Τοῦ Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητοῦ Ἡ ἀδιάκοπη ἀνάδειξη ἁγίων στὸ δισχιλιόχρονο διάβα τῆς ἱστορίας εἶναι τὸ μόνιμο θαῦμα στὴν Ἐκκλησία μας.
Κάποιος μεγάλος ἀσκητὴς εἶχε πεῖ πὼς ὅταν σταματήσουν νὰ ἀναδεικνύονται ἅγιοι θὰ ἔρθει καὶ τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Ὁ 20ος αἰῶνας ἀνάδειξε μιὰ πλειάδα νεοφανῶν ἁγίων. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης.
Γεννήθηκε στὶς 25 Ἰουλίου τοῦ 1924 στὰ Φάρασα τῆς Καππαδοκίας καὶ ὀνομάζονταν Ἀρσένιος Ἐζνεπίδης. Οἱ γονεῖς του Πρόδρομος καὶ Εὐλαμπία ἦταν εὐσεβεῖς ἄνθρωποι καὶ εἶχαν ἄλλα ὀκτὼ παιδιά. Τὸ ὄνομά του τὸ πῆρε ἀπὸ τὸν ἐπίσης νεοφανῆ ἅγιο, Ἀρσένιο τὸν Καππαδόκη, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔδωσε τὸ ὄνομά του γιὰ νὰ τὸν ἀφήσει ὡς καλόγερο στὸ πόδι του, ὅπως εἶπε.
Στὶς 14 Σεπτεμβρίου 1924 ἔφυγε μὲ τὴν οἰκογένειά του στὴν Ἑλλάδα, ὡς πρόσφυγες. Βγῆκαν στὸν Πειραιᾶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ πῆγαν στὴν Κέρκυρα, ὅπου ἔμειναν στὸ κάστρο. Μετὰ ἑνάμισι χρόνο ἔφυγαν γιὰ τὴν Ἠγουμενίτσα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Κόνιτσα, ὅπου ἐγκαταστάθηκαν μόνιμα.
Ἐκεῖ τελείωσε ὁ Ἀρσένιος τὸ δημοτικὸ σχολεῖο καὶ πέρασε τὰ παιδικά του χρόνια. Ἀπὸ παιδὶ τὸν ἐνθουσίαζε ἡ μοναχικὴ ζωὴ καὶ συζητοῦσε μὲ τοὺς γονεῖς του τὸ ὄνειρό του νὰ γίνει μοναχός. Ἐν τῷ μεταξὺ ἐργαζόταν σὲ ξυλουργεῖο καὶ ἔμαθε τὴν τέχνη τοῦ ξυλουργοῦ.
Εἰδικεύτηκε στὴν…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr