Του Μιλτιάδη Στεργιούλη, Μαθηματικού.Το καλοκαίρι του 1984, σε ηλικία εννέα ετών, είχα την ευλογία στην πρώτη μου επίσκεψη στο Άγιον Όρος να συναντήσω ένα καλοκάγαθο γεροντάκι στην Ρουμάνικη Σκήτη, τον Όσιο Πετρώνιο. Μου έκανε εντύπωση ότι ήταν, ίσως, ο μοναδικός μοναχός της Σκήτης που μιλούσε ελληνικά και είχε ένα ιδιαίτερα καθαρό και χαμογελαστό πρόσωπο. Σαν να έβλεπες ένα παιδάκι. Είχε μονίμως το κεφάλι του στραμμένο προς τα κάτω. Κάθε καλοκαίρι, μαζί με τον μακαριστό πατέρα μου και τα αδέλφια μου, επισκεπτόμασταν την Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας, Αγίου Όρους, και μια μέρα την αφιερώναμε για να προσκυνήσουμε το σπήλαιο του Αγίου Αθανασίου και την αχειροποίητο εικόνα της Παναγίας της Προδρομίτισσας στη Ρουμάνικη Σκήτη. Έτσι τις περισσότερες φορές είχαμε την χαρά και την ευλογία της συνάντησης με το γέροντα Πετρώνιο, που συνήθως έκανε κάποια χειρονακτική εργασία. Σε κάθε συνάντηση μας θυμάμαι χαρακτηριστικά τη χαρά του να μας περιποιηθεί. Αν και Δικαίος (ας πούμε ηγούμενος) μας ετοίμαζε πάντα ο ίδιος το κέρασμα και μας το πρόσφερε. Όταν αποχωρούσαμε πήγαινε διακριτικά και έπλενε τα ποτήρια και τα φλυτζάνια. Το διαπίστωσα όταν , σε κάποια επίσκεψη, είχα ξεχάσει κάποια πράγματα στο αρχονταρίκι και επέστρεψα για να τα πάρω και τον είδα που έπλενε τα σκεύη που είχαμε χρησιμοποιήσει.
