«Ανέχονταν ο ένας τον άλλον αρκετά ώστε να παραμένουν φίλοι, αλλά δεν μπόρεσαν να καταβάλουν την σκληρή προσπάθεια για να λειτουργήσει ο γάμος τους. Είναι στιγμές που τους συγχωρώ… αλλά μετά έρχονται στιγμές που τους μισώ και νιώθω τόση αηδία για την εγωιστική και ανεύθυνη συμπεριφορά τους…»
Δεν μπορώ να πω με σιγουριά εάν ήταν μόνο το διαζύγιο που μου προκάλεσε όλη αυτή την ταλαιπωρία και την ψυχική βλάβη ή ήταν ακόμη ότι οι γονείς μου ήταν εγωκεντρικοί και αμελείς, ιδιαίτερα συναισθηματικά. Ο πατέρας μου ήταν ναρκισσιστής και μπορούσε να γίνει εντελώς κακοποιητικός στην γλώσσα και την συμπεριφορά του, ενώ η μητέρα μου δεν ήταν σε θέση να δείξει καμία συναισθηματική αντίδραση, επιβεβαίωση ή υποστήριξη. Δεν ήθελε τα παιδιά της να είναι λυπημένα, οπότε απλά μας έλεγε να μην είμαστε έτσι. Εμείς έπρεπε να κάνουμε πως είμαστε χαρούμενοι! Μέσα σε όλη αυτή τη κατάσταση, και οι δύο εξακολουθούσαν να αρνούνται σε μεγάλο βαθμό το γεγονός ότι οι επιλογές και οι πράξεις τους επηρέασαν τα παιδιά τους και δεν αναλάμβαναν την ευθύνη για τον πόνο που προκάλεσαν με την διάλυση της οικογένειας και φέρνοντας ξένους στην ζωή των παιδιών τους. Η μητέρα μου πέρασε ελαφρά την ζωή της, βάζοντας πάνω απ’ όλα τον εαυτό της, την καριέρα της, την υπέροχη κοινωνική της ζωή, τα “θέλω” και τις επιθυμίες της, προσποιούμενη ότι όλα ήταν χαρούμενα και καλά, χωρίς ποτέ να αναγνωρίσει και να καταλάβει τις απώλειες και τα βάσανα των παιδιών της. Είναι ακόμη πιθανόν ποτέ να μην νιώσει ούτε τα δικά της αληθινά συναισθήματα. Ο πατέρας μου ήταν πιο ειλικρινής για αυτό που είχε συμβεί, αλλά παρ’ όλα αυτά ήταν εξαιρετικά επικριτικός και ανυπόμονος, χωρίς να έχει κατανόηση ούτε άλλη οπτική πέρα από την δική του.
Τελικά, αυτό το βάρος άρχισε να με επηρεάζει γύρω στα δεκατέσσερα, όταν η κατάθλιψη και το άγχος έπεσαν πάνω μου σαν ένα ανυπόφορο βάρος. Έβρισκα παρηγοριά στο αλκοόλ, τα ναρκωτικά και στις συναναστροφές με τις «κακές» παρέες, κάνοντας ό,τι μπορούσα για να αλλάξω την διάθεσή μου. Όλοι οι φίλοι μου σε εκείνη την περίοδο προέρχονταν από διαλυμένα σπίτια: διαζευγμένοι γονείς, μητέρες που παραμελούσαν τα παιδιά τους, πατέρες που δεν εμφανίζονταν ποτέ. Όλοι μας φαινόμασταν να τρέχουμε ψάχνοντας για την ζωή μας μέσα από την κατάχρηση ουσιών και τα δικά μας προβλήματα με την σεξουαλικότητα, είτε επρόκειτο για σεξουαλική ασυδοσία, είτε για προβλήματα εικόνας σώματος και διατροφικές διαταραχές. Πέρασα τα επόμενα τέσσερα χρόνια του λυκείου μέσα στα πάρτι, παλεύοντας με το συνεχώς αυξανόμενο άγχος και την κατάθλιψη. Αυτό συνεχίστηκε στα είκοσι και τα τριάντα μου με διάφορες μορφές. Υπήρξαν έντονες στιγμές απελπισίας, επιθυμία αυτοκτονίας και φάσεις που δρούσα αυτοκαταστροφικά. Υπήρχε κατάχρηση ουσιών, πείνα, βουλιμία, κρίσεις πανικού, ψυχαναγκαστική υπερφαγία, χρόνιος πόνος, υπερβολική χρήση αντικαταθλιπτικών και σεξουαλική ασυδοσία. Ήταν κόλαση.
Όχι μόνο εγώ αλλά και οι δύο αδελφοί μου έχουμε ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ με θέματα αυτοεκτίμησης, το αίσθημα της αξίας μας, ζητήματα ταυτότητας και προσανατολισμού. Όλοι μας έχουμε εμπλακεί σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές με ναρκωτικά και αλκοόλ, σε επικίνδυνες και καταστροφικές σεξουαλικές συμπεριφορές και σε διατροφικά προβλήματα. Ευτυχώς, εγώ μπόρεσα να αφοσιωθώ στην θεραπεία μου στα εικοσιπέντε μου βάζοντας στόχο μου την αποχή από το αλκοόλ, την θεραπεία και την πνευματική μου καλλιέργεια. Δεκατρία χρόνια αργότερα, είμαι ακόμα νηφάλια και έχω κάνει τεράστια δουλειά για να θεραπεύσω τις πληγές μέσα μου και να δημιουργήσω μια ευτυχισμένη, υγιή και λειτουργική ζωή. Έγινα σύζυγος και μητέρα πριν από επτά χρόνια και έχω δύο παιδιά κάτω των πέντε ετών. Ο σύζυγός μου κι εγώ είμαστε αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλον. Οι υποσχέσεις μας σημαίνουν κάτι. Τώρα, όμως, που είμαι παντρεμένη και έχω παιδιά, όλα αυτά με επηρεάζουν πολύ πιο βαθιά, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι γονείς μου έκαναν αυτά που έκαναν, γιατί έθεσαν τις δικές τους εγωιστικές επιθυμίες και συναισθήματα πάνω από την ευημερία των παιδιών τους και γιατί συνέχισαν να προκαλούν ζημιά εκ των υστέρων, αρνούμενοι εξ αρχής ότι θα επηρεαζόμασταν και προσποιούμενοι ότι δεν είχε συμβεί τίποτα. Είμαι τυχερή που έχω έναν υγιή, ευτυχισμένο γάμο και δύο όμορφα παιδιά στα οποία είμαι αφοσιωμένη. Αλλά οι πληγές θα είναι εκεί για πάντα. Ο πόνος θα είναι εκεί για πάντα. Έχω στιγμές που συγχωρώ τους γονείς μου και καταλαβαίνω ότι έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν με όσα γνώριζαν εκείνη την εποχή, και μετά είναι στιγμές που τους μισώ απόλυτα και νιώθω τέτοια αηδία για την εγωιστική και ανεύθυνη συμπεριφορά τους ως γονείς μικρών παιδιών. Νιώθω τέτοια αποστροφή για τη συνεχή άρνηση της αθλιότητας των επιλογών τους.
Έχω ακόμα ενεργές σχέσεις με τους γονείς και τους θετούς γονείς μου, αλλά δεν θα τους έλεγα ποτέ δικούς μου, ούτε αυθεντικούς. Δεν ένιωσα ποτέ πραγματικά ασφαλής ή άνετα με τον πατέρα μου και επέλεξα να έχω συγκεκριμένα όρια μαζί του και με την μητριά μου. Επίσης, με την μητέρα μου είναι δύσκολο να βρεις σταθερή βάση επικοινωνίας, αν και την νιώθω ως μια ασφαλέστερη παρουσία σε σχέση με τον πατέρα μου. Εκείνη και εγώ κατά καιρούς ήμασταν εξαιρετικά κοντά, ακόμη και αλληλοεξαρτημένες, αλλά από τότε που έγινα μητέρα, δυσκολεύομαι να είμαι κοντά της λόγω του συνεχιζόμενου εγωκεντρισμού της και επειδή τώρα έχω συνειδητοποιήσει πόσο με είχε προσβάλλει όταν ήμουν παιδί.
Θα έλεγα ότι είναι η κατάρα που συνεχίζει να συνοδεύει τους διαζευγμένους και τους ξαναπαντρεμένους γονείς, καθώς η δυναμική της «ευρύτερης» οικογένειας παραμένει συγκεχυμένη, επώδυνη και καταθλιπτική, όπως – είμαι σίγουρη- ότι έγινε παραπάνω από εμφανές μέσα από αυτό το κείμενο. Η ζημιά στην ψυχή, στην αίσθηση του εαυτού και στον συναισθηματικό κόσμο ενός παιδιού είναι τεράστια. Όλα όσα προέκυψαν από αυτήν ήταν καταστροφικά. Η ζωή μου ήταν εξαιρετικά προβληματική με πολλούς τρόπους, για μεγάλο χρονικό διάστημα και αν δεν είχα αφιερωθεί στην θεραπεία και την ανάρρωση στα εικοσιπέντε μου δεν νομίζω ότι θα ήμουν εδώ. Οι εμπειρίες μου, όμως, δεν έχουν καταδικάσει την ζωή μου. Έχω μια υπέροχη ζωή, μια ατελείωτη ικανότητα για αγάπη, δύναμη και θάρρος και τουλάχιστον αυτά που πέρασα με ενέπνευσαν να αφιερωθώ στην δημιουργία ενός υγιούς γάμου και στο να βάζω τα παιδιά μου πάνω απ’ όλα.
Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Πηγή: thembeforeus.com
mumdadandkids.gr
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Ορθόδοξος Τύπος .
