Υπάρχουν εθνικές ήττες που γράφονται με αίμα.
Και υπάρχουν ήττες που γράφονται με αδιαφορία, μικροπολιτική, δειλία και ανικανότητα.Τα κειμήλια μένουν ακάλυπτα.
Οι μοναχοί μετατρέπονται ουσιαστικά σε ενοικιαστές μέσα στον ίδιο τον χώρο που ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία φύλαξαν επί δεκαπέντε αιώνες.Η Αθήνα παρουσιάζει αυτή την εξέλιξη περίπου ως… διπλωματική επιτυχία! Ενώ δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο! Δεν καταλαβαίνουν ότι είναι ένα από τα τελευταία ζωντανά σύμβολα της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας στη Μέση Ανατολή. Ένας τόπος όπου επέζησαν αυτοκρατορίες, κατακτητές, χαλιφάτα και πολέμιοι — και τελικά λύγισε στην εποχή της ελληνικής «διπλωματικής ωριμότητας».
Και βέβαια οι ευθύνες δεν είναι μόνο πολιτικές.
Όσα συνέβησαν μέσα στην ίδια τη Μονή συνιστούν τραγωδία. Τα κάστρα πάντα πέφτουν εκ των έσω.Εμφύλιες συγκρούσεις, μηχανορραφίες, πάθη εξουσίας, κατασπατάληση ιερού χρήματος δι ´ ίδιον όφελος,καταπάτηση ιερών κανόνων,προσωπικές στρατηγικές και εκκλησιαστικές φατρίες. Μέχρι μπράβους επενοικίασαν για να επιβληθούν .