Τολμάμε να πλησιάσουμε τον κενό τάφο;

Σωτήριος Θεολόγου, Μεταπτυχιακός Φοιτητής Θεολογίας Α.Π.Θ.
Χριστός Ανέστη!
Κυριακή τρίτη μετά το Πάσχα και εορτάζουμε εκείνες τις θαρραλέες γυναίκες,
οι οποίες αψήφησαν το φόβο και πήγαν πρώτες στον τάφο του Χριστού και
έγιναν οι πρώτες μάρτυρες της Αναστάσεως.
Σήμερα η Εκκλησία μας φέρνει μπροστά σε μια απλή αλλά συγκλονιστική
εικόνα: λίγες γυναίκες, νωρίς το πρωί, βαδίζουν προς έναν τάφο.
«Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ
Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. Καὶ
λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ
ἡλίου».
Όχι προς έναν ζωντανό Χριστό — αλλά προς έναν νεκρό.
Και όμως… αυτή η πορεία θα αλλάξει τα πάντα.
Και το ερώτημα έρχεται σιωπηλά και σε εμάς:
Τολμάς να πλησιάσεις τον κενό τάφο;
Οι Μυροφόρες ξεκινούν με φόβο.
Το Ευαγγέλιο μας λέει ότι έλεγαν μεταξύ τους:
«Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον;»
Ένα ερώτημα λογικό. Ένας λίθος βαρύς. Ένα εμπόδιο αξεπέραστο.
Αλλά, αδελφοί μου, αυτός ο λίθος δεν είναι μόνο του τάφου.Είναι οι φόβοι μας.
Είναι οι αμφιβολίες μας.
Είναι οι πληγές μας.
Είναι οι αμαρτίες που δεν τολμάμε να φέρουμε στο φως.
Πόσες φορές δεν λέμε κι εμείς:
«Δεν μπορώ να αλλάξω.»
«Δεν μπορώ να συγχωρήσω.»
«Δεν μπορώ να πλησιάσω τον Θεό όπως είμαι.»
Και έτσι… μένουμε μακριά.
Κι όμως, οι Μυροφόρες δεν σταματούν.
Δεν έχουν απαντήσεις.
Δεν έχουν σχέδιο.
Δεν έχουν βεβαιότητα.
Έχουν μόνο κάτι πολύ πιο δυνατό:
αγάπη.
Αγάπη που δεν υπολογίζει τον φόβο.
Αγάπη που δεν περιμένει να λυθούν όλα για να κινηθεί.
Αγάπη που τολμά.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο μάθημα:
Δεν προχωρούμε προς τον Θεό επειδή όλα είναι ξεκάθαρα.
Προχωρούμε επειδή αγαπάμε — έστω και λίγο.
Και τότε συμβαίνει η μεγάλη ανατροπή.
Φτάνουν στον τάφο… και ο λίθος είναι ήδη κυλισμένος. «Καὶ ἀναβλέψασαι
θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα».λογική.
Ο Θεός είχε ήδη ενεργήσει.
Οι Μυροφόρες «εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν
τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν».
Βλέπουν Αγγελο Κυρίου, ο οποίος μεταδίδει το χαρμόσυνο άγγελμα της
Ανάστασης «μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν
ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν».
Αυτό είναι το μήνυμα της Αναστάσεως:
Πολλές φορές δεν πλησιάζουμε γιατί νομίζουμε ότι όλα είναι κλειστά.
Κι όμως — ο Θεός έχει ήδη ανοίξει τον δρόμο.
Ο τάφος είναι άδειος.
Ο θάνατος νικημένος.
Η ελπίδα ζωντανή.
Το μόνο που μένει… είναι να πλησιάσουμε.
Και τώρα το ερώτημα γίνεται προσωπικό:
Ποιος είναι ο δικός σου λίθος;
Τι σε κρατά μακριά;
Τι φοβάσαι να αντιμετωπίσεις;
Μια σχέση που πρέπει να θεραπευτεί;
Μια συγχώρεση που δεν δόθηκε;
Μια ζωή που χρειάζεται αλλαγή;
Ο Χριστός δεν περιμένει να τα λύσεις όλα.
Σε περιμένει να έρθεις.
Οι Μυροφόρες πήγαν με φόβο.
Αλλά έφυγαν με χαρά.
Έγιναν οι πρώτες που άκουσαν:Και από εκείνη τη στιγμή, δεν ήταν πια απλώς γυναίκες που θρηνούσαν.
Ήταν μάρτυρες της αληθινής ζωής.
Δεν χρειάζεται να μην φοβόμαστε .
Χρειάζεται να τολμάμε.
Να κάνουμε ένα βήμα.
Να πλησιάσουμε.
Να εμπιστευτούμε .
Γιατί ο κενός τάφος δεν είναι το τέλος μιας ιστορίας.
Είναι η αρχή μιας νέας ζωής.
Τολμάμε λοιπόν να πλησιάσουμε;