Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀνάδειξη τοῦ μεγέθους τῶν εὐθυνῶν τοῦ ληστρικοῦ πελατειακοῦ παρακράτους, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἐπιβαλλόμενη πολιτικὴ λιτότητας ἀπὸ τὶς Βρυξέλλες, γιὰ τὴν σταδιακὴ ἐξαθλίωση τοῦ ἑλληνικοῦ Λαοῦ, ἡ Χριστιανικὴ Δημοκρατία ἐξέδωσε τὴν ἀκόλουθη ἀνακοίνωση:
1. Οἱ διαδοχικὲς καταθέσεις ἐμπλεκομένων στὸ σκάνδαλο τοῦ ΟΠΕΚΕΠΕ στὴν ἐξεταστικὴ ἐπιτροπὴ τῆς Βουλῆς σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀμετροέπεια καὶ τὸ θράσος ποὺ διέκριναν ὁρισμένες ἀπὸ αὐτές, ἀναδεικνύουν μὲ παραστατικότητα τὸ μέγεθος τῆς ἀσυδοσίας καὶ τῆς διασπάθισης πόρων ποὺ προορίζονταν γιὰ ὅλους τούς ἀγρότες ὑπὲρ τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ κυβερνῶντος κόμματος. Ὁ ἴδιος ὁ ΟΠΕΚΕΠΕ σὲ ἔγγραφό του τοῦ 2021 κάνει λόγο γιὰ πλασματικὴ αὔξηση τῶν δηλωμένων ἀμνοεριφίων στὴν Κρήτη, μεταξὺ 2015 καὶ 2021. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι καὶ μὲ τὴ βούλα ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ Ὀργανισμὸς γνώριζε ὅτι ἡ ἄνοδος αὐτὴ εἶναι ὕποπτη, ὡς πλασματική, αὐτὴ ἡ αὔξηση τῶν ἀμνοεριφίων ποὺ δηλώνονταν συνεχίστηκε. Καὶ μάλιστα, μέχρι τὸ 2024, αὐξήθηκε ἐντυπωσιακὰ στὴν Κρήτη, μὲ αὐξητικὴ τάση καὶ στὴν ὑπόλοιπη χώρα. Εἶναι προφανές, κατὰ συνέπεια, ὅτι ἡ γιγάντωση αὐτὴ τῆς εὐνοιοκρατίας δὲν ἦταν τυχαία, ἀλλὰ ἀνομολόγητη στρατηγικὴ ἐπιλογὴ τῆς παρούσας κυβέρνησης.
2. Τὸ πελατειακὸ παρακράτος ἀπὸ παλιὰ ἦταν πληγὴ γιὰ τὸν δημόσιο τομέα καὶ τὸ κοινωνικὸ κράτος, ἀφοῦ ἡ εὐνοιοκρατία πρὸς τοὺς πολιτικοὺς φίλους τῶν ἑκάστοτε κυβερνήσεων, προκαλοῦσε τὴν ὑποβάθμιση τῆς ποιότητας τῶν κοινωφελῶν ὑπηρεσιῶν πρὸς τὸ σύνολο τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος τὶς πληρώνει καὶ δικαιοῦται νὰ τὶς ἀπολαμβάνει χωρὶς διακρίσεις. Ἀποτέλεσε μάλιστα παθογένεια καὶ ἐπιχείρημα ὑπὲρ τῶν μαζικῶν ἰδιωτικοποιήσεων τοῦ δημόσιου τομέα, οἱ ὁποῖες ἐπιβλήθηκαν ἀπὸ τὶς νεοφιλελεύθερες πολιτικές.
3. Ὅμως, γίνεται ὅλο καὶ πιὸ φανερὸ ὅτι ἀκόμα καὶ τώρα, ποὺ ὁ λαὸς ὅλο καὶ περισσότερο ἐξαθλιώνεται ἀπὸ τὶς πολιτικὲς λιτότητας τῶν μνημονιακῶν δεσμεύσεων, τὸ πελατειακὸ παρακράτος γιγαντώνεται καὶ γίνεται ὅλο καὶ πιὸ ληστρικό, ἀποτελώντας καὶ αὐτὸ παράγοντα ἐξαθλίωσης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Μὲ πρῶτα θύματα τούς ἀγρότες, οἱ ὁποῖοι στεροῦνται τὶς ἐπιδοτήσεις ποὺ δικαιοῦνται λόγω τοῦ σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ.
4. Ἡ ἑλληνικὴ πολιτικὴ ἰθύνουσα τάξη, δὲν περιορίστηκε νὰ χαλκεύσει τὰ μνημονιακὰ δεσμὰ γιὰ τὴν ὑποθήκευση τῆς χώρας, τὴν ἐξαθλίωση μεσαίων καὶ λαϊκῶν στρωμάτων, τὸ ξεπούλημα πολύτιμων δημόσιων ὑποδομῶν σὲ κερδοσκόπους. Τὴν ὑποτέλειά της στοὺς ξένους συνδύασε μὲ τὴν αὐξανόμενη ληστρικότητα εἰς βάρος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ πρὸς ὄφελος τῆς ἐκλογικῆς της πελατείας, μὲ δεδομένο ὅτι ὅλο καὶ ἐκλείπουν οἱ λόγοι κάποιος νὰ τοὺς ψηφίζει κατὰ συνείδηση.
5. Μέχρι πρόσφατα, μαζὶ μὲ τὴ γραφειοκρατία τῶν Βρυξελλῶν, συνέπρατταν ἁρμονικὰ στὴν καταλήστευση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ παράνομες ἐπιδοτήσεις μετατρέπονταν σὲ καταναλωτικὰ ἀγαθά, ἐλάχιστα ἐνδιέφερε τὶς Βρυξέλλες γιὰ δύο λόγους: Ἀφενὸς οἱ ἐπιδοτήσεις ἦταν ὄργανο ἐπιβολῆς πολιτικῆς καὶ ὑπαγόρευσης ἐπιλογῶν πρὸς τὴν ἑκάστοτε κυβέρνηση, ἐνίοτε καταστρεπτικῶν καὶ ἐπιζήμιων γιὰ τὴν ἀγροτικὴ παραγωγὴ καὶ τὴν αὐτάρκεια τῆς χώρας σὲ ἀγροτικὰ προϊόντα. Ἀφετέρου, πολλὰ ἀπὸ τὰ χρήματα αὐτὰ ποὺ πήγαιναν στὴν κατανάλωση (π.χ. ἀκριβῶν αὐτοκινήτων), μὲ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλον τρόπο ἐπέστρεφαν στοὺς ἰσχυρούς τῆς Ε.Ε. μὲ τὶς αὐξημένες ἐξαγωγές.
6. Στὴν παροῦσα φάση, οἱ πόροι ἔχουν λιγοστέψει, οἱ προτεραιότητες ἔχουν ἀλλάξει –ἰδίως στὴ κατεύθυνση τῶν ἐξοπλισμῶν- καὶ ἡ γραφειοκρατία τῶν Βρυξελλῶν αἰσθάνεται ἀρκετὰ ἰσχυρὴ, γιὰ νὰ περιορίσει καὶ νὰ ἐλέγξει ἀκόμα πιὸ πολὺ τὶς κυβερνήσεις μέσῳ τῆς ἀποκαλούμενης «εὐρωπαϊκῆς εἰσαγγελίας».
7. Τὸ πελατειακὸ παρακράτος καὶ ἡ εὐνοιοκρατία ὑπὲρ τῆς ἐκλογικῆς πελατείας τοῦ πολιτικοῦ συστήματος πρέπει νὰ ξεσκεπαστοῦν καὶ νὰ καταπολεμηθοῦν, ἐπειδὴ εἶναι βασικὴ αἰτία τοῦ μαρασμοῦ καὶ τῆς ἀπαξίωσης τοῦ κοινωνικοῦ κράτους.
8. Ὅμως, αὐτὸ θὰ πρέπει ὁ ἴδιος ὁ ἑλληνικὸς λαὸς νὰ τὸ ἀποφασίσει, βάζοντας στὴν ἄκρη τὶς ὑποτελεῖς πολιτικὲς ἡγεσίες καὶ παίρνοντας τὶς τύχες του στὰ χέρια του.
9. Ταυτόχρονα, πρέπει νὰ διεκδικήσει νὰ ἐπανέλθει ἡ ἄσκηση τῆς οἰκονομικῆς καὶ νομισματικῆς πολιτικῆς στὴν ἐκλεγμένη κυβέρνηση. Μόνον ἡ ἀμφισβήτηση τῶν ἀποκαλούμενων «εὐρωπαϊκῶν συνθηκῶν» ποὺ περιορίζουν τὶς ἁρμοδιότητες τῶν ἐκλεγμένων κυβερνήσεων, μεταθέτουν βασικὲς ἁρμοδιότητες σὲ ἀνεξέλεγκτα κέντρα καὶ ἐπιβάλλουν ὑποχρεωτικὰ τὴν οἰκονομικὴ πολιτικὴ τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ καὶ τῆς ἀσυδοσίας τῶν ἀγορῶν μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ μία ἄλλη πολιτικὴ πορεία, στὴν κατεύθυνση τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης. Χωρὶς μία τέτοια ἀμφισβήτηση, οἱ φιλολαϊκὲς διακηρύξεις ποὺ μὲ ἄνεση ἐκπέμπουν ἰδίως τὰ ἀντιπολιτευόμενα κόμματα ποὺ δὲν ἔχουν ὑποστεῖ κυβερνητικὴ φθορά, καμμία ἀξία δὲν ἔχουν.
Ἀπὸ τὸ ΓραφεῖοΤύπου τῆς Χ.Δ.