνῃ κοινή ὅλων τῶν λαῶν.»
Ἡ Μαριάννα Μακ Ντόναλντ, καθηγήτρια τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Καλιφόρνιας καί ἐπικεφαλής τοῦ TLG δήλωσε «Ἡ γνώση τῆς Ἑλληνικῆς εἶναι ἀπαραίτητο θεμέλιο ὑψηλῆς πολιτιστικῆς καλλιέργειας.»
Ἰωάννης Γκαίτε (Ὁ μεγαλύτερος ποιητής τῆς Γερμανίας, 1749-1832) «Ἄκουσα στόν Ἅγιο Πέτρο τῆς Ρώμης τό Εὐαγγέλιο σέ ὅλες τίς γλῶσσες. Ἡ Ἑλληνική ἀντήχησε ἄστρο λαμπερό μέσα στή νύχτα.»
Φρειδερῖκος Σαγκρέδο (Βάσκος καθηγητής γλωσσολογίας – Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Ἀκαδημίας τῆς Βασκωνίας) «Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα εἶναι ἡ καλύτερη κληρονομιά πού ἔχει στή διάθεσή του ὁ ἄνθρωπος γιά τήν ἀνέλιξη τοῦ ἐγκεφάλου του. Ἄπέναντι στήν Ἑλληνική ὅλες, καί ἐπιμένω ὅλες οἱ γλῶσσες εἶναι ἀνεπαρκεῖς.» «Ἡ ἀρχαία Ἑλληνική γλῶσσα πρέπει νά γίνῃ ἡ δεύτερη γλῶσσα ὅλων τῶν Εὐρωπαίων, εἰδικά τῶν καλλιεργημένων ἀτόμων.» «Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα εἶναι ἀπό οὐσία θεϊκή.»
Ἐρρίκος Σλήμαν (Διάσημος ἐρασιτέχνης ἀρχαιολόγος, 1822-1890) «Ἐπιθυμοῦσα πάντα μέ πάθος νά μάθω Ἑλληνικά. Δέν τό εἶχα κάνει γιατί φοβόμουν πώς ἡ βαθειά γοητεία αὐτῆς τῆς ὑπέροχης γλῶσσας θά μέ ἀπορροφοῦσε τόσο πολύ πού θά μέ ἀπομάκρυνε ἀπό τίς ἄλλες μου δραστηριότητες.»
Ἴμπν Χαλντούν (Ὁ μεγαλύτερος Ἄραβας ἱστορικός) «Ποῦ εἶναι ἡ γραμματεία τῶν Ἀσσυρίων, τῶν Χαλδαίων, τῶν Αἰγυπτίων; Ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα ἔχει κληρονομήσει τήν γραμματεία τῶν Ἑλλήνων μόνον.»
Φρανγκῖσκος Λιγκόρα (Σύγχρονος Ἰταλός καθηγητής Πανεπιστημίου καί Πρόεδρος τῆς Διεθνοῦς Ἀκαδημίας πρός διάδοσιν τοῦ πολιτισμοῦ) «Ἕλληνες νά εἶστε περήφανοι πού μιλᾶτε τήν Ἑλληνική γλῶσσα ζωντανή καί μητέρα ὅλων τῶν ἄλλων γλωσσῶν. Μήν τήν παραμελεῖτε, ἀφοῦ αὐτή εἶναι ἕνα ἀπό τά λίγα ἀγαθά πού μᾶς ἔχουν ἀπομείνει καί ταυτόχρονα τό διαβατήριό σας γιά τόν παγκόσμιο πολιτισμό.»
Μάικλ Βέντρις (Ὁ ἄνθρωπος πού ἀποκρυπτογράφησε τήν Γραμμική γραφή Β’) «Ἡ ἀρχαία Ἑλληνική Γλῶσσα ἦτο καί
εἶναι ἀνωτέρα ὅλων τῶν παλαιοτέρων καί νεοτέρων γλωσσῶν.»
Ζακ Λάνγκ (Γάλλος Ὑπουργός Παιδείας) «Θά ἤθελα νά δῶ νά διδάσκονται τά Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, μέ τόν ἴδιο ζῆλο πού ἐπιδεικνύουμε ἐμεῖς, καί στά Ἑλληνικά σχολεῖα.»
Σύμφωνα μέ τόν Μπίλ Γκέιτς «Ἡ Ἑλληνική μέ τήν μαθηματικήν δομήν της, εἶναι ἡ γλῶσσα τῆς πληροφορικῆς καί τῆς νέας γενιᾶς τῶν ἐξελιγμένων ὑπολογιστῶν, διότι μόνο σ’ αὐτήν δέν ὑπάρχουν ὅρια.»
Εἶναι γνωστή ἡ ἔκφραση πού χρησιμοποιοῶν οἱ Ἀγγλοαμερικάνοι ὅταν ψάχνουν νά βροῦν τήν κατάλληλη λέξη γιά κάποια ἔννοια. «Οἱ Ἕλληνες θά ἔχουν μία λέξη γιά αὐτό».
– – – – – – – –
Αὐτὴ ἡ καταχώριση ἀναργήθηκε στὶς 5 Αὔγουστος 2026, 10:30 μ.μ. καὶ ἀρχειοθετήθηκε ὡς ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Μπορεῖτε νὰ παρακολουθήσετε τὶς ἀπαντήσεις μέσῳ τοῦ RSS 2.0.
Μπορεῖτε νὰ ἀφήσετε μιὰν ἀπάντηση ἢ μιὰ εἰδοποίηση σύνδεσης ἀπ' τὸν δικό σας ἱστοχῶρο.
