Η Μιχαέλα καθόταν στο κρεβάτι του νοσοκομείου «Παπαγεωργίου» και κρατούσε το χέρι της μητέρας της. Οι φλέβες είχαν γίνει μολύβι κάτω από το διάφανο δέρμα.
Ο αναπνευστήρας ανέπνεε για κείνη ένας ρυθμικός ήχος που είχε γίνει το ρολόι του δωματίου. «Δεν θα γίνει καλά», είχε πει ο γιατρός νωρίτερα. Τα λόγια του ήταν ευγενικά, μα τα μάτια του κουρασμένα.
Το είχε πει εκατό φορές αυτή την βδομάδα. Η Μιχαέλα ήταν δικηγόρος. Τριάντα τεσσάρων χρονών.
Δεν είχε πιστέψει ποτέ σε τίποτα που δεν μπορούσε να το αποδείξει. Είχε κερδίσει υποθέσεις με στοιχεία, με μάρτυρες, με συναινέσεις. Η πίστη ήταν ένα κενό στοιχείο, ανεπαρκώς τεκμηριωμένο.
Μα τώρα η μητέρα της είχε τρεις μέρες ζωής, σύμφωνα με τους αριθμούς. Και οι αριθμοί δεν είχαν πείσει ποτέ κανέναν να μην ελπίζει. Εκείνη τη νύχτα, η Μιχαέλα βγήκε από το νοσοκομείο.
Είχε αρχίσει να ψιχαλίζει. Πήγε στο παρεκκλήσι της Αγίας Θεοδώρας, εκεί που δεν είχε πατήσει από την βάπτισή της. Τα κεριά έκαιγαν σιωπηλά.
Μια ηλικιωμένη γυναίκα καθόταν στον πίσω πάγκο, χωρίς να κουνιέται. Η Μιχαέλα γονάτισε. Δεν ήξερε πώς να το κάνει σωστά.
Δεν θυμόταν προσευχές. «Δεν ξέρω αν υπάρχεις», είπε ψιθυριστά. «Δεν ξέρω αν ακούς.
Μα αν υπάρχεις έστω και λίγο κάνε κάτι.…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο www.orthmad.gr