Του Αρχιμ. Δημητρίου Τζιαφά, Ιεροκήρυκος της Ι.Μ.Θ.η σημερινή Κυριακή μάς φέρνει ενώπιον ενός από τα πλέον αποκαλυπτικά ευαγγελικά αναγνώσματα. Ο Κύριος, πορευόμενος προς τα Ιεροσόλυμα, συναντά δέκα λεπρούς άνδρες, ανθρώπους απομονωμένους και αποκομμένους από την κοινωνία λόγω ασθενείας, οι οποίοι, σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο, ζούσαν στο περιθώριο, στερημένοι οποιασδήποτε ανθρώπινης συναναστροφής. Από μακριά υψώνουν τη φωνή της παρακλήσεώς τους και ικετεύουν: «Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς» (Λουκ. 17,13). Δεν ζητούν εξηγήσεις ούτε θέτουν όρους· προσφεύγουν στο έλεος, εκεί όπου πάντοτε συναντάται ο άνθρωπος με τον Θεό.μέσα σε μια εποχή που συχνά χαρακτηρίζεται από πνευματική λήθη και αδυναμία ευχαριστίας, η Εκκλησία μάς καλεί να καλλιεργήσουμε καρδιά δοξολογική. Να μη στεκόμαστε μόνο στις ευεργεσίες του Θεού, αλλά να επιστρέφουμε σε Αυτόν με επίγνωση, ταπείνωση και ευγνωμοσύνη. Να μνημονεύουμε τους αγίους ποιμένες μας όχι τυπικά, αλλά μιμητικά, και να πορευόμαστε μέσα στην Εκκλησία «μή ὡς ἄσοφοι, ἀλλ᾿ ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τόν καιρόν» (Ἐφ. ε΄, 15-16), ως συνετοί άνθρωποι που αναγνωρίζουν ότι η σωτηρία είναι δώρο και σχέση.
Τότε και σε εμάς θα απευθυνθεί ο λόγος του Κυρίου, όχι μόνο ως διαβεβαίωση θεραπείας, αλλά ως σφραγίδα ζωής αιωνίου: «ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε».
Αμήν.