Πολλοί με ρωτούν – και με το δίκιο τους – γιατί τον τελευταίο καιρό γράφω τόσο συχνά και μάλιστα για τόσα διαφορετικά θέματα. Γιατί η παρουσία μου είναι τόσο έντονη, το σχόλιο τόσο άμεσο και η άποψη σχεδόν καθημερινή.
Η απάντηση είναι απλή και ανθρώπινη: Βρίσκομαι σε περίοδο ασθένειας και, εκ των πραγμάτων, παραμένω στο σπίτι για ένα διάστημα.
Μακριά λοιπόν από εξωτερικές υποχρεώσεις και καθημερινή τριβή, είχα δύο επιλογές: να αφήσω την αδράνεια να με καταπιεί – ή να μείνω ενεργός πνευματικά, κοινωνικά και εσωτερικά.
Η τηλεόραση δεν έχει να προσφέρει πολλά (ας το πούμε κομψά…), οπότε στράφηκα στο να «σερφάρω» στα νέα, να παρακολουθώ τις εξελίξεις, να διαβάζω και – πάνω απ’ όλα – να σχολιάζω.
Κάθε τι που με ερεθίζει, με προβληματίζει, με εξοργίζει ή με συγκινεί, γίνεται αφορμή για γραφή. Δεν διεκδικώ το αλάθητο. Δεν γράφω για να προκαλέσω, ούτε για να επιβληθώ. Γράφω γιατί έτσι σκέφτομαι, έτσι αναπνέω, έτσι υπάρχω.
Καταθέτω τις απόψεις μου και ομολογώ πως χαίρομαι ιδιαίτερα που τα κείμενά μου βρίσκουν ανταπόκριση. Που διαβάζονται με προσοχή. Που σχολιάζονται με ευπρέπεια και σοβαρότητα. Που, τελικά, λειτουργούν ως αφορμή για διάλογο, σκέψη και συμμετοχή. Οι δικές σας απόψεις, τα σχόλιά σας και η ευγενική σας παρουσία είναι για μένα τιμή – και συντροφιά.
Συνεχίζουμε, λοιπόν. Όσο υπάρχει λόγος, θα υπάρχει και λόγος αλλά και αντίλογος!
Σ.Μ.Τζ.