Τὶ τοῦτο, Τίτε; καὶ σὺ λείπεις ἐκ βίου; Λείπω μεταστάς, δόξαν οὕτω Κυρίῳ. Δευτερίῃ Τίτοιο ἀπὸ ψυχὴν Νόες ἦραν.
Ὁ Ὅσιος Τίτος εἶχε ψυχὴ μὲ θερμὴ ἀγάπη στὸ Θεὸ καὶ τὸν πλησίον. Ὅπως ὁ Κύριος εἶχε πεῖ στοὺς μαθητές του, «ἐμὸν βρῶμὰ ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με» ( Ιωάν., δ’ 34), δικό μου, δηλαδή, φαγητὸ εἶναι νὰ πράττω τὸ θέλημα Ἐκείνου (τοῦ Πατέρα Θεοῦ) ποὺ μὲ ἀπέστειλε, ἔτσι συνέβαινε καὶ στὸν ὅσιο Τίτο. Τροφή του ἦταν νὰ πράττει μὲ κάθε τρόπο τὸ θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατέρα καὶ νὰ χρησιμοποιεῖ τὴ ζωή του γιὰ τὴν ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ οἰκοδομὴ τῶν ἀδελφῶν του.
Ὅταν ἔγινε μοναχός, ἔλαμψε μὲ τὴν φιλάδελφη συμπεριφορά του, τὴν πραότητα καὶ τὴν ἐπιείκεια. Ἦταν χαρακτῆρας ποὺ γνώριζε νὰ παραβλέπει, νὰ μακροθυμεῖ, νὰ ἀνέχεται, νὰ συνδιαλέγεται, νὰ διαλύει τὶς παρεξηγήσεις, νὰ κερδίζει γρήγορα τὴν ἐμπιστοσύνη καὶ νὰ κατακτᾶ τὶς καρδιὲς τῶν ἄλλων. “Ἔτσι, ἔγινε πνευματικὸς ἡγέτης μεγάλης ἀποδοχῆς καὶ πλῆθος λαϊκῶν καὶ μοναχῶν ζητοῦσαν νὰ ὠφεληθοῦν ἀπὸ τὴν συντροφιά του.
Μάλιστα, ὁ Θεὸς ἀντάμειψε τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς καὶ τῆς ζωῆς του μὲ τὸ χάρισμα νὰ θαυματουργεί. Ἀφοῦ ἔμεινε σταθερὸς στὴν πίστη μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του, ἀποδήμησε στὸν Κύριο, ἀφήνοντας πίσω του πολλοὺς μιμητές. Ἀπολυτίκιον Ἦχος…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr