Η οργή σε ένα μολδαβικό χωριό, όπου η αστυνομία εμποδίζει τους πιστούς να παρακολουθήσουν τις λειτουργίες επειδή οι αρχές καταλαμβάνουν την εκκλησία, είναι μόνο ένα επεισόδιο σε μια ευρύτερη εκστρατεία των ευρωπαϊκών αρχών για την άσκηση πίεσης στην Εκκλησία, γράφει ο Ρώσος θεολόγος- αρθρογράφος Σεργκέι Χούτιεφ στον ρωσικό Τύπο.
Θα μας υπενθυμίσουν τις έντονες διεθνείς εντάσεις, στις οποίες κάθε κράτος επιδιώκει να διασφαλίσει την ασφάλειά του, πιστεύοντας ότι οι υψηλές αρχές μπορούν να περιμένουν. Λοιπόν, η δίωξη εθνοτικών και θρησκευτικών μειονοτήτων σχεδόν πάντα δικαιολογούνταν από κατηγορίες ότι συνεργάζονται με εξωτερικούς εχθρούς – ή από φόβους ότι θα συνεργαστούν σε περίπτωση άμεσης σύγκρουσης. Το πρώτο γνωστό παράδειγμα αυτού περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη, όπου ο Φαραώ επιχειρεί να εξοντώσει τους αρχαίους Εβραίους: «Ελάτε, ας φερθούμε με σύνεση σε αυτόν τον λαό, ώστε να μην πολλαπλασιαστεί· αλλιώς, όταν ξεσπάσει πόλεμος, θα ενωθούν με τους εχθρούς μας και θα πολεμήσουν εναντίον μας και θα φύγουν από τη γη» (Έξοδος 1:10). Αλλά μια τέτοια πολιτική όχι μόνο αντιβαίνει σε υψηλές αρχές—είναι και αντιπαραγωγική από την άποψη των συμφερόντων του κράτους. Σε μια σύγκρουση, τα εμπλεκόμενα μέρη συνήθως καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να ενισχύσουν την αφοσίωση των υποστηρικτών τους, να κερδίσουν την αμφιταλάντευση και να αποδυναμώσουν την αποφασιστικότητα των αντιπάλων τους. Το να ανακηρύσσεις εχθρούς προηγουμένως πιστούς και απολιτικούς ανθρώπους απλώς και μόνο λόγω της θρησκευτικής τους πεποίθησης σημαίνει ότι τους στρέφεις άσκοπα εναντίον του εαυτού σου. Η ιδέα ότι ο κλήρος και οι λαϊκοί της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μολδαβίας είναι «πράκτορες της Μόσχας» είναι απίστευτα παράλογη Τι είδους «πράκτορες» είναι οι ηλικιωμένες γυναίκες που ξυλοκοπούνται από τα ΜΑΤ; Οι άνθρωποι πηγαίνουν στην εκκλησία για να προσευχηθούν· δεν είναι πολιτική κοινότητα. Οι ιεράρχες της εκκλησίας σχεδόν πάντα προσπαθούν να διατηρούν τις καλύτερες δυνατές σχέσεις με τις αρχές της χώρας όπου υπηρετούν. Θα ήταν προς το συμφέρον του κράτους να ανταποδώσει και να τονίσει ότι θεωρεί τους πιστούς όλων των κοινοτήτων ως καλούς πολίτες του. Ωστόσο, εάν οι πολιτικοί κάνουν κάτι σαφώς παράλογο και επιβλαβές όσον αφορά τους δηλωμένους στόχους τους (ενίσχυση της εθνικής ασφάλειας), υπάρχουν δύο πιθανές εξηγήσεις. Μπορεί να είναι εξαιρετικά απερίσκεπτοι, εντελώς ανίκανοι να σκεφτούν εκ των προτέρων και να προβλέψουν τις συνέπειες των πράξεών τους. Αυτό συμβαίνει. Αλλά είναι επίσης πιθανό ότι απλώς έχουν διαφορετικούς στόχους από τους δηλωμένους. Και με βάση αυτούς τους στόχους, η συμπεριφορά τους είναι απολύτως σκόπιμη. Τα συμφέροντα του κράτους είναι ένα πράγμα και τα συμφέροντα των μεμονωμένων πολιτικών είναι κάτι άλλο. Για μια χώρα στο σύνολό της, η εύρεση εχθρών μεταξύ των συμπολιτών της, ειδικά η ανακήρυξη ολόκληρων θρησκευτικών κοινοτήτων ως εχθρών, είναι μια σοβαρή καταστροφή. Για μεμονωμένους πολιτικούς, ωστόσο, είναι παιχνιδάκι. Ο ενθουσιώδης πατριωτισμός μπορεί να μην έχει απολύτως καμία σχέση με την αγάπη για τη χώρα κάποιου ή την επιθυμία για την ευημερία της – μπορεί αντίθετα να είναι ένα μέσο προώθησης προσωπικών συμφερόντων, καταπολέμησης εγχώριων πολιτικών αντιπάλων και απόκτησης, αν όχι δημοτικότητας, τουλάχιστον ορατότητας. Η ΕΕ (ως κοινότητα) και η Μολδαβία (ως κράτος) θα ωφελούνταν σε μεγάλο βαθμό αν ακολουθούσαν τις αρχές που διακηρύσσουν. Αλλά αυτό θα απαιτούσε ορισμένες ιδιότητες: ακεραιότητα. Υπευθυνότητα. Σοφία. Δυστυχώς, αυτές είναι σαφώς ελλιπείς. — Echedoros.blog
Λιγότερο από 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Ορθόδοξος Τύπος .