🔺Του Σωτήρη Μ. Τζούμα
Η δημόσια επίθεση του Γέροντα Δοσιθέου κατά του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλοθέου για τις ποιμαντικές του πρωτοβουλίες δεν αποτελεί απλώς μια διαφωνία· συνιστά ένα επικίνδυνο ξέσπασμα που τραυματίζει το εκκλησιαστικό σώμα και σκανδαλίζει τους πιστούς.
Ο π. Δοσίθεος φαίνεται να συγχέει τον ρόλο του. Δεν είναι ούτε θεσμικός κριτής της Εκκλησίας, ούτε δημόσιος κατήγορος των πάντων. Η Εκκλησία έχει τάξη, ιεραρχία και ευθύνη· δεν λειτουργεί με κραυγές, καταγγελίες και διαδικτυακά ξεσπάσματα.
Ούτε το γεγονός ότι είναι γέροντας σε κάποια Μονή, τον αναγάγει υπεράνω όλων ώστε να μπορεί να εξαπολύει λίθους αναθέματος και να υβρίζει και να κατηγορεί.
Οι χαρακτηρισμοί του περί «μασώνων», οι αβάσιμες κατηγορίες κατά αρχιερέων και οι προτροπές σε ξεσηκωμό δεν εκφράζουν εκκλησιαστικό φρόνημα. Αντιθέτως, καλλιεργούν διχασμό, φόβο και σύγχυση στο ποίμνιο. Η Εκκλησία μας δεν είχε ποτέ και δεν χρειάζεται Ταλιμπάν. Η Εκκλησία δεν οικοδομείται με συνωμοσιολογία και επιθετικότητα, αλλά με διάκριση, ταπείνωση και αγάπη.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Γέροντας προβαίνει σε τέτοιου είδους επιθέσεις. Στο παρελθόν είχε κινηθεί με ανάλογο τρόπο και κατά Οικουμενικού Πατριάρχη αλλά και κατά του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου.Και μάλιστα μετά τον θάνατο του. Δυστυχώς! Τον εγκαλέσαμε και τότε στην τάξη με άρθρο μας και οφείλω να ομολογήσω ότι σταμάτησε. Προφανώς κατάλαβε ότι οι επιθέσεις αυτές δεν κάνουν καλό στην Εκκλησία μας.
Ωστόσο το μοτίβο που ακολουθεί είναι επαναλαμβανόμενο και πάντα το ίδιο: του θέτουν, συνήθως, τα πνευματικά του παιδιά που είναι στο χώρο του και τον παρακολουθούν με θρησκευτική ευλάβεια στα όσα λέγει,ένα προβακατόρικο ερώτημα και μετά ακολουθεί ένταση,με ξέσπασμα του Γέροντα ο οποίος με δημόσιες καταγγελίες,με κραυγές και με προσωπικές αιχμές παριστάνει τον κριτή των πάντων. . Και όλο αυτό το σκηνικό δεν ωφελεί κανέναν.Και σίγουρα το γνωρίζει αυτό ο π. Δοσίθεος.
Στην αντίπερα όχθη κινείται ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος . Αναπτύσσοντας πρωτοβουλίες που μπορεί να ξενίζουν κάποιους, προσπαθεί να κρατήσει τη νεολαία κοντά στην Εκκλησία και να δώσει πνοή σε μια κοινωνία που απομακρύνεται. Παίρνει ρίσκα, αλλά φαίνεται πως έχει όραμα και ξέρει τι κάνει. Και το έργο του κρίνεται και θα κριθεί από τους καρπούς του, όχι από κραυγές και τις καταγγελίες του π. Δοσιθέου. Η πρωτοβουλία του με τους μαθητές και τις μαθήτριες όλων των σχολείων Θεσσαλονίκης να ψάλλουν στους Χαιρετισμούς απέδωσε καρπούς και μας έκανε να ελπίζουμε ότι κάτι πάει να αλλάξει στην Εκκλησία μας και μάλιστα προς το καλύτερο. Και αφού η εποχή μας αλλάζει πρέπει να αλλάζουν και οι τρόποι προσέγγισης των νέων παιδιών για να ξαναγυρίσουν στην Κοινωνία- Εκκλησία μας.
Το «ελάτε όπως είστε» του Χριστόδουλου πρέπει να κεφαλαιοποιηθεί με κάθε τρόπο. Και ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κινείται προς την κατεύθυνση αυτή πολύ αποτελεσματικά.
Η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη από «ιεροκήρυκες του θυμού», αλλά από ποιμένες που με το έργο τους ενώνουν.
Ο π. Δοσίθεος οφείλει ως Μοναχός να επανέλθει στη θέση που του αρμόζει: στη σιωπή της προσευχής και στη διακονία της Μονής του.
Η άσκοπη προβολή του μέσω των κοινωνικών δικτύων και οι φανατικές τοποθετήσεις δεν προσφέρουν τίποτα στο σώμα της Εκκλησίας. Αντιθέτως διχάζουν τον λαό μας.
Και καλό θα ήταν και ο Μητροπολίτης στον οποίο ανήκει, πέρα από τις χρήσιμες ανακοινώσεις που εκδίδει με τις οποίες καταδικάζει ως όφειλε, τις εκτροπές αυτές θα μας επιτρέψει να πούμε ότι θα πρέπει να ασχοληθεί πιο πνευματικά και με σύστημα με το θέμα αυτό.
Τελικά, το ζητούμενο δεν είναι ποιος φωνάζει περισσότερο, αλλά ποιος υπηρετεί ουσιαστικά την ενότητα και την αποστολή της Εκκλησίας.
Και σε αυτή τη δοκιμασία, η υπευθυνότητα υπερέχει της έντασης.