Ὁ Ἔντι Ράμα καὶ ἡ συνέχεια τῶν Ἑλλήνων. Ὁ Ράμα δὲν εἶναι ὁ πρῶτος ποὺ ἀρνήθηκε τὴ συνέχεια τῶν Ἑλλήνων. Τὴν ταυτότητά τους ἀμφισβήτησαν καὶ κάποιοι ἱστορικοὶ ἀπὸ λόγους ἡμιμαθείας καὶ ἀλαζονείας. Ὁ Ἄγγλος Ἔντουαρντ Γίββων (1737-1794) ὑπῆρξε «ὁ ὑπέρτατος κριτὴς 22 αἰώνων ἐθνικῆς μας ὑπάρξεως καὶ τὴνἀμφισβήτησε». Ὁ ἰδιοφυὴς ἱστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος ἀπάντησε στὸν ἐν λόγῳ διαμαρτυρόμενο στὸ θρήσκευμα λόγιο τοῦ 18ου αἰώνα ὅτι ἡ συγγραφή του «ὄζει κάτι γαιῶδες καὶθνησιμαῖο καὶ ὡς ἐπιγραφὴ πάνω σὲ μνῆμα, ἀφοῦ οὔτε κὰν ὑπόπτευσε τὴν ψυχολογίαν τῆς πολιτείας, τὸ αἴσθημα, τὴν πίστι, τὰς ἀπορρήτους τοῦ αἰῶνος ροπάς τὸν μύχιο ὀργανισμό, μὲ ἕνα λόγο, τῆς Νεοελληνικῆς ὑπάρξεως».
. Ὁ Γιάκομπ Φαλμεράιερ (1790-1861), Αὐστριακὸς περιηγητής, δημοσιογράφος, πολιτικὸς καὶ ἱστορικὸς ὑποστήριξε πὼς οἱ τῆς ἐποχῆς του Ἕλληνες δὲν κατάγονται ἀπὸ τοὺς ἀρχαίουςἝλληνες, ἀλλὰ προέρχονται ἀπὸ Σλάβους καὶ Ἀλβανοὺς ποὺ εἰσέβαλαν καὶ ἐξαπλώθηκαν στὴνἙλλάδα. Ὁ σημαντικὸς ἱστορικός μας Κωνσταντῖνος Παπαρρηγόπουλος μὲ ἰσχυρὰ ἐπιχειρήματαἀντικρούει αὐτὴν τὴν ἄποψη. Ὁ καθηγητὴς ἱστορικὸς Παῦλος Καρολίδης στὸν πρόλογο τῆς 25ης ἐκδόσεως, τῆς «Ἱστορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», ποὺ συνέγραψε ὁ Παπαρρηγόπουλος καὶἐκδόθηκε τὸ 1925, σημειώνει πὼς οἱ σπουδαῖες πραγματεῖες αὐτοῦ «Περὶ τῶν σλαυικῶνἐποικήσεων ἐν Ἑλλάδι» διαφωτίζουν τὸ περὶ καταγωγῆς τῶν νέων Ἑλλήνων ζήτημα. Καὶ προσθέτει ὁ Καρολίδης: «Ἐν τῷ μέσῳ δὲ τῶν μελετῶν τούτων συνελάμβανε τὸ σχέδιον τῆς πραγματώσεως ἰδέας ὡριμασάσης εἰς τὴν συνείδησιν τοῦ ἐπιστημονικοῦ κόσμου, τῆς ἰδέας δηλονότι τῆς “Ἱστορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους” κύριον σκοπὸν ἐχούσης τὴν ἀπόδειξιν τῆς ἑνότητος τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνου ὑπὸ τὴν ἐθνολογικὴν ἔποψιν καὶ τὴν τοῦ πνευματικοῦ καὶ καθόλου ἱστορικοῦ βίου καὶ χαρακτῆρος».
. Στὸν Φαλμεράϊερ ἀπαντᾶ καὶ ὁ καθηγητὴς καὶ ἱστορικὸς Νίκος Σβορῶνος (1911-1989). Στὸ βιβλίο του «Τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος – Γένεση καὶ διαμόρφωση τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ» σημειώνει πὼς διάφορες πληροφορίες, ποὺ ἑρμηνεύθηκαν μονόπλευρα ἐπέτρεψαν στὸν Φαλμεράϊερ νὰδιατυπώσει τὸ 1830 τὴν πολύκροτη θεωρία του. Αὐτὴ ἡ «ἐπιστημονικὴ» θεωρία, ὅπως γράφει ὁ Σβορῶνος, ἐρχόταν στὴν ὥρα της νὰ ἐνισχύσει τὶς ἀντιδραστικὲς δυνάμεις τῆς Εὐρώπης, τὶς ὁποῖες ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση καὶ τὸ φιλελληνικὸ κίνημα ποὺ αὐτὴ ξεσήκωσε, ἔκφραση κυρίως τοῦεὐρωπαϊκοῦ φιλελευθερισμοῦ, ἔκανε νὰ ἀνησυχήσουν σοβαρά. Καὶ προσθέτει: «Ἀπὸ τότε τὸ πρόβλημα τῆς καταγωγῆς τῶν Νεοελλήνων μπερδεύεται μὲ τοὺς ἑκάστοτε ἐθνικούς, πολιτικοὺς ἢ καὶ κοινωνικοὺς ἀκόμα ἀγῶνες στὰ Βαλκάνια καὶ γίνεται περισσότερο ἀντικείμενο προπαγάνδας παρὰ ψύχραιμης ἐπιστημονικῆς ἔρευνας».
. Δυστυχῶς καὶ Ἕλληνες ἀπορροφημένοι ἀπὸ τὴ λατρεία τῆς ἐκθαμβωτικῆς Εὐρώπηςἔσβησαν τὸν χιλίων καὶ πλέον ἐτῶν Ἑλληνοβυζαντινὸ (Ρωμέικο) πολιτισμὸ καὶ θέλησαν νὰ παραιτηθοῦμε ἀπὸ τὴν ταυτότητά μας καὶ ἀπὸ κύριοι συντελεστὲς τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ ν ὰκαταντήσουμε τὸ ἔσχατο συνονθύλευμα ἑνὸς παραποιημένου ἀντιγράφου τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ἐκ τῶν πρώτων ὁ Ἀδαμάντιος Κοραὴς (1748-1833). Εἶναι χαρακτηριστικὸ πὼς ἔχοντας καταπλαγεῖ ἀπὸ τὸν ἀνερχόμενο ἰλιγγιωδῶς στὴν ἀπόλυτη μοναρχία τῆς Γαλλίας Ναπολέοντα ἔγραψε στὸ«Ἆσμα Πολεμιστήριόν» του, τὸ 1801:
«…Θαυμαστοὶ γενναῖοι Γάλλοι/, κατ’ ἐσᾶς δὲν εἶναι ἄλλοι,/ κ’ εἰς τοὺς κόπους γυμνασμένοι./ Φίλους τῆς ἐλευθερίας,/ τῶν Γραικῶν τῆς σωτηρίας,/ ὅταν ἔχωμεν τοὺς Γάλλους τίς ἡ χρεία ἀπὸἄλλους;/ Γάλλοι καὶ Γραικοὶ δεμένοι,/ δὲν εἶναι Γραικοὶ ἢ Γάλλοι,/ ἀλλ᾽ ἓν ἔθνος, Γραικογάλλοι,/ κράζοντες, ἀφανισθήτω/ κ’ ἐκ τῆς γῆς ἐξαληφθείτω/ ἡ κατάρατος δουλεία./ Ζήτω ἡ ἐλευθερία!».
. Ἡ ἀντίληψη τοῦ Κοραῆ περὶ τῆς ἀσυνεχείας τοῦ Ἑλληνισμοῦ φθάνει ἕως καὶ μετὰ τὰμέσα τοῦ 20ο. Ὑπὲρ τῆς συνέχειας τοῦ Ἔθνους τῶν Ἑλλήνων εἶναι καὶ ἡ καθηγήτρια Ἑλένη Γλύκατζη – Ἀρβελέρ. Στὸ βιβλίο της «Ἡ κληρονομιὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ» γράφει μεταξὺ ἄλλων: «Γλῶσσα ἑλληνικὴ καὶὈρθοδοξία εἶναι οἱ πόρτες τοῦ βυζαντινοῦ ἑλληνισμοῦ. Ἡ διάδοσή τους δείχνει τὴν ἀκτίναἀκτινοβολίας τοῦ Βυζαντίου, ποὺ ξεπερνᾶ τὰ πολιτικὰ σύνορα τοῦ κράτους, γιὰ νὰ πάρει μίαν εὐρωπαϊκὴ διάσταση. Ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ Ὀρθοδοξία μένουν ἐπίσης οἱ στυλοβάτες τοῦ νέου ἑλληνισμοῦ, ποὺ ἐπωμίσθηκε τὴν ἱστορικὴ συνέχεια τοῦ Βυζαντίου, ποὺ εἶναι δηλαδὴ τὸπροπύργιο τῆς παντοτινῆς Εὐρώπης ἀπέναντι στὴν κάθε Ἀσία».
. Ὁ Γιῶργος Σεφέρης κατὰ τὴν ὁμιλία του στὴ δεξίωση, ποὺ προηγήθηκε τῆς ἀπονομῆς σὲ αὐτὸν τοῦ Βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας, στὶς 10 Δεκεμβρίου 1963, εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Ἀνήκω σὲ μία χώρα μικρή. Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰτὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Εἶναι μικρὸς ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἡπαράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγμα ποὺ τὴν χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι μᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτέ της νὰ μιλιέται. Δέχτηκε ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα χάσμα…».
. Καὶ μία προσωπικὴ ἐμπειρία. Συζητώντας μὲ τὸν εὐλαβῆ κληρικὸ π. Χρίστο Κυριακόπουλο, ποὺ ἔχει ἀφιερώσει τὴ ζωή του στὴ διατήρηση καὶ διάδοση τῆς βυζαντινῆς καὶδημοτικῆς μας μουσικῆς, μοῦ εἶπε ὅτι στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1950 κοντὰ σὲ χωριὸ τῆςὀρεινῆς Γορτυνίας ζοῦσε ὁ γέρων τσοπάνος Γιῶργος … Φοροῦσε ἀκόμη φουστανέλα καὶ πάντα τοῦἉγίου Γεωργίου εἶχε ζητήσει καὶ ἀπήγγελλε τὸ Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα ἀπ᾽ ἔξω, γιατί δὲν ἤξερε γράμματα! Καὶ ὅταν ἡ ἑορτὴ ἔπεφτε τὴ δεύτερη ἡμέρα τοῦ Πάσχα, κοινωνοῦσε ἔχοντας φάει μόνον ἐλιὲς τὴν ἡμέρα τῆς Λαμπρῆς!
. Καὶ τὰ δύο γεγονότα μὲ μετέφεραν νοερὰ στὴν τουρκοκρατία. Μετὰ τὴν Ἅλωση καὶ τὴνἀμάθεια ποὺ ἐπικράτησε ὑπὸ τὸν βάρβαρο κατακτητὴ οἱ ψαλτάδες καὶ οἱ ἀναγνῶστες ἀπ᾽ ἔξω μάθαιναν καὶ ἔλεγαν τὰ ψαλτικὰ καὶ τὰ ἀναγνώσματα. Ἐπανελήφθη τότε ἡ ἐποχὴ τοῦ Ὁμήρου,ὅταν προηγήθηκε ὁ προφορικὸς λόγος τοῦ γραπτοῦ καὶ τὰ ἔπη διαδίδονταν διὰ μνήμης ἀπὸ τοὺς ραψωδούς. Ὡς πρὸς τὴ Θεία Κοινωνία, δὲν λογάριασε ὁ γέροντας βοσκὸς τοὺς ὁρισμοὺς τῆςἘκκλησίας, αἰσθανόμενος καὶ ἐκδηλώνοντας τὸ δέος του μπροστὰ στὸ γεγονὸς τῆς μεταλήψεως τοῦΣώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Ἡ συνέχεια ἀπὸ τοὺς Μυκηναϊκοὺς χρόνους ἕως σήμερα τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητο. Ἂν θὰ ὑπάρξει συνέχειά του στὸ μέλλον, εἶναι τὸζητούμενο… Πάντως καὶ σήμερα κλῆρος καὶ λαὸς ἀντιστέκονται.-
Αὐτὴ ἡ καταχώριση ἀναργήθηκε στὶς 27 Ἀπρίλιος 2026, 10:59 μ.μ. καὶ ἀρχειοθετήθηκε ὡς ΙΣΤΟΡΙΑ. Μπορεῖτε νὰ παρακολουθήσετε τὶς ἀπαντήσεις μέσῳ τοῦ RSS 2.0.
Μπορεῖτε νὰ ἀφήσετε μιὰν ἀπάντηση ἢ μιὰ εἰδοποίηση σύνδεσης ἀπ’ τὸν δικό σας ἱστοχῶρο.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία .