Ὁ π. Κλεόπας μᾶς ἐξιστοροῦσε ἐπίσης πὼς τὸ καλοκαίρι τοῦ 1930 αὐτὸς καὶ τὰ ἄλλα δύο του ἀδέλφια ἔκαναν ἕνα ταξίδι στὸ Τσερναούτσι.
Ὁ ἀδελφός του ὁ Γεώργιος ἦταν στρατιώτης ἐκεῖ, καὶ ἔτσι ἀποφάσισαν νὰ πᾶνε ὅλοι μαζὶ γιὰ νὰ πάρουν τὸ στρατιωτικό του ἀπολυτήριο. Λαμβάνοντας εὐλογία ἀπὸ τὸν ἡγούμενο Ἰωαννίκιο, τὰ τρία ἀδέλφια ξεκίνησαν πεζὴ ἀπὸ τὸ Νεὰμτς πρὸς τὰ βόρεια τῆς Μολδαβίας. Προχωροῦσαν σὲ ἀπόσταση δέκα-δεκαπέντε βημάτων ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλο γιὰ νὰ μποροῦν νὰ λένε καὶ νὰ ἐπαναλαμβάνουν ἀπρόσκοπτα τὶς προσευχές τους καὶ τοὺς ψαλμούς του Δαβίδ.
Τὴν πρώτη τους στάση τὴν ἔκαναν στὴ Σουτσεάβα στὴ Μονὴ τοῦ Ἅγιου Ἰωάννη τοῦ Νέου. Ἔπειτα συνέχισαν τὸν δρόμο τους γιὰ τὸ Τσερναούτσι μέχρι ποὺ ἔφτασαν σὲ ἕνα χωριὸ τῆς ἐπαρχίας του Ντοροχόϊ. Ἔψαχναν νὰ βροῦν ἕνα μέρος νὰ περάσουν τὴ νύχτα, ἀλλὰ μάταιος κόπος.
Μιὰ πιστὴ γυναῖκα, ὡστόσο, καταλαβαίνοντας πὼς ἦταν ξένοι, τοὺς ρώτησε: –Τί ψάχνετε, ἀδελφοί; –Ἕνα μέρος νὰ διανυκτερεύσουμε, ἀλλὰ δὲν βρίσκουμε! Ἔχουμε ἕνα σπίτι στὴν ἄκρη τοῦ χωριοῦ, ὅπου δὲν ζεῖ κανείς. Δὲν μπορῶ ὅμως νὰ σᾶς ἀφήσω νὰ κοιμηθεῖτε σὲ αὐτό, γιατί εἶναι στοιχειωμένο καὶ τὸ κατοικοῦν διάβολοι.
–Ἂν μᾶς ἀφήσετε, ἐμεῖς θὰ κοιμηθοῦμε σὲ αὐτό! –Ἐντάξει, ἀδελφοί. Θὰ σᾶς πάω ὡς ἐκεῖ.
Φτάνοντας…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr