Του Σωτήρη Μ. Τζούμα
Με σεβασμό πάντα προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Νέας Σμύρνης κ. Συμεών και την αγωνία του για τη διαφύλαξη της ιερότητας του Μυστηρίου του Γάμου, θα μπορούσε κανείς να καταθέσει και μία άλλη ποιμαντική διάσταση του θέματος. Ομολογουμένως δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοιου είδους εξωστρέφεια των απόψεών του. Και γιαυτό η πρόταση που εκφράζει για το θέμα είναι σοβαρή και πρέπει να ληφθεί υπόψη με τον ανάλογο σεβασμό. Ωστόσο θα μας επιτρέψει να καταθέσουμε και έναν λογικό αντίλογο!
Πράγματι, ο γάμος είναι Μυστήριο της Εκκλησίας και δεν μπορεί να αποκοπεί από την εκκλησιαστική ζωή και την ενορία. Όμως το ουσιαστικό μέρος του Μυστηρίου ανήκει πρωτίστως στους ανθρώπους που το επιλέγουν και το βιώνουν. Εάν δύο νέοι άνθρωποι, μέσα στις δύσκολες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες της εποχής μας, δυσκολεύονται ακόμη και να τελέσουν θρησκευτικό γάμο, τότε ίσως χρειάζεται πρώτα να ακούσουμε την αγωνία τους και μετά να τους ελέγξουμε γιατί προτίμησαν ένα κτήμα παρά ένα ενοριακό ναό.
Σήμερα πολλά νέα ζευγάρια αναγκάζονται να προηγηθούν σε πολιτικό γάμο ώστε να τακτοποιήσουν πρακτικά και νομικά ζητήματα της ζωής τους ή να αναγνωρίσουν τα πρωίμως αποκτηθέντα παιδιά τους. Άλλοι επιθυμούν τον θρησκευτικό γάμο αλλά αδυνατούν οικονομικά να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις που συχνά συνοδεύουν μια τέτοια τελετή. Κι όμως, ακόμη και έτσι, δεν παύουν να αναζητούν την ευλογία της Εκκλησίας όταν τα οικονομικά τους το επιτρέψουν. Και αυτό η Εκκλησία πρέπει να το επαινεί! Μπορεί να μην είναι το ορθόν και αποδεκτό από τους ιερούς κανόνες αλλά στην εποχή που ζούμε τι είναι πια κανονικό; Μήπως και η ζωή της Εκκλησίας είναι ευθεία και δεν παρεκκλίνει;
Το ζητούμενο της εποχής μας, ίσως να μην είναι τόσο ο τόπος όπου θα τελεστεί το Μυστήριο, αλλά το πώς η Εκκλησία θα κρατήσει ανοιχτή την αγκαλιά της για όλα τα παιδιά της. Για το πώς ο θρησκευτικός γάμος θα εξακολουθεί να αποτελεί προτεραιότητα για τους νέους ανθρώπους.
Και οι νέοι μας σήμερα έχουν ανάγκη περισσότερο από ποτέ από μια Εκκλησία φιλόξενη, διακριτική και συμπονετική· μια Εκκλησία που θα τους πλησιάζει χωρίς αυστηρότητα και χωρίς να τους δημιουργεί την αίσθηση ότι κρίνονται πριν ακόμη ακουστούν.
Ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε πει το «ελάτε όπως είστε». Ίσως αυτή η φράση- η οποία αν και δεν κεφαλαιοποιήθηκε -εξακολουθεί να παραμένει ακόμη επίκαιρη μέχρι σήμερα, είκοσι χρόνια μετά αφότου το είπε.
Διότι αν η Εκκλησία δεν βρει τρόπους να συνομιλήσει με τη νέα γενιά σε χρόνο παρόντα και σε χρόνο μέλλοντα , υπάρχει ο φόβος οι νέοι να μην απομακρυνθούν μόνο από τον θρησκευτικό γάμο, αλλά σιγά -σιγά και από την ίδια την εκκλησιαστική ζωή.Και αυτή πρέπει να είναι η βασική έγνοια της Εκκλησίας μας και των Ιεραρχών μας.
Ήδη ο Σεβ.Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ.Χρυσόστομος άνοιξε αυτό το θέμα με τηλεοπτική του παρέμβαση στην ΕΡΤ Καλαμάτας. Και μπράβο του. Και για το ίδιο θέμα ασχολείται εδώ και πολύ καιρό ο Σεβ. Νέας Ιωνίας Γαβριήλ με τους διαλόγους που έχει ξεκινήσει με τη νέα γενιά της επαρχίας του. Αλλά και άλλοι Αρχιερείς μας- όπως οι Σεβ. Θεσσαλονίκης Φιλόθεος ,Φθιώτιδος Συμεών κ.ά.- έχουν ανοίξει το θέμα και καλούν τους νέους κοντά τους για διάλογο και για αντιμετώπιση όλων των θεμάτων που τους απασχολούν. Και αυτό είναι η λύση! Αυτό είναι η θεραπεία.
Η Εκκλησία πάντοτε είχε κανόνες. Είχε όμως και οικονομία, διάκριση και αγάπη. Και ίσως αυτές οι αρετές να είναι σήμερα πιο αναγκαίες από ποτέ.