Ἀθανάσιος Ρακοβαλῆς: Ἦταν ἀπόγευμα καί συζητούσαμε οἱ δυό μας στήν αὐλή τῆς Παναγούδας γιά διάφορα θέματα. Πρέπει να ἦταν γύρω στα τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’80.
Μοῦ λέει μιά στιγμή ὁ Γέροντας: «…σε μερικούς δέν συμφέρει νά ὑπάρχει ἡ Ἑλλάδα… οἱ ἐχθροί μας θέλουν νά μᾶς ξεσκίσουν καί οἱ φίλοι μας νά μᾶς τσαλακώσουν… δέν πειράζει ὅμως, ἔχουν οἱ ἄνθρωποι τά σχέδιά τους, ἔχει καί ὁ Θεός τά δικά του… στό τέλος θα φέρει ἔτσι τά συμφέροντα τῶν μεγάλων, πού θά ἀναγκαστοῦν νά μᾶς βοηθήσουν… ὄχι ἀπό φιλία ἤ δικαιοσύνη, ἀλλά γιατί ἔτσι θα φέρει ὁ Θεός τά συμφέροντά τους… Θά πολεμοῦν μεταξύ τους καί δέν θά μπορεῖ νά νικήσει ὁ ἕνας τόν ἄλλο καί θά ποῦν… τήν Πόλη (Κωνσταντινούπολη) οὔτε ἐμεῖς θά τήν πάρουμε οὔτε ἐσεῖς… Θά τήν δώσουμε στούς Ἕλληνες… καί θά μπεῖ ἑλληνικός στρατός στήν Πόλη, χωρίς να πολεμήσει… ἡ Τουρκία θα διαλυθεῖ… θα κάνουν κράτος καί οἱ Κοῦρδοι καί οἱ Ἀρμένιοι». Αὐτό ξεπερνοῦσε καί τήν πιό καλπάζουσα φαντασία… Ὅμως τό εἶπε ὁ Γέροντας… Θυμήθηκα τόσα περιστατικά ἀπό τήν ἀσήμαντη ζωή μου, πού μοῦ εἶχε προείπει… Αὐτός πού “βλέπει” το μέλλον, τό ἀσήμαντο μέλλον ἑνός ἀνθρώπου, δέν μπορεῖ νὰ “δεῖ” το μέλλον τῆς πατρίδας μου;… Θυμήθηκα τότε…
➪ Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στο orthodoxia.gr